Το έκτο μαρτύριο του Κριστιάνο Ρονάλντο
Αποχαιρετούμε όλοι με συγκίνηση τον Ανδρέα Μαζαράκη, συνεργάτη και των «ΝΕΩΝ», δημοσιογράφο και αρτίστα της ζωής γενικότερα.
Είναι δύσκολο και να γράψεις και να εξηγήσεις τον Μαζαράκη για όποιον δεν τον γνώρισε. Σπούδασε νομικά, αγάπησε τη δημοσιογραφία (και τις εφημερίδες και το ραδιόφωνο) αλλά πάνω από όλα ήταν σταθερά και βαθιά ερωτευμένος με τα Εξάρχειά του, που ήξερε να τα παρουσιάζει ως τόπο μαγικό.
Είχε διατελέσει πρόεδρος του τοπικού Αστέρα, ήταν αρχαιολάτρης, είπε πάθος για την ιστορία, σπούδασε Θέατρο, υπήρξε μοναδικός και συναρπαστικός.
Μας αφήνει κληρονομιά τα κείμενα και τις εκπομπές του και κυρίως μια σειρά από καταπληκτικές ιστορίες, που μοιάζουν απίστευτες.
Ηδη μας λείπει. Αν δεν είχε φύγει, θα με μάλωνε, γιατί αντί να ασχοληθώ με το Μουντιάλ ασχολούμαι μαζί του.
Φάσεις
Ας ασχοληθώ με το Μουντιάλ λοιπόν. Ανεξάρτητα με το πώς θα ολοκληρωθεί, η ιστορία του Ρονάλντο έχει κάτι το μοναδικό.
Η εντύπωσή μου είναι ότι παρακολουθούμε σε παγκόσμια απευθείας μετάδοση μία ιστορία αυθεντικού εγωισμού και δεν θα έλεγα απλώς αθλητικού: έχουμε να κάνουμε με τον εγωισμό μιας ντίβας – πράγμα μη διαχειρίσιμο.
Μιλώντας στην τηλεόραση ο Τερί Ανρί είπε την Τετάρτη το βράδυ ότι το παιχνίδι της Πορτογαλίας με το Κονγκό (1-1) δεν ήταν ακριβώς ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου, αλλά κάτι αρκετά διαφορετικό.
«Αυτό που βλέπω όταν παρακολουθώ την Πορτογαλία μοιάζει με ποδόσφαιρο, χωρίς να είναι ακριβώς ποδόσφαιρο» είπε. Και πρόσθεσε: «Οι Πορτογάλοι μοιάζουν να αγωνίζονται όχι για να κερδίσουν ένα παιχνίδι, αλλά για να σκοράρει ο Ρονάλντο».
Δείχνοντας 3-4 φάσεις του συγκεκριμένου παιχνιδιού ο Ανρί έκανε κατανοητό το παράδοξο.
Ο Ρονάλντο απαιτούσε σε κάθε επίθεση την μπάλα και όποιος ποδοσφαιριστής ήταν κοντά του έμοιαζε υποχρεωμένος να σκέφτεται πώς θα του τη δώσει και όχι πώς θα σκοράρει.
Σχέση
Ο Ανρί έχει απόλυτα δίκιο. Το πρόβλημα με τον Ρονάλντο δεν είναι τα 40 του χρόνια, ούτε το γεγονός ότι δεν συμμετέχει πάρα πολύ στο επιθετικό παιχνίδι προτιμώντας να περιμένει απλά την μπάλα στην περιοχή.
Το πρόβλημα είναι ότι ο αντίπαλος γνωρίζει πως ό,τι και να γίνει η μπάλα θα πρέπει να πάει σ’ αυτόν για να σκοράρει, σαν να έχει το δικαίωμα να το κάνει στη συγκεκριμένη ομάδα μόνο αυτός.
Είναι τόσο εμφανές αυτό ώστε ειλικρινά περιμένω ότι σε ένα παιχνίδι κάποιος από τους καλούς πορτογάλους επιθετικούς που υπάρχουν πλάι του (ο Μπερνάντο Σίλβα π.χ. ή ο Λεάο) θα ντριμπλάρει όλους τους αντίπαλους αμυντικούς και τον τερματοφύλακα και θα σταματήσει με την μπάλα πάνω στη γραμμή της εστίας παρακαλώντας τον Ρονάλντο να ‘ρθει να τη σπρώξει στα δίχτυα.
Η σκηνή θα είναι καταπληκτική, αλλά θα έχει μικρή σχέση με το ποδόσφαιρο.
Προσοχή
Η Πορτογαλία μοιάζει λίγο θύμα του μεγαλύτερου ποδοσφαιριστή που έχει αναδείξει ποτέ το ποδόσφαιρό της γιατί αυτό είναι ο Κριστιάνο Ρονάλντο και δεν πρέπει να του το αρνούμαστε.
Είναι φανερό ότι οι συμπαίκτες του τον λατρεύουν και χαίρονται να παίζουν μαζί του: για την ακρίβεια χαίρονται να τον υπηρετούν.
Δεν χωράει αμφιβολία ότι ο εκάστοτε προπονητής του τον προσέχει: ο Μαρτίνεθ στο παιχνίδι κόντρα στο Κονγκό δεν σκεφτόταν να τον αλλάξει κακοκαρδίζοντάς τον.
Αλλά η Πορτογαλία εξαιτίας της παρουσίας του γινόταν ολοένα και περισσότερο προβλέψιμη, όσο περνούσε η ώρα. Το Κονγκό παίζοντας με τρία στόπερ, δεν άφηνε στον Κριστιάνο χώρους για να κινηθεί και σε ολόκληρο το παιχνίδι οι συγκεκριμένοι παίκτες δεν τον άφησαν ούτε μία φορά να βρει την μπάλα όπως θέλει.
Ολο αυτό συνέβαινε γιατί οι κεντρικοί αμυντικοί του Κονγκό γνώριζαν τι ακριβώς θα συμβεί σε κάθε επίθεση των Πορτογάλων.
Και πολύ φοβάμαι ότι αυτό θα συμβεί και στα υπόλοιπα παιχνίδια που η τεχνικά προικισμένη ομάδα της Πορτογαλίας θα δώσει.
Προσφορά
Είναι υπνωτισμένη ολόκληρη Πορτογαλία από τον Κριστιάνο; Οχι. Είναι όμως μια χώρα η οποία σέβεται τους ποδοσφαιριστές που έχουν προσφέρει πολλά και ο Κριστιάνο Ρονάλντο των 1.000 γκολ έχει προσφέρει τα περισσότερα.
Είναι κρίμα που δεν μοιάζει σε θέση να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο ολοκληρώνοντας με μεγαλειώδη τρόπο την καριέρα του, όπως ο ίδιος και η χώρα του θα ήθελε.
Αλλά δεν του φταίει κανείς αν αποφάσισε πολύ καθυστερημένα ότι για να θεωρείται αληθινά μεγάλος ποδοσφαιριστής θα πρέπει να έχει κάνει κάτι σπουδαίο στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Γιατί αυτό είναι το πρόβλημά του: άργησε να καταλάβει πόσο θα μετρήσει για την υστεροφημία του το τι έχει κάνει στα Παγκόσμια Κύπελλα. Οταν ήταν νέος και έπρεπε να κυνηγήσει τη μουντιαλική διάκριση, μάλλον είχε άλλες προτεραιότητες.
Κοντά
Ο Ρονάλντο έφτασε κοντά στο να κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο μόνο την πρώτη φορά που πήρε μέρος αυτό. Δεν έχει σκοράρει παρά μόνο στη φάση των ομίλων και ποτέ σε νοκάουτ ματς.
Το 2006 η Πορτογαλία του αποκλείστηκε στον ημιτελικό από τους Γάλλους που αγωνίστηκαν στον τελικό με τους Ιταλούς. Ο ίδιος ήταν πολύ καλός στο τουρνουά, αν και είχε πετύχει μόνο ένα γκολ: το ολοκλήρωσε κλαίγοντας.
Το 2010 στη Νότια Αφρική βρήκε πολύ νωρίς την Εθνική ομάδα της Ισπανίας: η Πορτογαλία αποκλείστηκε στους «16» από τον Ινιέστα, τον Τσάβι, τον Τόρες και τον Βίγια, δηλαδή από μια ομάδα με πολύ καλύτερους παίκτες: ο ίδιος είχε σε 4 συμμετοχές 1 γκολ και 1 ασίστ στη νίκη με 7-0 επί της Βόρειας Κορέας – λίγα πράγματα.
Το 2014 και το 2018 έκανε ακόμα λιγότερα: δεν διακρίθηκε ούτε αυτός, ούτε η ομάδα του. Ηταν οι εποχές που ασχολούνταν περισσότερο με τη Ρεάλ Μαδρίτης και τις Χρυσές Μπάλες του και έφτανε τα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου κατάκοπος: στη Βραζιλία η Πορτογαλία δεν πέρασε τον όμιλο, στη Ρωσία αποκλείστηκε στους «16» από την Ουρουγουάη – ο ίδιος είχε σκοράρει μόνο στο ματς του ομίλου με τους Ισπανούς.
Στο Κατάρ, τέσσερα χρόνια πριν ήθελε το τρόπαιο, αλλά ήταν ήδη 36 χρόνων: οι καλύτερες του μέρες είχαν περάσει – στα νοκάουτ ματς έμεινε στον πάγκο.
Νομίζω θα έλεγε τότε αντίο στην Εθνική, αλλά στο μεταξύ είδε τον Μέσι να σηκώνει την κούπα και πείσμωσε.
Παρέτεινε την παρουσία του στην Εθνική για τέσσερα χρόνια για να δείξει ότι αυτός μπορεί να τα καταφέρει να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής στα 40 του.
Αλλά αυτό πιο πολύ από στόχος μοιάζει με καπρίτσιο. Και το πληρώνουν σήμερα ακριβά οι Πορτογάλοι.