Η γυάλα

Επτά χρόνια πια στο τιμόνι της χώρας, το μοτίβο είναι τόσο επαναλαμβανόμενο που καταντάει θλιβερά προβλέψιμο. Αν κάποιοι ακόμα πιστεύουν ότι οι εξωφρενικές κυβερνητικές δηλώσεις που ακούμε εσχάτως είναι προϊόν εκνευρισμού, απλές επικοινωνιακές γκάφες ή λεκτικά ατοπήματα, πλανώνται πλάνην οικτρά. Δεν είναι λάθος, είναι μέθοδος. Είναι η απολύτως συνειδητή, εμπεδωμένη στρατηγική μιας εκτελεστικής εξουσίας που, όταν στριμώχνεται, δεν απαντάει επί της ουσίας. Απλώς επιστρατεύει τον οδοστρωτήρα της δολοφονίας χαρακτήρων και μετατοπίζει τη συζήτηση.

Τα παραδείγματα βοούν. Θυμάστε τον Χρήστο Ράμμο της ΑΔΑΕ, όταν προσπάθησε να κάνει απλώς τη δουλειά του για τις υποκλοπές; Βαφτίστηκε εν μία νυκτί από τον πρόεδρο της Βουλής, «αυτόκλητος επισκέπτης», οι φυλλάδες τού έκαναν συντονισμένο πόλεμο και οι συνεργάτες του διώχθηκαν βράδυ. Ο Συνήγορος του Πολίτη, Ανδρέας Ποτάκης, όταν τόλμησε να σκαλίσει το ναυάγιο της Πύλου, κατηγορήθηκε για «πολιτικές σκοπιμότητες».

Και, έτσι, φτάνουμε στο τωρινό ρεσιτάλ. Η εντεταλμένη Ευρωπαία Εισαγγελέας, Πόπη Παπανδρέου, φέρνει στη Βουλή τις δικογραφίες για το μεγάλο φαγοπότι του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο Αδωνις Γεωργιάδης την αποκαλεί ωμά εκβιάστρια που δήθεν απαιτεί την ανανέωση της θητείας της. Το γεγονός ότι η θητεία της έχει ήδη ανανεωθεί από το Κολέγιο των Ευρωπαίων Εισαγγελέων από τον περασμένο Νοέμβριο, είναι ψιλά γράμματα· όπως ψιλά γράμματα είναι κι οι ανακρίβειες που διαδίδει με ύφος ειδήμονα, ότι η EPPO «υφάρπαξε» αρμοδιότητα του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου, κι η πρωτοφανής υπόνοια, ότι το Συμβούλιο θα παρέμβει, για να ακυρώσει τις αποφάσεις της ή ότι η κυβέρνηση θα ψηφίσει νόμο για να αποχωρήσει από αυτή. Μιλάμε για εξωφρενικά πράγματα. Του απάντησε, άλλωστε, η Ενωση Δικαστών κι Εισαγγελέων.

Αλλά προσοχή: δεν λέγονται εν τη ρύμη του λόγου. Παράγουν «γραμμή» και το ύφος, με το οποίο οφείλει να απαντάει το κάθε κομματικό στέλεχος. Οταν δεν μπορείς να εξηγήσεις πού πήγαν τα λεφτά, αρχίζεις τις θεωρίες συνωμοσίας ότι «η Παπανδρέου τα κάνει για να κρατήσει τη θεσούλα της». Επιχειρηματολογία καφενείου, χωρίς το καφενείο. Διότι είναι άλλο πράγμα, να πουλάς τρέλα στην προστατευμένη γυάλα ενός πρωινού τηλεοπτικού στούντιο και εντελώς άλλο να ζητάς από τον μέσο ψηφοφόρο στην επαρχία να γίνει ο ντελάλης αυτής της επιχειρηματολογίας και να σκέφτεται όπως τα πληρωμένα τρολ του Twitter.