Πατριαρχείο Μόσχας: Ο ρόλος και οι παρεμβάσεις
Διάθεση επέκτασης της επιθετικής στρατηγικής του Πατριαρχείου Μόσχας, μέσω και του αυτοαποκαλούμενου «Πατριαρχείου Κιέβου» σε δύο Εκκλησίες (Ελλάδος και Κύπρου), αλλά και στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, καταγράφεται τις τελευταίες εβδομάδες. Η ρωσική εισπήδηση σε αυτόνομες και κυρίαρχες εκκλησιαστικές επαρχίες επικεντρώνεται σε εκείνες τις εκκλησιαστικές δομές που στήριξαν το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο ουκρανικό ζήτημα και αναγνώρισαν ως τον νόμιμο Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας τον Επιφάνιο, ο οποίος έλαβε τον Τόμο της Αυτοκεφαλίας από τον Βαρθολομαίο τον Ιανουάριο του 2019.
Χαρακτηριστικό της ρωσικής κινητικότητας είναι πως εν πρώτοις, το ψευτοπατριαρχείο Κιέβου, που δεν βρίσκεται σε κοινωνία με τις επίσημες Ορθόδοξες Εκκλησίες, έκανε προ ημερών δεκτό το αίτημα ένταξης του καθηρημένου και άλλοτε «Αρχιεπισκόπου» Παλαιοημερολογιτών, Ιακώβου Γιαννάκη, στους κόλπους της εν λόγω «Εκκλησίας», διευρύνοντας έτσι μία αχαρτογράφητη σφαίρα επιρροής με πολλά δίκτυα στην Αττική, την Κεντρική και τη Βόρεια Ελλάδα.
Κατά δεύτερον, ανακοινώθηκε και πάλι από το «Πατριαρχείο Κιέβου» πως προχωρά στην ίδρυση εκκλησιαστικής δομής («Βικαριάτου») στην Κύπρο, από προσφάτως καθαιρεμένους μοναχούς και την περί αυτών «αδελφότητα».
Και τρίτον, μόλις την τρέχουσα εβδομάδα, ο πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Αντώνιος, επισκέφθηκε επίσημα την Αιθιοπία και έγινε δεκτός από την πολιτική ηγεσία και τον επικεφαλής της Αιθιοπικής Εκκλησίας των Κοπτών, Αρχιεπίσκοπο Αμπούνα Ματθία. Η επίσκεψη εντάσσεται στον ανοιχτό πόλεμο που έχει κηρύξει η Μόσχα στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας, Θεόδωρο, για τη στήριξή του προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη.
Στο σημείο αυτό πρέπει να καταγραφεί και το παράλληλο και άμεσα συνδεόμενο με τις εκκλησιαστικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις ενδιαφέρον της Μόσχας και των κοπτών για το Σινά και το μέλλον της ελληνορθόδοξης Μονής της Αγίας Αικατερίνης. «Ενδιαφέρον» για το οποίο υπάρχουν βάσιμες υπόνοιες σε Αθήνα και Κωνσταντινούπολη πως υποδαύλιζε μέσω μεμονωμένων μοναχών και νομικών κύκλων των Αθηνών την εξεύρεση μιας, αμοιβαία ικανοποιητικής, λύσης μεταξύ των κυβερνήσεων Ελλάδος – Αιγύπτου και της Σιναϊτικής αδελφότητας.
Το δίκτυο του Πατρώου
Στην Ελλάδα, το Πατριαρχείο Μόσχας και το αυτοαποκαλούμενο «Πατριαρχείο Κιέβου» με την υποδοχή στις τάξεις του δευτέρου, του «Αρχιεπισκόπου» των παλαιοημερολογιτών, Ιακώβου, φιλοδοξεί να εναγκαλισθεί τμήμα διάσπαρτων ανά τη χώρα ορθοδόξων πιστών που ακολουθούν το Πατρώο, Ιουλιανό Ημερολόγιο. Η εισπήδηση του Κιέβου στις κοινότητες των παλαιοημερολογιτών καταγράφεται με τη δέουσα προσοχή από τις εκκλησιαστικές και πολιτειακές Αρχές, καθώς, ο – μέχρι σήμερα – πολυκερματισμός της κοινότητας, που ήταν και το βασικό σημείο αδυναμίας της, έχει αρχίσει πλέον να περιορίζεται, προβάλλοντας τρεις ισχυρούς πόλους: Τους μητροπολίτες Πειραιώς και Σαλαμίνος, Γερόντιο Λουδάρο, Αττικής και Βοιωτίας, Χρυσόστομο Μανιώτη και Θεσσαλονίκης, Ευθύμιο Ορφανό. Πρόκειται για τρεις από τους πλέον αξιόλογους και σοβαρούς εκπροσώπους της κοινότητας. Δυστυχώς όμως σε περιοχές της Δυτικής και Ανατολικής Αττικής, καθώς και της Κεντρικής Ελλάδας, υπάρχουν ακόμα διάσπαρτες ολιγομελείς κοινότητες παλαιοημερολογιτών και μοναστικών αδελφοτήτων, οι κινήσεις των οποίων είναι αχαρτογράφητες.