Η Ανάσταση, πέραν του μεταφυσικού
Κάθε Πάσχα, συνηθίζουμε να στεκόμαστε στις μεταφυσικές αναζητήσεις και στον (κακώς νοούμενο) φολκλόρ κοινοτισμό, ξεχνώντας το πιο ουσιαστικό. Το μήνυμα της Ανάστασης δεν κρύβεται μόνο στο επέκεινα, ούτε χρειάζεται να είναι κανείς βαθιά θρησκευόμενος για να το νιώσει. Οσο «ιερόσυλο» κι αν ακουστεί αυτό, είναι η λιγότερο μεταφυσική όψη της που έχει αξία για τον άνθρωπο, αυτή που αφορά το αμείλικτο «εδώ και τώρα». Αυτή που αφορά την ανατρεπτική ιδέα ότι η βαρβαρότητα δεν είναι μονόδρομος. Εξού κι η λειτουργία της Ανάστασης μας μιλάει για την ανατολή του «ήλιου της δικαιοσύνης» και του τέλους του σκότους, της ανασφάλειας και της μοιρολατρίας. Κάτι σαν αυτόν τον τοξικό μηδενισμό του «αυτή είναι η Ελλάδα, δεν αλλάζει, αυτό μας αξίζει». Αυτό το αφήγημα της συλλογικής ματαίωσης που μας έχουν ταΐσει με το κουτάλι σαν ένα τέλειο άλλοθι για όσους νέμονται την εξουσία με όρους ιδιοκτησίας. Ομως, πέρα από την παραίτηση και την ιδιώτευση, υπάρχει εκεί έξω μια κοινωνία που έχει ζωτική ανάγκη να καταλάβει ότι της αξίζουν πολύ καλύτερα.
Ας το πούμε ακόμη καθαρά: δεν μας αξίζει η κανονικοποίηση της σήψης. Δεν είναι «κανονικότητα» τα σκάνδαλα, οι υποκλοπές, η θεσμική κατάρρευση και οι εξόφθαλμες συγκαλύψεις. Δεν είναι μοίρα μας το καθημερινό δούλεμα, το πάρτι με το δημόσιο χρήμα και η βροχή των απευθείας αναθέσεων.
Και σίγουρα δεν είναι ανεκτός ο ψηφιακός βούρκος: οι κομματικοί στρατοί που επιστρατεύονται για να διαλύσουν τη δημόσια συζήτηση, να παραπλανήσουν, να απειλήσουν και να βρίσουν όσους χαλάνε τη βιτρίνα μιας πρωτοφανώς αλαζονικής εξουσίας. Η οποία, όσο τα πράγματα ζορίζουν, αντί να υιοθετεί έστω και λίγη προσποιητή σεμνότητα, γίνεται όλο και πιο επιθετική. Κι ας έτρεχαν προχθές κυβερνητικοί και πολιτευτές να παίξουν τους ευλαβείς στις εκκλησίες.
Ο κυνισμός και ο θυμός που μένει βουβός μέσα μας, απλώς αναπαράγουν τον όλεθρο. Αντί να προσδοκούμε από μηχανής σωτήρες, ήρθε η ώρα να αντιληφθούμε ότι το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και σε ένα στοιχειώδες κράτος δικαίου δεν χαρίζεται. Η περιβόητη «ρωγμή στον χρόνο», το τέλος της ανασφάλειας και της πολιτικής φαυλότητας, δεν θα έρθει από μόνη της. Προϋποθέτει να αρνηθούμε, πρώτα οι ίδιοι, τον ρόλο του κομπάρσου στο ίδιο μας το δράμα.