Φωτιά στη Σαλαμίνα: «Έφτασα στα άκρα» – Συγκλονίζει κάτοικος που έσωσε το σπίτι του με βρεγμένες πετσέτες

Στην περιοχή Περιστέρια της Σαλαμίνας, εκεί όπου η φωτιά πέρασε αφήνοντας πίσω της στάχτη, καμένες κατοικίες και μια γειτονιά βυθισμένη στη θλίψη, ο Άγγελος Χατζής κοιτάζει το σπίτι του και δυσκολεύεται να αναγνωρίσει αυτό που κάποτε ήταν το καλοκαιρινό του καταφύγιο.

Το σπίτι πέρασε στην κατοχή του το 1996, και έκτοτε άρχισε σιγά σιγά να το φτιάχνει, να το αναπαλαιώνει και να του δίνει ζωή, προκειμένου να αποτελέσει το σπίτι που είχε ονειρευτεί. Μία κατοικία, όπως λέει, όμορφη, σε μια εξίσου όμορφη γειτονιά, με ανθρώπους που είχαν γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς του.

«Όταν το φτιάξαμε, ήταν παραμυθένιο σπίτι. Τώρα είναι από άλλο… παραμύθι, που έχει μόνο κακά στοιχεία» αναφέρει στο tanea.gr.

«Γεμάτο με κλαδιά και ξερόχορτα το ρέμα»

Η φονική πυρκαγιά, σύμφωνα με τον κ. Χατζή, ξεκίνησε από την πίσω πλευρά του λόφου και κινήθηκε προς την περιοχή. Στον δρόμο της, συνάντησε ένα ρέμα, που όπως περιγράφει ο ίδιος «είχε μείνει γεμάτο από κλαδιά και ξερόχορτα μετά την περσινή νεροπομπή. Από τότε δεν καθαρίστηκε το ρέμα και το αποτέλεσμα ήταν να αρπάξουν φωτιά τα πάντα. Μέχρι να φύγω από την κουζίνα και να έρθω να δω τι γίνεται, καιγόταν η κεραμοσκεπή».

Και τότε άρχισε η προσωπική του μάχη να σώσει ό,τι σώζεται. «Έλεγα ή θα τα δώσω όλα ή θα τα πάρω όλα» αναφέρει χαρακτηριστικά, και περιγράφει πως έβρεχε πετσέτες με μπουκάλια με νερό, προκειμένου να μην περάσει η πυρκαγιά στο εσωτερικό του σπιτιού. «Τις κολλούσα στα τζάμια και στα κουφώματα, και έτσι δεν κάηκε ένα μεγάλο μέρος του».

Όπως λέει, πρόκειται για ένα σπίτι που είχε φτιάξει με κόπο και μεράκι, ενώ πέρασε και αμέτρητα καλοκαίρια σε αυτό. Τους τελευταίους μήνες μάλιστα, είχε γίνει ο χώρος όπου περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. «Ήταν τέτοιο το πάθος μου, η εμμονή μου, η αγανάκτησή μου, να σώσω ότι μπορούσα. Έλεγα ή θα τα δώσω όλα, ή θα τα πάρω όλα. Είχα φτάσει στα άκρα».

Γνώριζε, πως αν η φωτιά περνούσε στο εσωτερικό, τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν πολύ χειρότερα. Το σπίτι ήταν παλιάς κατασκευής και μέσα στον σοβά υπήρχε φελιζόλ για μόνωση. «Αν έπεφτε ο σοβάς και άρπαζε φωτιά το φελιζόλ, θα τιναζόταν το σπίτι στον αέρα».

«Κάηκε κομμάτι της ζωής μου, όχι απλώς μια στέγη»

Η ζημιά, μόνο στην κεραμοσκεπή, υπολογίζεται στις 7.000 με 8.000 ευρώ. Από εκεί και πέρα, υπάρχουν κάμερες, καμένες καλωδιώσεις και βασικές παροχές του κλιματισμού. Όμως για τον ίδιο η μεγαλύτερη ζημιά δεν μετριέται εύκολα σε ευρώ. Γιατί αυτό που κάηκε δεν ήταν απλώς μια στέγη, αλλά ένα κομμάτι της ζωής του. «Δεν έχει σημασία πόσο ωραίο ήταν. Έχει σημασία ότι περνάγαμε εμείς καλά».

Τώρα, ο κ. Άγγελος επιστρέφει και βλέπει μπροστά του ένα σπίτι μαυρισμένο. Και γύρω του μια περιοχή που πλήρωσε βαρύ τίμημα από τη φωτιά. Μια φωτιά που δεν άφησε πίσω της μεγάλες υλικές καταστροφές, αλλά στέρησε και τη ζωή δύο ηλικιωμένων ανθρώπων. «Τώρα ποιος μένει εδώ; Αν ρίξουμε μια ματιά εδώ πέρα, τι θα δούμε; Ένα μαύρο πράγμα» καταλήγει.