Πέθανε η Έμμα Μπονίνο, θρυλική αγωνίστρια που συνέδεσε το όνομά της με το δικαίωμα στην άμβλωση
Μια από τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες της ιταλικής και ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, η Έμμα Μπονίνο, πρωταγωνίστησε για μισό αιώνα στους αγώνες για τα πολιτικά δικαιώματα πέθανε σε ηλικία 78 ετών.
Η Μπονίνο, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας και Ευρωπαία Επίτροπος, συνδέθηκε άρρηκτα με τους αγώνες για το δικαίωμα στην άμβλωση και την αντισύλληψη, τα δικαιώματα των γυναικών, την κατάργηση της θανατικής ποινής και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Η υγεία της επιδεινώθηκε το τελευταίο διάστημα, οδηγώντας σε επανειλημμένες νοσηλείες. Τις τελευταίες ημέρες νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Santo Spirito της Ρώμης, μετά από αναπνευστική κρίση και μεταφέρθηκε σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Παρά μια αρχική βελτίωση, η κατάστασή της παρέμεινε σοβαρή, αναφέρει το euronews.
Η ασθένεια και οι τελευταίες νοσηλείες
Το 2015, η Έμμα Μπονίνο ανακοίνωσε ότι διαγνώστηκε με καρκίνο στον αριστερό πνεύμονα. Παρά τις θεραπείες, δεν εγκατέλειψε ποτέ την έντονη πολιτική της δράση.
Το 2023 δήλωσε ότι είχε ξεπεράσει την ασθένεια. Ωστόσο, τα επόμενα χρόνια αντιμετώπισε νέα προβλήματα υγείας.
Το φθινόπωρο του 2024 νοσηλεύτηκε στη Ρώμη με αναπνευστικά προβλήματα, ενώ τον Νοέμβριο του 2025 υπέστη σοβαρό επεισόδιο που οδήγησε σε νοσηλεία στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Οι γιατροί απέκλεισαν τότε υποτροπή του καρκίνου, αποδίδοντας τα προβλήματα σε μεταβολικά αίτια.
Μια ζωή αφιερωμένη στους αγώνες των Ριζοσπαστών
Για πάνω από μισό αιώνα, η Μπονίνο αποτέλεσε κεντρική φιγούρα του ιταλικού ριζοσπαστικού κινήματος. Συνέδεσε το όνομά της με σημαντικές μάχες για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα.
Γεννημένη το 1948 στην Μπρα, εντάχθηκε σε νεαρή ηλικία στο Ριζοσπαστικό Κόμμα και το 1976 εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Το 1975 ίδρυσε το Κέντρο Πληροφόρησης για τη Στείρωση και την Άμβλωση (CISA), διεκδικώντας ασφαλή και προσιτή άμβλωση για τις γυναίκες της Ιταλίας. Προκειμένου να αναδείξει τις συνθήκες των γυναικών που κατέφευγαν σε παράνομες αμβλώσεις, επέλεξε να συλληφθεί.
Η στάση της αυτή συνέβαλε ώστε να καταστεί μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του ιταλικού φεμινιστικού και ριζοσπαστικού κινήματος.
Από την Ιταλία στην Ευρώπη
Το 1979 εξελέγη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και επικεντρώθηκε στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και κατά των αυταρχικών καθεστώτων.
Στήριξε το κίνημα Αλληλεγγύη στην Πολωνία, συνελήφθη και απελάθηκε από τη χώρα. Συνελήφθη επίσης στη Νέα Υόρκη, κατά τη διάρκεια εκστρατείας για τη διανομή αποστειρωμένων συρίγγων, αλλά και στο Αφγανιστάν, όπου οι Ταλιμπάν την κράτησαν επειδή φωτογράφισε γυναίκες.
Η δράση της επεκτάθηκε σε διεθνή ζητήματα, όπως τα εγκλήματα πολέμου στη Γιουγκοσλαβία και τη Ρουάντα, τον αγώνα κατά της θανατικής ποινής και τη δημιουργία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, που ιδρύθηκε το 2002.
Η ευρωπαϊκή της πορεία και οι αμφιλεγόμενες επιλογές
Από το 1994 έως το 1999, υπηρέτησε ως Ευρωπαία Επίτροπος, με αρμοδιότητες όπως η ανθρωπιστική βοήθεια, η αλιεία και η πολιτική καταναλωτών.
Παρακολούθησε στενά την κρίση στα Βαλκάνια και κατήγγειλε τη βία στη Βοσνία. Η στήριξή της στη δυτική στρατιωτική επέμβαση στα Βαλκάνια αποτέλεσε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες επιλογές της, προκαλώντας αντιδράσεις στο ειρηνιστικό κίνημα.
Τις δεκαετίες του 1990 και του 2000, παρέμεινε ενεργή σε θέματα δικαιωμάτων των γυναικών, στηρίζοντας εκστρατείες κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων και υπέρ της προστασίας των γυναικών σε Αφγανιστάν και Αφρική.
Υπουργός και πρωταγωνίστρια της ιταλικής πολιτικής
Το 2006 επέστρεψε στην κυβέρνηση ως υπουργός Διεθνούς Εμπορίου και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στη δεύτερη κυβέρνηση Πρόντι, ενώ το 2013 ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Λέτα.
Εξελέγη επτά φορές στη Βουλή και δύο στη Γερουσία, περνώντας από διάφορους πολιτικούς σχηματισμούς, αλλά παραμένοντας κυρίως συνδεδεμένη με τον ριζοσπαστικό, φιλελεύθερο και ευρωπαϊστικό χώρο.
Το 2017 συμμετείχε στη δημιουργία του +Europa, ενός φιλελεύθερου και φιλοευρωπαϊκού πολιτικού σχηματισμού που μετετράπη σε κόμμα το 2019. Μέχρι τα τελευταία χρόνια παρενέβαινε ενεργά στον δημόσιο διάλογο για τα δικαιώματα, την Ευρώπη και τη διεθνή πολιτική.
Μια ριζοσπαστική φωνή για μισό αιώνα
Με τον θάνατο της Έμμα Μπονίνο, η Ιταλία χάνει μια από τις προσωπικότητες με το ισχυρότερο αποτύπωμα στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της.
Στο πλευρό του Μάρκο Πανέλα, έθεσε ζητήματα που συχνά, όταν τα ανέδειξε, βρίσκονταν στο περιθώριο της πολιτικής συζήτησης. Η παρουσία της ήταν μαχητική, διχαστική για ορισμένους, αλλά πάντα αδύνατο να αγνοηθεί.
Από τον αγώνα για το δικαίωμα στην άμβλωση μέχρι την κατάργηση της θανατικής ποινής, από το Αφγανιστάν και τα Βαλκάνια ως τη σταθερή της προσήλωση στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η Μπονίνο οικοδόμησε την πολιτική της διαδρομή γύρω από μια σταθερή πεποίθηση: τα δικαιώματα, για να είναι πραγματικά, πρέπει να υπερασπίζονται ακόμη και όταν αυτό είναι άβολο.