Σιδερένιος

H περιπέτεια του Γιώργου Μυλωνάκη προκάλεσε θλίψη σε όλους τους πολιτισμένους ανθρώπους. Οχι μόνο επειδή θα μπορούσε να συμβεί σε πολλούς από εμάς, αλλά επειδή όποιος διαθέτει στοιχειώδη ευαισθησία σοκάρεται όταν βλέπει έναν άνθρωπο να βρίσκεται από τη μια στιγμή στην άλλη στο χείλος του γκρεμού. Μόνο οι αναίσθητοι, οι φανατικοί και οι ανεγκέφαλοι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να βγάλουν τη χολή τους. Μάλλον δεν το έκαναν για πρώτη φορά. Τους αξίζει η απόλυτη περιφρόνηση.

Στη χθεσινή πρωτολογία του, όμως, ο Πρωθυπουργός δεν αναφέρθηκε σ’ αυτούς. Κατηγόρησε, αντιθέτως, μια συγκεκριμένη εφημερίδα, συγκεκριμένα κόμματα και συγκεκριμένους αρχηγούς εντός του Κοινοβουλίου ότι δημιούργησαν έναν «δολοφονικό βούρκο που πνίγει την αξιοπρέπεια» και οδήγησαν τον Μυλωνάκη να παλεύει σήμερα για τη ζωή του. «Αυτοί είστε» είπε στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτη Φάμελλο, περιλαμβάνοντάς τον ανοιχτά στους ηθικούς αυτουργούς, για να καταλήξει με μια φράση που απέδωσε στη Χάνα Αρεντ, σύμφωνα με την οποία «η ηθική εξόντωση του άλλου είναι το πρώτο βήμα προς τον φασισμό».

Οσο λεπτό κι αν είναι το ζήτημα, θα πρέπει εδώ να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα. Μια εφημερίδα, είτε συμφωνούμε είτε όχι με την ιδεολογία της ή την αισθητική της, έχει δικαίωμα να ασκεί στους πολιτικούς όσο σκληρή κριτική θέλει. Αν παραβιάζει τη δεοντολογία, υπάρχουν όργανα για να την ελέγξουν. Αν παραβιάζει τον νόμο, υπάρχουν εισαγγελείς. Ενας πρωθυπουργός μπορεί να μιλήσει για τοξικότητα, ψευδολογία ή λασπολογία: ποιος ξεχνά μια άλλη εφημερίδα που είχε κρεμάσει στα μανταλάκια με κατασκευασμένες κατηγορίες μια σειρά πρωταγωνιστών της πολιτικής και οικονομικής ζωής; Μπορεί επίσης να μιλήσει για «δολοφονία χαρακτήρων», με εισαγωγικά. Δεν μπορεί να το κάνει χωρίς εισαγωγικά.

Το ίδιο ισχύει για τα κόμματα και τους αρχηγούς τους. Η πολιτική είναι σκληρό επάγγελμα. Οταν κάποιος ασχολείται μ’ αυτήν γνωρίζει, ή θα έπρεπε να γνωρίζει, ότι η δημόσια έκθεση έχει κόστος. Ο αείμνηστος Σταύρος Τσακυράκης έλεγε πάντα, για παράδειγμα, ότι οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν την ιδιωτική ζωή ενός πολιτικού, διότι αυτό επηρεάζει την ψήφο τους. Δεν είναι ευχάριστο, ειδικά όταν αναπαράγονται ψεύδη, αλλά και πάλι γι’ αυτό υπάρχουν τα δικαστήρια. Η χθεσινή φράση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι το Documento πυροβολούσε (σε εισαγωγικά, ελπίζουμε) τη γυναίκα του με σκοπό να διαλύσει την οικογένειά του για να έχει ο Φάμελλος πολιτικό όφελος δεν αντέχει σε κριτική.

Οσο για τη Χάνα Αρεντ, δεν ξέρω για το συγκεκριμένο, αλλά έχει γράψει για πολλά πράγματα που οδηγούν στον φασισμό, όπως η διάβρωση της αλήθειας ή η χρησιμοποίηση ρατσιστικού λόγου για ορισμένες κατηγορίες πολιτών. Ολα αυτά όμως προϋποθέτουν ασθενείς θεσμούς και μια ανίσχυρη δημοκρατία, κάτι που ο Πρωθυπουργός θα συμφωνεί ότι δεν περιγράφει την Ελλάδα.

Το βασικό τώρα πάντως είναι να επιστρέψει σιδερένιος κοντά μας ο Γιώργος Μυλωνάκης.