Τα νέα σταυρικά θέματα της Αριστεράς
Για κάτι που έχει λύσει η Κεντροδεξιά, η Αριστερά παραμένει να το αντιμετωπίζει μπροστά της ως ένα μεγάλο σταυρικό πρόβλημα της εποχής μας. Περισσότερο κέντρο ή περισσότερο αριστερά στο τιμόνι της για να γίνει πλειοψηφική;
Η απάντηση δεν είναι ούτε εύκολη ούτε αυτονόητη, δεδομένου πως έχουν μεταβληθεί οι έννοιες και οι διαιρέσεις. Πολύ περισσότερο σήμερα. Κι αυτό, αφού αν κάποιος θεωρεί ως σταθερή θέση, για παράδειγμα, τη διεύρυνση του κοινωνικού κράτους ή ακόμα και την καθολικοποίηση του δημοσίου σε βασικούς τομείς της οικονομίας, θα πρέπει να είναι προσεκτικός στο περιεχόμενο που προσδίδει αφού είναι πολύ εύκολο και εν μέρει ευέλικτο για δυνάμεις της Ακροδεξιάς να προσεταιριστούν τέτοιες απόψεις.
Προς το παρόν, σε σχέση πάντα με το σταυρικό θέμα που απασχόλησε και σε άλλες φάσεις, αλλά τώρα περισσότερο δομικά, η μετακίνηση προς το Κέντρο ιστορικά προσέθεσε αμηχανία στον τρόπο που η Αριστερά εκπροσωπεί συγκεκριμένες λαϊκές τάξεις. Πρόσφατο παράδειγμα η αρρυθμία που δημιούργησε η θέση της ΕΛΑΣ για τα ιδιωτικά ΑΕΙ και την ασφάλεια δικαίου που αποξένωσε την αριστερή βάση λόγω ταυτοτικής απομάκρυνσης του νέου κόμματος.
Μα και ο άλλος βηματισμός προς τα αριστερά πάλι με προσοχή και συντεταγμένα οφείλει να γίνει, αφού υπάρχουν οι περιπτώσεις που μια πλοήγηση απλώς σε μία ζώνη καθαρότητας δεν οδηγεί, πάρα στην απομόνωση και στον ακαδημαϊσμό. Η αποκοπή από τις λαϊκές τάξεις είναι κρίσιμο ζήτημα για την Αριστερά σήμερα που θέλει να εκπροσωπήσει όχι απλώς αυτούς που βρίσκονται εντός των τειχών, προς το παρόν μπορούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να πληρούν τα υλικά τους συμφέροντα και υποχρεώσεις, αλλά και εκείνους που επιχειρούν με μια νέα κοινωνική κινητικότητα να προσέλθουν σε ένα σταθερό τοπίο. Αν κάτι είναι ανησυχητικό μελετώντας την Ακροδεξιά είναι η ευελιξία της.
Ο τρόπος δηλαδή που μπορεί με ταχύτητα να προσεταιριστεί παλαιότερα αφηγήματα και με συγκεκριμένο συγκερασμό. Να τα συνδέει με τις κλασικές εχθροπαθείς θέσεις όπως για παράδειγμα την ξενοφοβία, τον ρεβανσισμό, ένα είδους στείρο εθνικισμό ακόμα και με γενετικές νέες θεωρήσεις. Να απαντά απλά σε σύνθετα θέματα. Αλίμονο, η Αριστερά δεν πρέπει να μιμηθεί την Ακροδεξιά. Πρέπει να της πάρει το ζωτικό έδαφος.
Η κίνηση πάλι προς το Κέντρο στην πραγματικότητα ρευστοποιεί κλασικές παραδοσιακές αξίες της Αριστεράς με μια ψευδαίσθηση και μια φενάκη ότι προσεγγίζει πιο θεσμικές όψεις του σημερινού κοινωνικού σκηνικού. Μια ανάγνωση της στρατηγικής του Die Linke στο Βερολίνο που επέμεινε σε θέματα κοινωνικού διχτυού όπως η στέγη είναι γόνιμη. Μια επιστροφή στη δεξιότητα να επανασυγκροτήσει κράτος δικαίου και συμπερίληψης είναι η απάντηση. Η νέα στρατηγική πρέπει να ξεκινάει από το πιο αποκλεισμένο κομμάτι του πληθυσμού.
Απόλυτη
Το να πετυχαίνεις να διανύεις μια διαδρομή πενήντα ετών στο τραγούδι, από τον Κουγιουμτζή και τον Μίκη, στο να μιλάς ενώπιον 95 χιλιάδων θεατών με το ολόγραμμά σου μέσω ΑΙ στο ΟΑΚΑ δεν το λες και λίγο. Οι κήνσορες και θεράποντες βέβαια της λαϊκότητας πάλι έμπλεξαν τα μπούτια τους και τους αλγορίθμους τους με αφορμή τη συναυλία της Άννας Βίσση. Κανείς δεν είδε το εν λόγω μείζον γεγονός ως μια όψη της νέας pop κουλτούρας που στο κέντρο της έχει τις μεταμορφώσεις και την ανθεκτικότητα της Βίσση. Σε εποχή μοναξιάς επίσης. Τόσο απλά.
Κακομοιριά
«Εμίρης και κακομοίρης» έγραψε εύστοχα ο Γιώργος Βέλτσος για να καυτηριάσει και δικαίως την άστοχη τοποθέτηση του από χθες μετανοούντος Χάρη Θεοχάρη, που διαχώρισε τους πολίτες σε νοικοκύρηδες και κακομοίρηδες. Μάλλον διάφοροι κυβερνητικοί έχουν βαλθεί να επιβεβαιώσουν την Ντόρα Μπακογιάννη, που ως έμπειρη έχει εντοπίσει τα καλάμια και τους ιππείς τους και χτύπησε τα καμπανάκια. Εδώ βέβαια δεν έχουμε απλώς ένα περιστατικό αλαζονείας ή έπαρσης. Μα και ταξικής μεροληψίας και επινόησης μιας ψευδούς διαίρεσης που και δεν υφίσταται στην κοινωνία και δεν πρέπει να κατασκευάζεται στο όνομα καμίας προεκλογικής εκφώνησης. Αν κάποιος αναζητά την πραγματική τοξικότητα στον λόγο, κάπου εδώ είναι.