Εναπομείναντες αγωνιστές

Ηρωικότατη ήταν η απάντηση του κ. Βορίδη στην ενδελεχή κριτική του κ. Σκέρτσου, με αφορμή τον ΟΠΕΚΕΠΕ, χρόνιων παθογενειών του πολιτικού συστήματος (μέσον, ρουσφέτι, συναλλαγή) που προφανώς αφορούν και την κυβερνώσα Νέα Δημοκρατία. Κατά τον Μάκη Βορίδη, ο μηδέποτε εκλεγείς Άκης Σκέρτσος, από τον «υψηλό κυβερνητικό θώκο του»

«δεν μπορεί να ασκεί κριτική. … Σε αυτούς που μάχονται κάθε μέρα και είναι στον αγώνα, στο ρινγκ λασπωμένοι, μπαρουτοκαπνισμένοι και μερικοί τραυματισμένοι, καλό είναι να μην κάνει κριτική αφ’ υψηλού».

Έτσι μάθαμε τι μελετά ο μαχητής κ. Βορίδης ή σε ποια νεανικά του αναγνώσματα καταφεύγει για να αντλήσει  αγωνιστικότητα: στη διαβόητη ομιλία «The Man in the Arena» του προέδρου των ΗΠΑ «Τέντι» Ρούζβελτ (1858-1919), πανθομολογούμενου ιδεολογικού πρόγονου του Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν μετράει αυτός που κρίνει… Αξίζει αυτός που βρίσκεται στην αρένα, που το πρόσωπό του είναι βρωμισμένο από σκόνη, ιδρώτα και αίμα,…  ας μην τον μπερδεύουμε με εκείνες τις κρύες και άτολμες ψυχές που ποτέ  δεν γνώρισαν νίκη ή ήττα».

Ο κ. Βορίδης αντικατέστησε την «αρένα» με «ρινγκ», ίσως για να μη φθάσουμε συνειρμικά στον Τσε Γκεβάρα: σε επίσης διαβόητο κείμενο, την Mensaje a la Tricontinental (1967), παρομοιάζει την αλληλεγγύη προς το Βιετνάμ με την «ενθάρρυνση των πληβείων προς τους μονομάχους στη ρωμαϊκή αρένα. Το θέμα δεν είναι να ευχόμαστε επιτυχία στο θύμα της επίθεσης  μα να είμαστε μαζί του στο θάνατο ή στη νίκη».

Στα καθ’ ημάς πάλι: ο γνωστότατος αγωνιστής Δημήτρης Κουφοντίνας, στο πρόσφατο ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά για την «17Ν», εξήγησε ότι δολοφόνησε τόσους ανθρώπους παρακινούμενος από την έκκληση του Τσε Γκεβάρα «να μην είμαστε θεατές στην αρένα αλλά να κατέβουμε και εμείς μέσα, να αγωνιστούμε».

Ίσως όμως η κοινή αγωνιστική ρίζα Βορίδη-Κουφοντίνα να μην είναι ξενική αλλά βαθιά ελληνική: το «αγωνιστικό πνεύμα», η αναζήτηση «αμάραντης δόξας» των ηρώων της Ιλιάδας που έφθασε ως εμάς μέσω της κλασικής Ελλάδας, ιδιαίτατα της Σπάρτη με τα γνωστότατα «ή ταν ή επί τας» ή «τι τιμή στο παληκάρι όταν πρώτο στη φωτιά…».

Αυτό όμως που αποκρύπτουν (ή αγνοούν) οι διαφημιστές αρένων και ρινγκ είναι ότι ο ηρωισμός κατέστρεψε τη Σπάρτη: είχε 8.000 πολίτες επί Μηδικών Πολέμων αλλά ούτε 800, τρεις γενιές αργότερα, μετά τη Μάχη των Λεύκτρων. Οι απόγονοι του ένδοξου Λεωνίδα Αγιάδες και Ευρυπωντίδες βασιλείς κατάντησαν να αναλαμβάνουν μισθοφορικούς πολέμους σε όλη τη Μεσόγειο, με πανάξιο νεώτατο συνεχιστή τον σε πολλές αρένες διακριθέντα Γεβγκένι Πριγκόζιν, της Wagner. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για εναπομείναντες ζώντες και μη φυλακισμένους αγωνιστές.