Σήμα κινδύνου για την παιδική προστασία: Ανύπαρκτο το δίκτυο υποστήριξης, η Αστυνομία καλείται να καλύψει τα κενά
Η υπόθεση της οικογένειας στην Κυψέλη φέρνει στο προσκήνιο τον τρόπο με τον οποίο ενεργοποιήθηκαν οι αρμόδιες υπηρεσίες για την προστασία των παιδιών. Σύμφωνα με τις καταγγελίες, οι Αρχές είχαν λάβει γνώση της κατάστασης ήδη από το 2020, όταν είχε υποβληθεί αναφορά στην Εισαγγελία σχετικά με τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζούσαν τα παιδιά.
Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο πρόεδρος του «Χαμόγελου του Παιδιού» Κώστας Γιαννόπουλος μιλώντας στην ΕΡΤ η πρώτη αναφορά είχε γίνει τον Απρίλιο του 2020 και αφορούσε καταγγελίες για παραμέληση των παιδιών, προβλήματα υγιεινής, χρήση ουσιών από τους γονείς, οικονομική εκμετάλλευση της κόρης και ανεπαρκή εποπτεία των ανηλίκων. Μαζί με την καταγγελία, όπως είπε, είχαν διαβιβαστεί και στοιχεία που αφορούσαν την οικογένεια.
Όπως εξήγησε, μετά την ενημέρωση της Εισαγγελίας ακολουθεί η προβλεπόμενη διαδικασία και δίνονται εντολές στις αρμόδιες υπηρεσίες πρόνοιας. Ωστόσο, το μεγάλο πρόβλημα, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι η υποστελέχωση των υπηρεσιών και η περιορισμένη διαθεσιμότητα κατάλληλων δομών για παιδιά που χρειάζονται προστασία.
Ο κ. Γιαννόπουλος αναφέρθηκε επίσης στο γεγονός ότι, όταν τα παιδιά φέρεται να απομακρύνθηκαν από το οικογενειακό περιβάλλον, η πλευρά που είχε κάνει την καταγγελία δεν ενημερώθηκε για την εξέλιξη της υπόθεσης. Όπως υποστήριξε, τόσο η Εισαγγελία όσο και η Αστυνομία είχαν ενημερωθεί για την απομάκρυνση των παιδιών και τους πιθανούς κινδύνους που υπήρχαν, χωρίς όμως να υπάρξει ενημέρωση προς το «Χαμόγελο του Παιδιού».
Ιδιαίτερα δύσκολη, όπως περιέγραψε, είναι και η σημερινή κατάσταση των τριών παιδιών, τα οποία χρειάζονται ουσιαστική φροντίδα και υποστήριξη. Σύμφωνα με τις καταγγελίες που είχαν γίνει, τα παιδιά φέρεται να είχαν μεγαλώσει σε ένα ιδιαίτερα προβληματικό περιβάλλον, όπου υπήρχαν αναφορές για χρήση και διακίνηση ουσιών, πορνεία και ανεπαρκή επίβλεψη των ανηλίκων.
Οι ελλείψεις στις δομές και η επιβάρυνση της Αστυνομίας
Το ζήτημα των ελλείψεων στις δομές παιδικής προστασίας ανέδειξε και ο πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης, Θοδωρής Τσαιρίδης.
Όπως ανέφερε, η Αστυνομία καλείται συχνά να διαχειριστεί περιστατικά τα οποία απαιτούν κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη, επειδή δεν υπάρχουν πάντα διαθέσιμες δομές για την άμεση φιλοξενία και προστασία των παιδιών.
Ο κ. Τσαιρίδης υπογράμμισε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις κακοποιημένα παιδιά παραμένουν σε νοσοκομεία για μεγάλα χρονικά διαστήματα, καθώς δεν υπάρχει κατάλληλος χώρος για τη μεταφορά τους. Την ίδια στιγμή, αστυνομικοί μπορεί να παραμένουν στο σημείο για τη φύλαξή τους, αναλαμβάνοντας ένα καθήκον που κανονικά δεν αποτελεί τον βασικό τους ρόλο.
Όπως τόνισε, η Αστυνομία μπορεί να ερευνήσει μια καταγγελία και να προχωρήσει στις απαραίτητες ενέργειες όταν υπάρχει εισαγγελική εντολή, όμως η προστασία και η μακροχρόνια φροντίδα ενός παιδιού απαιτούν τη λειτουργία ενός οργανωμένου δικτύου κοινωνικών υπηρεσιών και εξειδικευμένων δομών.
Σχεδόν 50.000 κλήσεις στη γραμμή 1056
Την ίδια ώρα, ο Κώστας Γιαννόπουλος παρουσίασε στοιχεία που αποτυπώνουν το μέγεθος των περιστατικών που φτάνουν στη γραμμή 1056 του «Χαμόγελου του Παιδιού».
Όπως ανέφερε, από την 1η Ιουλίου έως και τις 31 Αυγούστου καταγράφηκαν συνολικά 49.818 κλήσεις. Από αυτές, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε, 432 αφορούσαν σοβαρές αναφορές κακοποίησης ή παραμέλησης, ενώ 345 σχετίζονταν με αυτοκτονικό ιδεασμό ή αντίστοιχες αναφορές.
Το πρόβλημα, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν περιορίζεται στον αριθμό των καταγγελιών, αλλά και στην παρακολούθηση των περιστατικών μετά τη διαβίβασή τους στις αρμόδιες Αρχές. Όπως ανέφερε, το «Χαμόγελο του Παιδιού» δεν ενημερώνεται πάντοτε για την εξέλιξη μιας υπόθεσης μετά την παρέμβαση των υπηρεσιών.
Η υπόθεση της Κυψέλης επαναφέρει έτσι στο προσκήνιο το ερώτημα κατά πόσο ο κρατικός μηχανισμός διαθέτει σήμερα επαρκείς δομές, προσωπικό και μηχανισμούς παρακολούθησης για να προστατεύει έγκαιρα παιδιά που βρίσκονται σε κίνδυνο.
Οι παρεμβάσεις των δύο εκπροσώπων αναδεικνύουν την ανάγκη για καλύτερη συνεργασία μεταξύ Εισαγγελίας, Αστυνομίας, κοινωνικών υπηρεσιών και φορέων παιδικής προστασίας, ώστε οι καταγγελίες να μην περιορίζονται μόνο στην καταγραφή τους, αλλά να ακολουθούνται από ουσιαστική και συνεχή προστασία των παιδιών.