Προβλέψεις

^«Εκανα κάτι που ήταν – δεν ξέρω – ανόητο, γενναίο μα ήταν έξυπνο. Θα το έκανα ξανά». Με αυτά τα λόγια περιέγραψε ο πλανητάρχης την απόφασή του να οδηγήσει τις ΗΠΑ σε έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή, μιλώντας την Παρασκευή σε υποστηρικτές του από κοινότητα συνταξιούχων σε μια περιοχή με στέρεα ρεπουμπλικανική βάση.

Προφανώς, δεν χρειαζόταν να ακούσει κανείς τους παραπάνω επιθετικούς προσδιορισμούς να βγαίνουν απ’ το στόμα του για να καταλάβει ότι δεν έχει μετανιώσει για την επιλογή να παραβεί μια προεκλογική του δέσμευση – ή για να υποθέσει πως δεν έχει καν αντιληφθεί τι προκαλεί στην παγκόσμια οικονομία. Ωστόσο, οι προβλέψεις που είχε μοιραστεί με τηλεθεατές και ακολούθους του στο Truth Social στις αρχές της επιχείρησης «Επική Οργή», περί μιας σύντομης σε διάρκεια σύγκρουσης με σχετικά μικρές οικονομικές επιπτώσεις, έχουν διαψευστεί προ πολλού.

Κι η πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει τον περικυκλώνει. Σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις του Πενταγώνου, το κόστος των στρατιωτικών επιχειρήσεων έχει αγγίξει τα 25 δισ. δολάρια μέχρι τώρα (σχεδόν όσο θα στοίχιζε η παράταση του προγράμματος επιδοτήσεων του Obamacare, που βρέθηκε στο επίκεντρο του παρατεταμένου shutdown της ομοσπονδιακής κυβέρνησης πέρυσι).

Διάψευση

Ρεπουμπλικανοί με επιρροή στο Κογκρέσο έχουν αρχίσει να χάνουν την υπομονή τους. Η αμερικανική κοινή γνώμη εκφράζει σαφώς τη δυσαρέσκειά της στα γκάλοπ. Παραδοσιακοί σύμμαχοι της Ουάσιγκτον απομακρύνονται όλο και περισσότερο από αυτήν.

Ο πόλεμος, λοιπόν, είναι αντιδημοφιλής (και η σύγκρισή του με εκείνον στο Βιετνάμ, την οποία χρησιμοποιεί προκειμένου να καθησυχάσει τους Αμερικανούς σχετικά με το πόσο θα επιτίθενται στο Ιράν, μόνο ευφυής δεν αποδεικνύεται). Κοστίζει υπερβολικά σε χρήμα και στο κύρος της υπερδύναμης. Το μοντέλο της Βενεζουέλας, το οποίο φαντασιωνόταν πως θα εφαρμόσει στην Τεχεράνη, δεν δούλεψε εκεί. Οι διαρκείς αλλαγές που ανακοινώνει στα πλάνα του μαρτυρούν αυτό που όλοι φοβούνταν από την 28η Φεβρουαρίου: ότι δεν έχει σχέδιο.

Αλλά υποδηλώνουν και πως το τέλος της σύρραξης είναι μακριά. Οι πολιτικές, διπλωματικές και οικονομικές της συνέπειες γίνονται χειρότερες κάθε εβδομάδα που περνάει. Κι ο μοναδικός που δεν το βλέπει είναι ο Τραμπ. Τα αντιφατικά μηνύματα που εκπέμπει μπορούν μόνο να ενοχλήσουν κι άλλο τους ψηφοφόρους – ακόμη κι όσους θεωρεί πιστούς – προειδοποιούν πολιτικοί αναλυτές. Αυτά συμβαίνουν όταν παίζει στη σκακιέρα της γεωπολιτικής κάποιος που ασχολείται με το σκορ χωρίς να είναι καν βέβαιος ποιο είναι το παιχνίδι.