Συμμετέχω στην πολιτική, άρα υπάρχω
Πίσω από τις γραμμές και τα ευρήματα των σημερινών δημοσκοπήσεων μπορεί κανείς να αντλήσει τα πιο ενδιαφέροντα συμπεράσματα για την πολιτική κατάσταση. Οπως για παράδειγμα το κοινό μυστικό πολλών δημοσκόπων πως η Μαρία Καρυστιανού έχει υψηλή δημοφιλία στις δύσκολες ηλικίες των 18-24 αλλά και πως διατηρεί επίσης υψηλά τη λεγόμενη κρυφή ψήφο που, ως γνωστόν, δεν είναι εύκολο να καταγραφεί στις μετρήσεις και είναι συνδεδεμένη (και) με την καχυποψία.
Πολλοί βέβαια αναρωτιούνται αν θα μπορούσε στο εκλογικό σώμα – δηλαδή στους ανθρώπους που ψήφισαν στις εθνικές εκλογές του 2023 – να προστεθούν καινούργιοι. Λαϊκά; Να σηκωθούν από τον καναπέ. Και αυτοί δεν είναι μόνον όσοι απέχουν αλλά ένα μεγάλο εύρος και μια περίμετρος δυνητικών ψηφοφόρων που αναζητούν όλοι οι χώροι. Θα μπορούσαν για παράδειγμα τα δύο ή και τα τρία νέα κόμματα που θα έχει το πολιτικό σκηνικό στην εθνική κάλπη να είναι πόλοι και πολλαπλασιαστές της ψήφου; Από την άλλη, μια πιο συμβατική ανάγνωση λέει πως αν μείνουν ίδιοι αριθμητικά όσοι πήγαν και το 2023, το προβάδισμα εκ νέου προφανώς θα το έχει η ΝΔ αλλά και τον πρωταρχικό λόγο ως προς το δίλημμα των εκλογών.
Το ερώτημα πάει πέραν των δημοσκοπήσεων. Αγγίζει τον βασικό πυρήνα του πολιτικού θέματος στη χώρα σήμερα. Δηλαδή αν είναι ελκτική η πολιτική και δεν περιορίζεται στην κρίση του κομματικού φαινομένου αλλά σε μία κρίση συνολικότερη συμμετοχής των νέων και των πιο δυναμικών στρωμάτων που δεν βλέπουν τον εαυτό τους ενεργό μέσα από μία διαδικασία όχι απλώς ψήφου στις εκλογές αλλά και ταύτισης με ένα κόμμα. Ετσι κι αλλιώς τα τελευταία χρόνια οι ταυτίσεις των πολιτών με τα κόμματα είναι ασθενείς με εξαιρέσεις κόμματα όπως το ΚΚΕ και παράλληλα πηγαίνει και η χαμηλή συνδικαλιστική πυκνότητα ή κοινώς η συμμετοχή στα πρωτοβάθμια σωματεία και στους τόπους εργασίας. Αυτό όλο έχει πυροδοτήσει νέες προσπάθειες και νέους αλγόριθμους από τη μεριά των πολιτικών ώστε να γίνονται ελκτικοί – συχνά με γκροτέσκο τρόπο – μέσω των κοινωνικών δικτύων που δεν απαντούν στο πρόβλημα της πολιτικής συμμετοχής αλλά περισσότερο στο θέμα της πολιτικής επικοινωνίας.
Αν κάτι πρέπει να απασχολήσει το πολιτικό σύστημα, είναι γιατί το κοινό που θέλει να κυβερνηθεί η χώρα ή ενδιαφέρεται για την πολιτική είναι μειοψηφία. Αν επιχειρούσε η στήλη να τολμήσει μια πρόβλεψη, θα έβλεπε πως η συμμετοχή δεν θα μεταβληθεί ραγδαία ούτε στην επόμενη εθνική κάλπη για τον απλό λόγο ότι προς το παρόν τουλάχιστον δεν διαμορφώνεται ένα κεντρικό διακύβευμα για τις εκλογές αυτές όπως για παράδειγμα το 2015 ή το 2019. Ρηξικέλευθες, ριζικές τομές, συναρπαστικός πολιτικός λόγος – όχι λαϊκίστικος – και μία νέα σχέση της πολιτικής με την κοινωνία θα ήταν αυτά που όντως θα προσέθεταν κόσμο όχι απλώς στις κάλπες αλλά στα κόμματα και στον πολιτικό διάλογο.
Αυτός, Αυτή, Αυτό: Διάλογος
Εστω από καραμπόλες, ένας παλιός προστέθηκε στη Βουλή. Δεν έλαβε απλώς την έδρα της Εφης Αχτσιόγλου αλλά και ανεξαρτητοποιήθηκε αμέσως στο όνομα ενός προοδευτικού χώρου που σήμερα παραμένει προσηλωμένος – όπως ο ίδιος είπε στη Ναυτεμπορική – στον πολιτικό διάλογο. Είπε ακριβέστερα τρία πράγματα: «Δεν είναι δυνατόν στον χώρο της Αριστεράς να υπάρχουν δυνάμεις που να μη συνομιλούν». Και: «Πρέπει να δούμε μετακίνηση από τα πρόσωπα στις πολιτικές, στις ιδέες». Και: «Να περάσουμε από τις διαφωνίες, στους κοινούς στόχους». Σε πολλά μπορείς να διαφωνείς μαζί του. Οχι στα παραπάνω.
#Hashtag: Φαντάσματα
Ολο επανέρχεται το φάντασμα των υποκλοπών πάνω από το Μέγαρο Μαξίμου και όλο και τα ερωτήματα πολλαπλασιάζονται. Τώρα με αφορμή την αποκάλυψη του «Βήματος της Κυριακής» πως υπήρξε, όπως λέει ο Ντίλιαν τουλάχιστον, συνομολόγηση συμφωνίας της εταιρείας του και του παράνομου λογισμικού του με την ΕΥΠ και το κράτος. Αυτό σημαίνει πως για να το λέει έχει αποδεικτικά στοιχεία των επικοινωνιών και συμφωνιών. Και άρα γκρεμίζει κάθε άποψη πως η υπόθεση ήταν απλώς θέμα ιδιωτών. Η κυβέρνηση δεν έχει μετρήσει καλά το όλο θέμα και απλώς το συνδέει με μια «εμμονή» ενός μέρους του Τύπου ή ενός κοινού που ενδιαφέρεται για τα θεσμικά θέματα. Λάθος.