Данік Бука: «Не хацелася б заставацца ў чужой краіне, канечне»
Даніку ўсяго 20 гадоў, але ён паспеў праславіцца наўсю Беларусь скандалам з жоўта-блакітнымі «бандэраўскімі» стужкамі, перамагчыпалякаў на спаборніцтвах ды паспрабаваць сябе ў ролі памочніка трэнера ВіталяГуркова.
Прародную вёску и сям'ю
Данік нарадзіўся ў вёсцы Валодзькава Глыбоцкагараёна, дзе, акрамя іх сям’і з чатырох чалавек, на сёння стала пражывае толькітры «абарыгены». Нягледзячы на тое, што там няма ні руху, ні нейкіхархітэктурных помнікаў, ведаюць гэтыя мясціны далёка за іх межамі. Юлія, маціДаніка, заснавала ў вёсцы аграсядзібу «Родны кут», якую за год наведвае калятысячы гасцей. Пакуль іншыя з’язджалі з вёскі, яна вярнулася і толькі здапамогай дзяцей пачала ратаваць пакінутыя хаты, ператвараючы іх у часткуаўтэнтычнага космасу, цікавага гарадскім турыстам. Адметна, што сустракаюць іхтут выключна па-беларуску: сям’я шануе айчынную гісторыю і традыцыі.
Данік вось таксама, хоць і вучыцца ў Польшчы, іпершы баксёрскі тытул пераможцы ў яго таксама польскі, але на ўзнагароджванне выйшаўу цішотцы з Віталём Гурковым ды напісаў на асабістай старонцы ў сацыяльнайсетцы «ЖывеВечна».
Праправа на мову і заняткі спортам
«Відаць, шмат у чым на мяне паўплываў старэйшы братАляксей, які таксама барацьбой цікавіўся. У гадоў 12 я запісаўся на секцыю пагрэка-рымскай, потым спрабаваў каратэ, кунг-фу і, нарэшце, трапіў на нейкаепадабенства тайскага бокса. Падабенства — таму што, зразумела, у глыбоцкімдзяржаўным фізкультурна-аздараўленчым комплексе ніякіх спецыялістаў не было.
Проста прыходзілі больш-менш дасведчаныя хлопцы, трэніраваліся разам з намі,потым сыходзілі, а на іх месцах з’яўляліся новыя. Нейкай сістэмнасці ў гэтым небыло», — расказвае Данік.
Сістэмнасць з’явілася ўжо ў Польшчы, калі ён выйшаўтам на клуб «Gorila». Але пераехаў хлопец у Варшаву не толькі каб займаццамуай-тай. Галоўнай мэтай было атрымаць добрую адукацыю. Па той жа прычыне ёнспачатку хадзіў за тры кіламетры ў суседнюю вёску, а з 5 па 11 клас усе будніжыў у глыбоцкім інтэрнаце, каб мець магчымасць наведваць адзіную ў раёнебеларускамоўную гімназію. Праўда, яго выпуск стаў апошнім цалкамбеларускамоўным: калі бацькам дазволілі абіраць мову навучання сваіх дзяцей,сітуацыя змянілася на карысць рускай.
У гутарцы Данат працягвае школьную тэму: «З нашайгімназіяй звязана шмат галосных момантаў. Так, гэта тут дырэктар назвалаўкраінскі сцяг «фашысцкім» і «бандэраўскім», калі мы з сястрой падчас майдана ўзнак салідарнасці з суседзямі прапанавалі насіць на адзенні жоўта-блакітныястужкі».
Пратраўмы і знаёмства з Гурковым і «Brutto»Эканамічную спецыяльнасць хлопец абраў, бо хацеўзламаць стэрэатып, што байцы тупыя. У беларускія ВНУ паступаў, бо не верыў, штоэканамічны профіль у краіне, дзе з гэтым справы ідуць не вельмі, можавыкладацца нармальна. Тым больш у Польшчы ўжо навучаўся яго брат Аляксей:асвойвацца было прасцей. Лёша ўвогуле ў іх сям’і замяніў бацьку.
Кагосьці адсутнасць гаспадара ў дома магла бпадкасіць, але Букаў, лічыць Данік, наадварот, аб’яднала: «Мы з дзяцінстватрымаліся адзін аднаго, усім дзяліліся, дапамагалі маці з гаспадаркай, а янавучыла нас галоўнаму: калі ты не зробіш нешта, гэтага не зробіць ніхто, тамутрэба падымаць пятую кропку і працаваць».
Праўда, краіна адпусціла за мяжу не адразу: ваенкамвельмі хацеў бачыць хлопца ў войску, прычым даваў ясна зразумець, што з ягобіяграфіяй (залішняя актыўнасць і маці-«бэнээфаўка») больш за чыгуначныя войскіяму не свеціць.
Зараз штодзённыя трэніроўкі ў клубе «Gorila» злішкам замяняюць яму вайсковую падрыхтоўку. Тут б’юцца ўсе: і хлопчыкі, ідзяўчынкі, і нават малыя дзеці. Але муай-тай — гэта вам не проста набіць мордусаперніку. Тайскі бокс — гэта асаблівая тэхніка, характар і нават філасофія.
Трэніроўказ Гурковым (злева)
Хлопец актыўна падтрымлівае сувязь з ВіталёмГурковым, які праводзіць для байцоў семінары. Разам з братам яны былі першымі,хто дапамог зладзіць у Варшаве дэбютныя выступы «Brutto». Беларусы туттрымаюцца адзін аднаго, аднак ёсць і персанажы, як гаворыцца, з зоркай у лбе.
«Некаторыя беларусы, якія выехалі за мяжу, чамусьціадразу адчуваюць сябе вельмі крутымі. Гэта непрыемна. У прынцыпе магуадзначыць, што, у параўнанні з нашай моладдзю, польскія хлопцы і дзяўчаты большадкрытыя».
За паўтара года цяпер ужо сістэмных трэніровак Данатпаспеў атрымаць ад заняткаў боксам некалькі «падарункаў». Ён з усмешкайпералічвае свае траўмы: «Крыху баліць плячо, крыху — галёнкаступнёвы сустаў,недзе на целе ёсць сінякі, але, акрамя носа, пакуль нічога не ламаў». У спорце,лічыць хлопец, без гэтага нікуды, і збіраецца біцца, пакуль ёсць да гэтагазапал. У будучыні ён не выключае магчымасці вярнуцца на радзіму і ў якасцітрэнера дэманстраваць таямніцы муай-тая ўсім жадаючым.
«Не хацелася б заставацца ў чужой краіне, канечне.
Задача была ў тым, каб атрымаць добрую адукацыю і пасля з гэтай базай прыносіцькарысць сваёй краіне. Так шмат хто з маладзёнаў хацеў бы, але не ўсе бачацьперспектыву вяртацца назад: з’язджаюць самыя смелыя, крэатыўныя і разумныя, боў Беларусі ім не ўдаецца займацца тым, чым хочацца. Мяне суцяшае толькі адно: унашай сям’і ёсць свой «Родны кут», месца, куды можна завітаць у любы момант, боцябе там любяць і чакаюць», — разважае хлопец.
Пракаханне
Мабыць, камусьці будзе цікава, ці вольнае сэрцанашага героя? Данік кажа, што так. Аднак не спяшайцеся радавацца: ён лічыць,што каханне можа пашкодзіць кар’еры і вучобе.
«Я бачыў шмат дрэнных прыкладаў, калі людзіразвіваліся, а потым сустракалі «лав», і гэта развіццё спынялася. Я не тое штобаранюся, проста, відаць, пакуль не сустрэў тую, якая б заняла маё сэрца. Адномагу сказаць дакладна: знешнасць — не галоўнае. Куды важней асоба. Можа, язалішне рамантык і ідэаліст, але я выхоўваўся на класіцы беларускіхпісьменнікаў, таму інакш думаць, відаць, не магу».