Δεν είναι αρκετό

Μονομελές Πλημμελειοδικείο, υπόθεση των υποκλοπών, 6/2/2026, εισαγγελέας: «Είναι αποκρυσταλλωμένο ότι είναι παράνομη η χρήση του λογισμικού στη χώρα. Παραβιάζει βάναυσα προσωπικά δεδομένα και αποτελεί απειλή για τον πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος γιατί δίνει εξουσίες σε άτομα που δεν θα έπρεπε να τις έχουν. Τυχόν χρήση του από υπηρεσίες θα πρέπει να αποτελεί σημείο αφύπνισης (…) Αυτή η υπόθεση δεν ήταν για Μονομελές δικαστήριο, φαίνεται από τον αριθμό των εγγράφων και των μαρτύρων».

Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, υπόθεση της έκρηξης το 2024 σε διαμέρισμα στους Αμπελοκήπους, 21/4/2026, εισαγγελέας: «Εκτός από τα αποτυπώματα των κατηγορουμένων στη σακούλα, υπήρχαν κι άλλα αταυτοποίητα. Το γεγονός αυτό μαρτυρά ότι η σακούλα δεν είναι μιας χρήσεως και χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές (…) Δεν μπορώ να φανταστώ ότι χρειάστηκαν πέντε άνθρωποι για να βάλουν τα όπλα σε μια τσάντα (…) Είναι δυνατόν να πήρε ο κατηγορούμενος μέτρα για να είναι καθαρό το όπλο, αλλά να μην έκανε το ίδιο για τη σακούλα; Λάβετε υπόψη σας ότι το ιδεολογικό πεδίο του χώρου έχει πολυσυλλεκτικό σκοπό και μια σακούλα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ειρηνικό ή και για πολεμικό σκοπό όχι από τον ίδιο άνθρωπο».

Συμβούλιο Πλημμελειοδικών, υπόθεση της δολοφονίας της Κυριακής Γρίβα, 19/5/2026, εισαγγελέας: «Oι τέσσερις κατηγορούμενοι στους Αγίους Αναργύρους, την 1η Απριλίου 2024, ενεργώντας από πρόθεση διά παραλείψεως, εξέθεσαν άλλον σε κίνδυνο κι έτσι τον κατέστησαν αβοήθητο, ενώ είχαν από τον νόμο ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να προβούν σε ενέργεια για την αποτροπή του αποτελέσματος και άφησαν αβοήθητο ένα πρόσωπο που το έχουν στην προστασία τους. Από την πράξη τους δε αυτή, προκλήθηκε ο θάνατος του παθόντος προσώπου».

Οι τρεις παραπάνω υποθέσεις είναι άσχετες μεταξύ τους. Αλλά οι αγορεύσεις των τριών εισαγγελέων έχουν κάτι κοινό: αποτυπώνουν τη φωνή της λογικής, με τη χρησιμοποίηση απλών, κατανοητών επιχειρημάτων. Οταν ο πρώτος επισημαίνει ότι η καταδίκη των τεσσάρων κατηγορουμένων δεν κλείνει την υπόθεση, αναφέρεται στον ελέφαντα στο δωμάτιο, δηλαδή τις κοινές παρακολουθήσεις από το Predator και την ΕΥΠ. Οταν η δεύτερη προτείνει την απαλλαγή του Νίκου Ρωμανού και άλλων δύο κατηγορουμένων, δεν το κάνει επειδή τους συμπαθεί, αλλά επειδή δεν προκύπτει εμπλοκή τους στην υπόθεση. Οταν η τρίτη ζητά να δικαστούν τέσσερις αστυνομικοί για κακούργημα, δεν κινείται από αναρχικά αισθήματα, αναδεικνύει την εγκληματική διάσταση του παχυδερμισμού.

Οι εισαγγελείς δεν ακολουθούν το περιβόητο «κοινό περί δικαίου αίσθημα», αλλά τη συνείδησή τους. Η τελευταία αγόρευση ίσως να είναι η πιο σπουδαία απ’ όλες. Η Κυριακή ζήτησε βοήθεια γιατί ο πρώην σύντροφός της απειλούσε τη ζωή της και της είπαν να κάνει μήνυση. Ζήτησε συνοδεία για να πάει στο σπίτι της και της είπαν ότι το περιπολικό δεν είναι ταξί. Τον δολοφόνο της τον γνωρίζουμε, μια εισαγγελέας όμως βροντοφωνάζει ότι αυτό δεν είναι αρκετό.