Վարսենիկ Հարությունյան. Նամակ «Ավրորայի» հերոսին
Բարև բարեկամ: 21րդ դարի մեծագույն խնդիրն է անտարբերությունը: Մեզանից շատերն է վարակված այդ հիվանդությամբ: Համացանցը դարձել է թվացյալ բուժում, ուր մարդկանց մեծ մասը բարեգործ է թվում, շատ մտահոգված ու սրտացավ: Բայց ավաղ, շատ հաճախ, դա հենց համացանցի տիրույթում էլ մնում է: Օգնությունը դարձել է ժամանակի անիմաստ վատնում: Ես ունեմ 353 ֆեյսբուքյան ընկեր, բայց երեկ, երբ ես առցանց խնդրեցի օգնել ինձ Ավրորայի հերոսի նամակի կետադրության և ուղղագրության հարցում, ոչ ոք չարձագանքեց: Ես չեմ նեղանում, իմանալով, որ 70%-ը դա կարող էր անել: Ես գումար չէի խոստացել օգնելու դիմաց, ու անիմաստ էր ժամանակ ծախսել: Սա շարադրություն չէ երևի: Ավելի շատ ուղակի ասելիք: Եթե լավ շարադրության դիմաց խոստացված չլիներ գումար, համոզված եմ, դիմողները խիստ կկրճատվեին: Չգիտեմ, կյանքն է մեզ դարձրել այսպիսին, թե մենք ենք մեր կյանքը սկսել տեսնել միայն նյութական ֆոնին, բայց փաստն է, որ անշահ շատ քչերն են պատրաստ օգնել: Ու Ավրորայի բոլոր հերոսները, ու բոլոր նրանք, ովքեր հոգին են գերադասել հողեղենից ու նյութականից, արդեն հաղթող են ու հերոս, առանց տիտղոսի: Իկ փոքր խոսքն եմ ուղղում նրանցից մեկին:
Նամակ Ավրորայի հերոսին: Թոմ Քաթինա
Երբ կանչում է Քեզ հորիզոնը բաց,
Դու տրորում ես աչքերդ հոգնած,
Նայում ես շուրջդ Դու, մահվան դեմքին
Ու հավատարիմ մնում քո Ես-ին:
Երբ սովորական է պայթյուն կրակոցը,
Մարդկանց կյանք խլող ավեր կրակ ու բոցը,
Անվերջ հիշում ես առաքելությունդ՝
Մարդ լինելու վեհ ընտրությունդ:
Մարդ մեծատառով, մարդ, որ իրոք մարդ է,
Ինչը այս կյանքում անսահման բարդ է:
Ինքնազոհ, նվիրյալ ու անշահ ձիրքը
Քո ճանապարհն է դրախտի գիրկը:
Այս ճապարհը խորդուբորդ, խրթին է,
Բայց սա հենց Քո ընտրած ուղին է,
Աստծո մոտ տանող քո արահետն է,
Մահից պաշտպանող քո անջրպետն է:
Ու եթե կա մահ, կան նաև գործեր,
Կան հուշեր, կա փառք, կա անվերջություն:
Մարդը անցողիկ է, չկան անմահներ,
Բայց մարդու կյանքում միշտ կա ընտրություն:
Քո ընտրությունն է նվիրել կյանքդ,
Թողնել մարդկությանը մեծ ժառանգություն,
Որ ամեն մեկս բացի կտակդ
Ու սովորի ՄԱՐԴԱՍԻՐՈՒԹՅՈՒՆ: