Η Ανάσταση που δεν έγινε
Ούτε το πνεύμα των ημερών της αγάπης ούτε και το αναστάσιμο μήνυμα φάνηκε να επηρεάζουν τους πολέμους οι οποίοι εξακολουθούν να μαίνονται στην περιοχή μας. Ο πλανήτης βρίσκεται κυριολεκτικά στο έλεος της παράλογης σύγκρουσης ανάμεσα στους μουλάδες οι οποίοι παγιώνουν το θεοκρατικό τους καθεστώς στο Ιράν και τον αμερικανό πρόεδρο ο οποίος βάλθηκε να κατεδαφίσει τη δυτική συμμαχία, αφήνοντας ανενόχλητο τον Πούτιν να συνεχίζει την παράνομη εισβολή του στην Ουκρανία. Ο δημοκρατικός θρίαμβος των Ούγγρων έδωσε, ύστερα από πολύ καιρό, μια βαθιά ανάσα στην Ευρώπη που παρακολουθεί σαστισμένη τις παγκόσμιες ανατροπές, ανίκανη να παρέμβει ουσιαστικά.
Στη χώρα μας, για μια ακόμα χρονιά, το γεγονός ότι υποδεχτήκαμε το Αγιο Φως με τιμές αρχηγού κράτους δεν ανέκοψε το τοξικό κλίμα που τορπιλίζει συστηματικά τον αναγκαίο πολιτικό διάλογο ενόψει και της προεκλογικής περιόδου.
Η κυβέρνηση μοιάζει παγιδευμένη ανάμεσα στις μεταρρυθμιστικές της διακηρύξεις και τη συνεχιζόμενη αυτοδιάψευσή τους η οποία δεν μπορεί πλέον να αποδοθεί σε συμπτώσεις και στην «κακιά ώρα». Οι πολίτες απαιτούν από τους κυβερνώντες να σέβονται και να εφαρμόζουν πρώτα απ’ όλους οι ίδιοι τους νόμους του κράτους.
Εξάλλου, η προσπάθεια της διαχρονικής διάχυσης και του διακομματικού συμψηφισμού των ευθυνών κάθε άλλο παρά εμπνέει εμπιστοσύνη για μια κυβέρνηση που διεκδικεί να κυβερνήσει τη χώρα για τρίτη διαδοχική θητεία.
Από την άλλη πλευρά, η κατακερματισμένη αριστερή αντιπολίτευση ενδιαφέρεται κυρίως για την πολιτική της επιβίωση με τις ελπίδες της να περνάνε μέσα από την – πολυαναμενόμενη από κάποιους – επιστροφή του πρώην αρχηγού της στην Ιθάκη της εξουσίας. Μια επιστροφή που όχι μόνο δεν στηρίζεται στην αυτοκριτική θεώρηση της περιόδου της διακυβέρνησής του αλλά αντίθετα στηρίζεται σε μια επιχείρηση εξωραϊσμού της. Αποδεικνύεται έτσι ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε προσωπικά την απόλυτη ευθύνη των τραγικών συνεπειών που βίωσαν η χώρα και η κοινωνία. Το εφεύρημα της «προοδευτικής συνεργασίας» των δυνάμεων της αντιπολίτευσης στερείται τόσο ρεαλιστικής όσο και, κυρίως, προγραμματικής βάσης.
Τα αισθήματα απογοήτευσης και οργής που γεννά η αλληλουχία των κυβερνητικών ατοπημάτων σε συνδυασμό με την αδυναμία παρουσίασης μιας πειστικής εναλλακτικής πρότασης εξουσίας δημιουργούν τις πιο ευνοϊκές συνθήκες για τον ακραίο λαϊκισμό που δεν διστάζει να εκμεταλλεύεται ακόμα και τις εθνικές τραγωδίες για την ικανοποίηση πολιτικών φιλοδοξιών.
Η ενδεχόμενη ενίσχυση των λεγόμενων «αντισυστημικών» δυνάμεων απειλεί να ακυρώσει κάθε μεταρρυθμιστική, συνταγματική και θεσμική προοπτική ακόμα και να οδηγήσει σε κυβερνητικό αδιέξοδο. Η σύγκρουση με τους λαϊκιστές και η πολιτική απομόνωσή τους δεν μπορεί να καθυστερήσει στο όνομα καμιάς κομματικής σκοπιμότητας.
Μπορεί η εκλογή της ΝΔ για τρίτη συνεχή θητεία να μη συνιστά συνταγματική εκτροπή, ωστόσο, αποτελεί σοβαρό πρόβλημα για την υγιή λειτουργία της δημοκρατίας που στηρίζεται στην εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία.
Το βάρος για το ξεπέρασμα αυτής της δυσλειτουργίας πέφτει στους ώμους της αξιωματικής αντιπολίτευσης η οποία καλείται να πείσει τους πολίτες να εμπιστευτούν τη δική της ιδεολογική και πολιτική πρόταση εξουσίας, διεκδικώντας αυτόνομα τη νίκη της στην κάλπη. Έτσι κι αλλιώς, η επόμενη διακυβέρνηση της χώρας δεν θα κριθεί από τους όποιους προεκλογικούς συμβιβασμούς αλλά από τους μετεκλογικούς συσχετισμούς των πολιτικών δυνάμεων.
Ο Γιάννης Μεϊμάρογλου είναι εκδότης του ηλεκτρονικού περιοδικού «Μεταρρύθμιση»