Κενό

Δεν νομίζω ότι υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που να μην έχει αντιληφθεί ότι μας περιμένει ένας δύσκολος χειμώνας.

Η διεθνής ενεργειακή κρίση δεν θα αφήσει πολλούς στο απυρόβλητο.

Ακόμη κι αν ο Τραμπ αφήσει στην άκρη τις ανοησίες κι αποφασίσει να ασχοληθεί εφεξής με την αίθουσα χορού του Λευκού Οίκου, θα χρειαστεί χρόνος και χρήμα για να αποκατασταθούν οι ομαλές ενεργειακές ροές από τον Περσικό Κόλπο.

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε χθες διάφορα μέτρα για τα καύσιμα. Σε λίγες μέρες, θα ανακοινώσει και για το πετρέλαιο θέρμανσης. Καλοδεχούμενα.

Αλλά είναι αφελής όποιος νομίζει ότι μια παγκόσμια κρίση θα τη λύσει η ελληνική κυβέρνηση.

Ακόμη κι η Ευρωπαϊκή Ενωση στο υψηλότερο επίπεδο συνειδητοποιεί ότι το πρόβλημα μας ξεπερνάει όλους και μόνο από κοινού μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Πώς; Η αίσθησή μου είναι ότι δεν έχουν ιδέα.

Θα συνεδριάσουν, θα ξανασυνεδριάσουν, θα πει ο καθένας το μακρύ του ή το κοντό του και θα περιμένουν όλοι μαζί να τελειώσει ο πόλεμος μήπως γίνει η δουλειά.

Οι άλλες συμβουλές του αρμόδιου επιτρόπου όπως να περιοριστεί ο δημόσιος φωτισμός ή να χαμηλώσει η θέρμανση στα δημόσια κτίρια είναι για τα καλαμπούρια.

Οι ίδιες υπηρεσίες της ίδιας Κομισιόν έχουν υπολογίσει ότι πενήντα εκατομμύρια ευρωπαίοι πολίτες θα περάσουν φέτος δύσκολο χειμώνα.

Ολα αυτά είναι γνωστά και κατανοητά, δεν λέμε τίποτα σοφίες.

Αναδεικνύουν όμως ένα θεμελιώδες πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Την έλλειψη προσανατολισμού και την αδυναμία δράσης.

Κανείς δεν έχει καταλάβει ακόμα τι θεωρεί σοβαρότερο πρόβλημα η ηγεσία της. Τη Ρωσία του Πούτιν ή τη Μέση Ανατολή του Τραμπ;

Κι ενώ όλοι οι ευρωπαίοι δημοκράτες (πλην πρακτόρων της Μόσχας…) συντάχθηκαν ομόθυμα με την Ουκρανία, συνειδητοποιούν τώρα ότι μάλλον δεν αρκεί.

Διότι με τη Ρωσία είμαστε υποχρεωτικά γείτονες λόγω γεωγραφίας, τι να κάνουμε; Μπλεκόμαστε.

Αλλά στη Μέση Ανατολή άλλοι τα έκαναν μπάχαλο και για λόγους που δεν είναι βέβαιο ότι αγγίζουν τον μέσο ευρωπαίο πολίτη.

Δεν ξέρω αν όλη αυτή η αναταραχή και ο δύσκολος χειμώνας που έρχεται αποτελέσουν την αφορμή για μια στρατηγική αποσαφήνιση της Ευρώπης.

Μακάρι. Αλλά δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος.

Ο «Economist» έχει στο τελευταίο τεύχος του βασικό θέμα «Οταν η Αμερική φεύγει» (26/9). Το έχουμε καταλάβει. Κι όπου δεν φεύγει, τα κάνει χειρότερα.

Το γεωπολιτικό κενό όμως πρέπει με κάποιον τρόπο να καλυφθεί.

Κι αυτό (καλώς ή κακώς) δεν είναι δουλειά της ελληνικής κυβέρνησης.

Ούτε καν της Ρένας Δούρου!