Μανιακή ενασχόληση εναντίον χαλαρότητας
Ο πρώτος ημιτελικός του Μουντιάλ ανάμεσα σε Γαλλία και Ισπανία είναι κυρίως η απόδειξη ότι δύο ομάδες μέσα σε μόλις δύο χρόνια μπορούν να αλλάξουν πολύ.
Εχει μάλιστα ενδιαφέρον ότι η αλλαγή της μιας, στη συγκεκριμένη περίπτωση των Γάλλων, έχει να κάνει αρκετά με κάποια ματς που έδωσε εναντίον των άλλων, δηλαδή εν προκειμένω των Ισπανών.
Ημιτελικός
Ολοι θυμίζουν σε κάθε ευκαιρία πως το Γαλλία – Ισπανία ήταν ημιτελικός στο Euro 2024 – το ματς είχε γίνει στο Μόναχο και οι Ισπανοί είχαν κερδίσει με 2-1. Αλλα ένα χρόνο μετά, στις 5 Ιουνίου του 2025, οι δυο τους αναμετρήθηκαν ξανά σε ένα άλλο ημιτελικό – αυτή τη φορά για το Nations League.
Η Ισπανία κέρδισε πάλι με 5-4. Είχε μάλιστα προηγηθεί με 4-0 και 5-1. Και καθώς λέγεται αυτά τα δυο ματς – και πιο πολύ το δεύτερο – οδήγησαν τον Ντεσάν στο να αλλάξει λίγο τον τρόπο προσέγγισης των παιχνιδιών, φτάνοντας στο να μας παρουσιάσει τη Γαλλία που βλέπουμε σήμερα.
Άλλος
Ο Ντεσάν στα ματς του Παγκοσμίου Κυπέλλου μοιάζει άλλος άνθρωπος. Δεν υπάρχει στον πάγκο των Γάλλων ο αγχώδης προπονητής που γνωρίζαμε, ο άνθρωπος που έψαχνε ειδικούς ρόλους για τον Γκριεζμάν, τον Εμπαπέ, τον Ολίσε κ.λπ.
Η Γαλλία του είναι απλή. Υπάρχουν τέσσερις έμπειροι αμυντικοί. Υπάρχει το δίδυμο Κονέ – Ραμπιό στη μεσαία γραμμή όπου ο πρώτος παίζει λίγο πιο πολύ για να προστατεύσει την άμυνα κι ο δεύτερος λίγο πιο πολύ για να βοηθήσει τους κυνηγούς.
Που είναι τέσσερις (ο Εμπαπέ, ο Ντεμπελέ, ο Ολίσε κι ένας από τους Ντουέ, Μπαρκολά) κι απλά ενθαρρύνονται να παίρνουν πρωτοβουλίες. Ο γαλλικός Τύπος ήθελε ένα ειδικό ρόλο για τους Εμπαπέ και Ντεμπελέ: ήθελαν όλοι ο δεύτερος να παίζει σέντερ φορ όπως στην PSG κι ο πρώτος να πάει στα αριστερά, αφού ως φορ είχε αποτύχει στο Euro.
Ο Ντεσάν τους φώναξε να μιλήσουν. Ο Ντεμπελέ είπε ότι ο ρόλος του φορ ανήκει στον φίλο του Εμπαπέ. Ο Εμπαπέ ζήτησε να έχει απλά λίγο περισσότερη ελευθερία κινήσεων.
Κι αυτή ήταν η μοναδική παρέμβαση του κόουτς των Γάλλων. Που έχει ένα μόνο σταθερό δίλημμα: αν θα ξεκινήσει τον Ντουέ ή τον Μπαρκολά στο άκρο της επίθεσης. Και κανένα άλλο.
Κατάκοπος
Ο Ντε Λα Φουέντε αντίθετα σε αυτό το τουρνουά κάνει τον Ντεσάν. Οι προβληματισμοί του είναι ασταμάτητοι. Φυσικά και οι παρεμβάσεις του από τον πάγκο. Στο ματς με το Βέλγιο π.χ. αντικατέστησε τον Αλεξ Μπαένα και τον Φαμπιάν Ρουίθ με τους Φεράν Τόρες και Πέδρι.
Η επιθετική γραμμή της Ισπανίας άλλαξε. Σε σύγκριση με τον Φαμπιάν Ρουίθ, ο Πέδρι κινήθηκε πιο εσωτερικά και πήρε πιο πολλές πρωτοβουλίες από τον συμπαίκτη του.
Ο Φεράν Τόρες, από την άλλη, αγωνίστηκε μεν στα αριστερά αλλά όχι ως εξτρέμ, αφήνοντας στον Κουκουρέγια όλη την αριστερή πτέρυγα. Μετα τις αλλαγές του κόουτς ο αγώνας συνεχίστηκε με την Ισπανία να ρίχνει όλο και πιο πολύ την προσοχή της στην κατοχή της μπάλας που έφτασε το 76%, χωρίς ωστόσο να δημιουργεί καθαρές ευκαιρίες.
Ο Ντε λα Φουέντε συνέχισε βάζοντας και τον Νίκο Γουίλιαμς στη θέση του Ογιαρθαμπάλ σ ένα σχήμα χωρίς φορ. Τελικά το γκολ το βρήκε η πέμπτη αλλαγή του, ο Μερίνο, όπως και στο ματς με την Πορτογαλία.
Σε ένα κοντινό πλάνο που έδειξε η τηλεόραση ο Ντε λα Φουέντε εμφανίζεται κατάκοπος, πριν τον δούμε να πανηγυρίζει λυτρωμένος. Δεν θυμάμαι ποτέ κατάκοπο τον Ντεσάν στα εφετινά ματς της Γαλλίας.
Φεύγει
Ο Ντεσάν έχει ανακοινώσει ότι θα φύγει από τη θέση του ομοσπονδιακού μετά το τέλος του Παγκοσμίου Κυπέλου. Κατά τη διάρκειά του τουρνουά έχασε τον πατέρα του.
Ολα αυτά ίσως τον έχουν κάνει να πάρει την ζωή (πιο πολύ και από τη δουλειά…) λίγο πιο χαλαρά. Πιο πολύ, όμως, νομίζω ότι τον έκαναν να βλέπει το ποδόσφαιρο κάπως αλλιώς οι δύο ήττες από τους Ισπανούς.
Σε αυτές ο Ντε Λα Φουέντε είχε τον ρόλο του καλού μπαμπά που μεγάλωσε τους παίκτες του ως προπονητής στην Εθνική Νέων και της Ελπίδων της Ισπανίας κι ο Ντεσάν ήταν αγχώδης και ανήσυχος.
Κατάλαβε
O Ντεσάν πιθανότατα κατάλαβε ότι το να περνάει χαλινάρι σε μια ομάδα με τόσο επιθετικό ταλέντο όσο η Γαλλία δεν είναι ό,τι καλύτερο κι αποφάσισε να αφήσει τους παίκτες του πιο χαλαρούς.
Αυτή η χαλαρότητα στην προσέγγιση φαίνεται στα ματς που η Γαλλία δίνει φέτος στις ΗΠΑ. Στο εναρκτήριο ματς της Γαλλίας η Σενεγάλη, στο πρώτο ημίχρονο, έχει δύο μεγάλες ευκαιρίες κι ένα δοκάρι αλλά κανείς δεν πανικοβάλλεται: η νίκη με 3-1 έρχεται διαδικαστικά.
Με αντίπαλο το επικίνδυνο Μαρόκο ο Εμπαπέ χάνει πέναλτι: κανένα πρόβλημα – στην πορεία βρίσκει ένα από τα ωραιότερα γκολ του με την εθνική Γαλλίας.
Η Γαλλία είχε προβλήματα μόνο με την Παραγουάη, όχι όμως εξαιτίας του κατενάτσιο των Λατινοαμερικάνων, αλλά γιατί στη Φιλαδέλφεια είχε 41 βαθμούς υπό σκιά όταν το ματς ξεκίνησε.
Η ζέστη δεν επιτρέπει στην πιο ποιοτική ομάδα να δείξει πόσο καλύτερη είναι. Τα σπριντ με και χωρίς την μπάλα είναι πιο δύσκολα, ο ρυθμός πέφτει, η κούραση μεγαλώνει. Αλλά και πάλι η Γαλλία κέρδισε.
Αστείο
Να της δώσουμε από τώρα το εισιτήριο για τον τελικό; Ούτε για αστείο δεν μπορεί κάποιος να το πει. Ο Ντε Λα Φουέντε έχει μεταμορφωθεί αυτή τη φορά από στοργικός πατέρας σε μανιακό της τακτικής γιατί είχε να αντιμετωπίσει προβλήματα.
Ο Γιαμάλ πήγε στις ΗΠΑ αναρρώνοντας από τραυματισμό, ο Νίκο Γουίλιαμς έπαθε υποτροπή, ο Μερίνο έχει μόνο 15 λεπτά στα πληγωμένα πόδια του: ο κόουτς έπρεπε να σκεφτεί πολλά και πριν και κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού.
Η μανιακή του ενασχόληση έφερε την Ισπανία στον ημιτελικό: η ομάδα του χάρη στην οργάνωσή της, δηλαδή στη δική του δουλειά, έχει δεχτεί μόνο ένα γκολ.
Αν στο Euro βλέπαμε την ποιότητα του Γιαμάλ κι απορούσαμε πως ένα παιδί 16,5 χρονών μπορεί να κάνει όσα έκανε αυτός, σήμερα βλέπουμε τη σκληρή δουλειά ενός προπονητή που προσπαθεί να λύσει προβλήματα που λίγοι έχουν.
Αυτή η δουλειά μπορεί να αποδώσει πιο πολύ από τη χαλαρότητα. Ναι οι Γάλλοι παίζουν πιο ωραίο ποδόσφαιρο. Αλλά ο Ντε Λα Φουέντε δεν έχει χάσει ποτέ από τον Ντεσάν. Τον κέρδιζε χαλαρός. Ισως μπορεί και σε συνθήκες συναγερμού να τα καταφέρει…