Мәрхәмәтле булыйк

Көз җит­те. Бер­тук­та­мый­ча яң­гыр­лар ява. Кү­ңел­сез со­ры көн­нәр баш­лан­ды. Үзәк­ләр­гә үтеп юеш сал­кын җил исә. Бу сал­кын­ча һа­ва, ке­ше­ләр­нең йө­рәк­лә­ре­нә үтеп ке­реп, алар­ны би­та­раф ит­те сы­ман. Алар үз мә­шә­кать­лә­ре­нә чу­мып, бер­нәр­сә­гә дә игъ­ти­бар ит­ми­чә, тиз-тиз өй­лә­ре­нә ашы­га­лар. Ә бит без­нең шә­һәр­дә ке­ше­ләр­дән җы­лы мө­нә­сә­бәт, яр­дәм өмет итү­че әби­ләр, ба­бай­лар шак­тый күп. Шу­ңа кү­рә без, «64н­че про­гим­на­зи­я»­нең 3Б сый­ны­фы уку­чы­ла­ры, олы­лар­ны кай­гыр­тыр­га, алар­га яр­дәм итәр­гә бул­дык. Без­нең «Дус­лык» ти­мур­чы­лар от­ря­ды «Бер кө­нең дә иге­лек кыл­мый­ча уз­ма­сын!» ди­гән де­виз ас­тын­да эш­ли. Без Өл­кән­нәр кө­нен­дә әби­ләр­не, ба­бай­лар­ны ку­нак­ка ча­кыр­дык, алар­га ма­тур кон­церт куй­дык, күч­тә­нәч­ләр бир­дек. Бәй­рәм кү­ңел­ле үт­те. Ки­лә ал­мау­чы­лар­ны да оныт­ма­дык, өй­лә­ре­нә бар­дык, алар­га бу­лыш­тык, бәй­рәм бе­лән кот­лап бү­ләк­ләр бир­дек. Өл­кән­нәр бик сө­ен­де­ләр, без­гә дә рә­хәт бул­ды.
Үзе­без­нең әби-ба­ба­ла­ры­быз ту­рын­да да әй­теп үтә­се­без ки­лә. Олы яшь­тә бу­лу­га ка­ра­мас­тан, алар без уз­ды­ра тор­ган ча­ра­лар­да ак­тив кат­на­ша­лар. Без алар бе­лән бер­гә «Көз бү­ләк­лә­ре», «Ми­нем әби­ем хез­мә­те» ди­гән ак­ци­я­ләр үт­кәр­дек. Без әби-ба­ба­ла­ры­быз­га алар­ның без­нең өчен бик ка­дер­ле бу­лу­ла­рын күр­сә­тә­без, алар без­гә на­мус­лы, шәф­кать­ле бу­лып үсәр­гә яр­дәм итә­ләр.
Без бар­лык ке­ше­ләр­гә дә «Мәр­хә­мәт­ле бу­лы­гыз! Иге­лек кыл­са­гыз, ул сез­гә ях­шы­лык бу­лып кай­тыр» – дип әй­тә­без.