Το Bachelor of arts του Μακάριου Λαζαρίδη: Δωρεάν πολιτικό μήνυμα αριστείας

Τούτων δοθέντων, καταλαβαίνω απολύτως κι εγώ, γιατί ο Μακάριος έδωσε ένα σόου χθες το πρωί στο ΟΡΕΝ, όπου εμφανίστηκε για να δώσει εξηγήσεις για το περίφημο «πτυχίο» του, από το Southeastern Europe College, το οποίο και εμφάνισε στην κάμερα. Θύμιζε λίγο… μπακαλόχαρτο βέβαια, αλλά αφού το «αφεντικό» το έκρινε ότι έχει αντικειμενική αξία, δικό του το θέμα. Ο ίδιος πάντως, όταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους «γιατί αυτόν» (χτυπάει η αντιπολίτευση), απάντησε ως… γνήσιος Λαζαρίδης: «Γιατί είμαι ωραίος», είπε!

Εγώ απλώς να σημειώσω ότι όπως παρατήρησα το «πτυχίο» Λαζαρίδη είναι «bachelor of arts», τουτέστιν «πτυχίο στις τέχνες»!

Ποιες «τέχνες»; Αυτές που η «πενία κατεργάζεται»!

Τα υπόλοιπα είναι ένα δωρεάν πολιτικό μήνυμα αριστείας με την ευγενική χορηγία του Κυριάκου του Α’, προς όλα εκείνα τα παιδιά που σκίζονται καθημερινά στα θρανία στην Ελλάδα και το εξωτερικό για να αποκτήσουν εφόδια προκειμένου να κερδίσουν τη ζωή τους. Και παράλληλα μια έμμεση προτροπή ότι ακόμη κι αν αποτύχουν να περάσουν σε ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα, να μη στεναχωριούνται καθόλου. Μέχρι υπουργοί μπορεί να φτάσουν, αρκεί να βρεθεί κάποιο College στον δρόμο τους…

«Κεραυνοί» Πέτσα

Υπάρχουν και μερικοί στη ΝουΔου, που δεν καταλαβαίνουν, από αυτά τα… «πτυχιακά» του Λαζαρίδη. Οπως ο πρώην υπουργός Στέλιος Πέτσας. Ο οποίος με τη σειρά του δεν υιοθέτησε απλώς την κριτική της αντιπολίτευσης, αλλά επιπλέον, είπε και κάτι που ίσως πρέπει να προσεχθεί: «Περιμένω από το υπουργείο Παιδείας, στο οποίο φέρεται να είχε προσληφθεί το 2007, να μας πει με ποια διαδικασία προσελήφθη και ποια δικαιολογητικά του είχαν ζητηθεί».

Φυσικά μετά την «ετυμηγορία» Κυριάκου του Α’ περί της «επάρκειας» του «πτυχίου» Λαζαρίδη προκειμένου να τον χρίσει υφυπουργό στην κυβέρνησή του, τέτοιο ζήτημα δεν υπάρχει.

Ως εκ τούτου, ο συμπαθής Πέτσας, έχει έναν μόνο τρόπο για να του λυθούν οι απορίες: να υποβάλει στη Βουλή μια ερώτηση συνοδευόμενη από αίτηση κατάθεσης εγγράφων, για να λάβει τη σχετική απάντηση στο ανέξοδο ερώτημα που θέτει στο υπουργείο Παιδείας.

Θα την υποβάλει; Στοιχηματίζω 1 προς 1.000, όχι! Διότι, δεν είναι κανένα κορόιδο, να βρεθεί εκτός λίστας στις προσεχείς εκλογές. Είπαμε, να λέμε και καμιά… κουβέντα για να περνάει η ώρα, αλλά όχι κι έτσι…

«Η καθαρίστρια και ο… Μακάριος»

Ατυπος συνεργάτης της στήλης, μου έστειλε το παρακάτω – σχετικό με τα «πτυχιακά» Λαζαρίδη – κείμενο. Διαβάστε και προσέξτε τι θυμήθηκε ο άνθρωπος:

«Η καθαρίστρια και ο… Μακάριος

Από τη μία, η καθαρίστρια από τον Βόλο – μια γυναίκα της βιοπάλης – τιμωρήθηκε σκληρά επειδή δήλωσε ψευδώς ότι είχε ολοκληρώσει το Δημοτικό, προκειμένου να εξασφαλίσει μια δουλειά επιβίωσης. Δεν απέκτησε εξουσία, δεν διαχειρίστηκε δημόσιο χρήμα σε υψηλό επίπεδο, δεν επηρέασε πολιτικές αποφάσεις. Κι όμως, αντιμετωπίστηκε με την αυστηρότητα που αρμόζει – υποτίθεται – σε σοβαρά εγκλήματα…

Από την άλλη, ο κ. Λαζαρίδης εμφανίζεται να καταλαμβάνει θέσεις υψηλής ευθύνης – αρχικά ως ειδικός σύμβουλος σε θέση που απαιτούσε ανώτατα ακαδημαϊκά προσόντα και στη συνέχεια ως υφυπουργός – χωρίς να διαθέτει τα τυπικά προσόντα που ορίζονται ως απαραίτητα για τέτοιες θέσεις. Και όμως, όχι μόνο δεν υπήρξαν αντίστοιχες συνέπειες, αλλά η πολιτική του πορεία συνεχίζεται κανονικά.

Τι δείχνουν αυτά; Δείχνουν ένα κράτος δύο ταχυτήτων:

Ενα κράτος αμείλικτο για τους αδύναμους.

Ενα κράτος επιεικές έως προκλητικά ανεκτικό για τους ισχυρούς και “ημετέρους”.

Δείχνουν ότι η έννοια της “νομιμότητας” δεν εφαρμόζεται ως καθολική αρχή, αλλά ως εργαλείο επιλεκτικής επιβολής.

Οταν η παραβίαση προέρχεται από έναν φτωχό άνθρωπο που προσπαθεί να επιβιώσει, μετατρέπεται σε έγκλημα.

Οταν αφορά πρόσωπα με πολιτική ισχύ, βαφτίζεται “λεπτομέρεια”, “παράλειψη” ή απλώς αγνοείται…

Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο τι πρέπει να γίνει με τον κ. Λαζαρίδη. Είναι αν υπάρχει η πολιτική βούληση να εφαρμοστούν τα ίδια μέτρα και σταθμά για όλους.

Αν υπήρχε στοιχειώδης συνέπεια:

Θα έπρεπε να διερευνηθεί πλήρως η νομιμότητα των διορισμών του.

Να αποδοθούν ευθύνες όπου υπάρχουν, χωρίς πολιτικές εκπτώσεις.

Και κυρίως, να τεθεί ένα σαφές όριο: κανείς δεν είναι υπεράνω των κανόνων που ισχύουν για τους υπόλοιπους πολίτες.

Διαφορετικά, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι κυνικό και επικίνδυνο: ότι η Δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, απλώς κοιτάει… προς τα κάτω…».

Μαξίμου ακούει; Ή μπα…