Απόψε κανείς δεν πεθαίνει: H ομάδα Τhe Young Quill επιμένει στο «μαζί»
Σε σύλληψη και σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου και σε κείμενο των Bίβιαν Στεργίου και Κωνσταντίνου Μαυρόπουλου η σπονδυλωτή παράσταση «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» είναι μια συλλογική δημιουργία. Οι ηθοποιοί αυτοσχεδίασαν και συμμετείχαν στην δραματουργία του κειμένου μαζί με τους δύο συγγραφείς και μέσα από έρευνα και βιωματικό υλικό, δημιούργησαν τις ιστορίες που αφηγούνται γύρω από τις εξής θεματικές: σεξ, βία, εξουσία, πίστη, αγάπη.
Ιστορίες για ανθρώπους που ζουν στο σήμερα, με όνειρα και επιθυμίες, αλλά και με τις δυσκολίες μιας κοινωνικής πραγματικότητας στην οποία άλλοτε ευτυχούν, και άλλοτε νιώθουν να τους πνίγει. Οι ήρωες ψάχνουν από κάπου να πιαστούν, ένα σημαίνον, κάτι συλλογικό. Σε κάθε ιστορία αναζητούν έναν τόπο να υπάρξουν. Διψάνε για όλα. Για φιλία, για ηδονή, για δημιουργία, για συλλογική πίστη. Υπάρχει κάτι που έχει νόημα στην εποχή μας; αναρωτιούνται. Η αναζήτηση αυτή είναι και ο πυρήνας της παράστασης, το εννοιολογικό υπόβαθρο που ενοποιεί όλες τις θεματικές του έργου.
Γλώσσα σύγχρονη, με χιούμορ, με διαλόγους έξυπνους και με ρυθμό, το κείμενο της παράστασης δίνει την ευκαιρία στους ηθοποιούς να περάσουν από διαφορετικές υποκριτικές αποχρώσεις και να μας χαρίσουν στιγμές τρυφερότητας, γέλιου, αλλά και προβληματισμού γύρω από αρκετά σύγχρονα θέματα με τα οποία όλοι μας ερχόμαστε αντιμέτωποι: συναισθηματική μοναξιά, απουσία συλλογικής αφήγησης, βαθιά πολιτική κρίση, μέλλον αβέβαιο, άνθρωποι που φοβούνται ν’ αγαπήσουν.
Η παράσταση ξεκινά δυναμικά με τη θεματική του σεξ, παρουσιάζοντας την σύγχρονη αδυναμία δύο ανθρώπων να συνδεθούν συναισθηματικά και την αναζήτησή της σαρκικής απόλαυσης. Η γλώσσα αποτυπώνει με αμεσότητα την συνθήκη της μοναξιάς, ενώ οι ηθοποιοί, με τρυφερότητα αλλά και κωμικά στοιχεία στον λόγο και την κίνησή τους, επιχειρούν να εμβαθύνουν στη δραματουργία.
Στην προσπάθεια να ειπωθούν πολλά, εμφανίζεται η μοναδική αδυναμία της παράστασης: Η αποσπασματικότητα μπορεί να αποτελεί συνθήκη της εποχής μας, όμως, η επιλογή των πολλών θεματικών αποδυναμώνει το δραματουργικό βάθος της εσωτερικής σύγκρουσης των ηρώων. Η ενότητα της εξουσίας με το πάνελ των αρχηγών κομμάτων παραπέμπει σε μια αρκετά γνώριμη και στερεοτυπική σκηνική συνθήκη.
Από τις πιο χιουμοριστικές και καυστικές στιγμές της παράστασης είναι η αναφορά στην θεατρική πραγματικότητα της εποχής, με τις επιτηδευμένες θεατρικές φιγούρες που παρελαύνουν έξω και μέσα από τους θιάσους, μιλώντας με έπαρση, χωρίς ουσιαστική επικοινωνία με το κοινό. Από την άλλη, άνθρωποι που διψάνε για δημιουργία, για μια ευκαιρία να εξελίξουν το όραμα και την ταυτότητά τους στον καλλιτεχνικό χώρο δεν βρίσκουν διέξοδο.
Το πιο ξεχωριστό στοιχείο της παράστασης, είναι η συνύπαρξη των συντελεστών. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην σχέση που έχει η ομάδα μεταξύ της με την καθοδήγηση της Αικατερίνης Παπαγεωργίου. Οι ηθοποιοί Αλέξανδρος Βάρθης, Νίκος Γιαλελής, Τάσος Λέκκας, Αλεξάνδρα Μαρτίνη, Φάνης Μιλλεούνης, Ελίζα Σκολίδη νιώθουν την εμπιστοσύνη και την ελευθερία που τους δίνει η σκηνοθέτις. Λειτουργούν ως ένα σφιχτό σύνολο.
Σπάνια πια συναντάμε στο θέατρο ηθοποιούς που το αντιλαμβάνονται αυτό: ο ηθοποιός υπάρχει πάνω στην σκηνή, μόνο μέσω του άλλου ηθοποιού.
Αυτό δεν σημαίνει φυσικά, ότι οι ηθοποιοί δεν ξεχωρίζουν ή πως δεν έχουν αυτόνομη παρουσία αλλά, αντιθέτως, μέσα από τις προσωπικότητες τους, μοιάζει να τους συνδέει και να τους αφορά η συλλογικότητα στο θέατρο, το «μαζί». Αυτό μόνο θετικό και συγκινητικό μπορεί να είναι. Τόσο για την εξέλιξη της ίδιας της ομάδας, όσο και για το θέατρο καθεαυτό.