Μίσος

^«Η 7η Οκτωβρίου ήταν εξαιρετικό στρατιωτικό επίτευγμα» και πραγματοποιήθηκε χάρη και στη «βοήθεια του θεού»: αυτή ήταν η εξοργιστική δήλωση του εκπροσώπου της Χαμάς στην τρίτη επέτειο μιας από τις φρικτότερες τρομοκρατικές κτηνωδίες στην Ιστορία, ενώ δημοσιοποίησε βίντεο του ανθρώπου που την οργάνωσε και που έπεσε νεκρός έναν χρόνο μετά στη Ράφα, του αρχιτρομοκράτη Γιαχία Σινουάρ. Εκεί, λίγο πριν από τον θάνατό του, μιλάει με αρρωστημένο δέος για το κτηνώδες «επίτευγμά» του.

Είναι προφανές ότι τα παραπάνω υπερεπαρκούν για να καταστήσουν ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει ενδεχόμενο ειρήνης χωρίς την οριστική εξάλειψη της βαρβαρικής αυτής οργάνωσης: όσο είναι ακόμα παρούσα, και μάλιστα επιθετικά αμετανόητη, η ειρήνη θα παραμένει άπιαστο όνειρο στη Μέση Ανατολή.

Και παρά τα όσα υποκριτικά λέγονται και γράφονται διαρκώς, ιδίως στην Ευρώπη, αυτήν βαρύνει η ευθύνη για την τραγωδία και των Παλαιστινίων, τους οποίους έχει κυνικά και ανελέητα μετατρέψει επί τόσα χρόνια σε ανθρώπινες ασπίδες.

Η Χαμάς είναι κύριος εκφραστής του άσβεστου μίσους εναντίον του Ισραήλ, μα και όλων των απίστων που θεωρεί ιερό της καθήκον να εξοντώσει. Ομως, πώς κυριάρχησε αυτός ο μεσαιωνικός θρησκευτικός φανατισμός για αίμα και θάνατο;

Ποιες είναι οι ρίζες του – όχι οι μακρινές στον χρόνο και στα κείμενα της πίστης της, αλλά αυτές που ενυπάρχουν μέσα της ως ενεργή ανάμνηση ικανή να κατασκευάζει στρατούς δολοφόνων; Ποιος ήταν πρωταγωνιστής στην παραγωγή τέτοιου μίσους; Υπάρχει ένα όνομα, άγνωστο στους πιο πολλούς, αλλά πασίγνωστο μέσα από το «έργο» του· Χάτζι Μοχάμεντ Αμίν αλ Χουσεΐνι: αυτός βρισκόταν στη ρίζα του κακού.

Γέννημα – θρέμμα των Ιεροσολύμων, πιθανότατα με την ισχυρότερη επίδραση στην παραγωγή της ιδεολογίας του τρομοκράτη που εκτελεί το έργο του θεού: τη διά σφαγής επικράτηση της ισλαμικής πίστης και κυριαρχίας. Αυτό πρέσβευαν οι φρικτές διδαχές, τα κηρύγματα, οι πράξεις και οι παρακαταθήκες του, που βρίσκονται πίσω από κάθε σταγόνα αίματος που σκορπούν εδώ και τόσες δεκαετίες οι ισλαμιστές μαζικοί δολοφόνοι.

Αν λοιπόν θέλει κανείς να αντιληφθεί το βάθος του προβλήματος, είναι πρωταρχικής σημασίας να γνωρίζει περί Αλ Χουσεΐνι: υψηλής καταγωγής Παλαιστίνιος, έφτασε στον βαθμό του προέδρου του Ανώτατου Ισλαμικού Συμβουλίου, μα και επί πολλά χρόνια εκτελούσε χρέη γενικού μουφτή στα Ιεροσόλυμα, δηλαδή με τεράστια εξουσία.

Και όλα αυτά, πριν καν ιδρυθεί το κράτος του Ισραήλ, το οποίο, προτού υπάρξει, ο Αλ Χουσεΐνι πολεμούσε με όλα τα μέσα για να μην υπάρξει: η εξάλειψη των Εβραίων ήταν ο σκοπός της ζωής του, όπως και κάποιου άλλου, μία κοινή φωτογραφία του με τον οποίο τα λέει όλα.

Αποτυπώνει τη συνάντησή του με τον Χίτλερ το 1941 στο Βερολίνο, όπου ζήτησε τη βοήθειά του να εξοντωθούν όλοι οι Εβραίοι που ζούσαν στην Ιερή Πόλη, ενώ ήταν πάντοτε έτοιμος να βοηθήσει κι εκείνος, όπως και πολλά μουσουλμανικά κράτη.

Το μίσος του έφτασε στο ζενίθ όταν έμαθε για το Ολοκαύτωμα. Συνεχάρη ενθουσιωδώς τη Γερμανία και τον Χίτλερ για την «τελική λύση», τη μαζική εξόντωση των Εβραίων – ήταν άλλωστε μέλος των SS. Και με την τεράστια ισχύ που του έδιναν οι θέσεις του δίδαξε γενιές ότι το μέγιστο καθήκον των μουσουλμάνων είναι να μην επιτρέψουν σε Εβραίους να επιστρέψουν σε εκείνη τη γη και να τους εξοντώνουν όπου και όπως μπορούν.

Ο Αλ Χουσεΐνι υπήρξε ο «άνθρωπος» που γέννησε τους μουλάδες του Ιράν, τη Χαμάς, τη Χεζμπολάχ, τον Μπιν Λάντεν, τη φρίκη της 7ης Οκτωβρίου, και αυτός που επιβεβαίωσε όμως πόσο αποτελεσματικός υπήρξε στο φρικτό του έργο εδώ και τόσες δεκαετίες…

Είναι συνεπώς ζωτικής σημασίας να εκλείψουν επιτέλους οριστικά, το συντομότερο, οι στρατοί των δολοφόνων που άφησε παντού πίσω του. Χωρίς την παραμικρή υπαναχώρηση. Και με κάθε κόστος.