Περί… «παράταξης»
Η οίηση είναι κακός σύμβουλος. Στην πολιτική, ο χειρότερος. Αυτό συνειδητοποιεί σήμερα ο Πρωθυπουργός βλέποντας πού τον οδήγησε η διαγραφή Σαμαρά, την αυτοκαταστροφικότητα της οποίας τώρα αντιλαμβάνεται, παρά το γεγονός ότι αυτή έχει πολλάκις αναλυθεί από την πρώτη στιγμή – αν μη τι άλλο, από αυτή τη στήλη. Πλην όμως, είναι αργά για δάκρυα.
Το αποτέλεσμα είναι εξόφθαλμο και δεν χρήζει ανάλυσης: τα έχει απλώς χαμένα. Και το απέδειξε εκ νέου στη Θεσσαλονίκη: αυτά που είπε προδίδουν τρόμο να ξεχειλίζει έναντι του πρώην πρωθυπουργού, πανικό που δεν κρύβεται με τίποτα. Τόσο, που το θέαμα καθίσταται πλέον… απολαυστικό, με αποκορύφωμα μία φράση στην οποία, πάντως, οφείλει να σταθεί κανείς: «Ο Σαμαράς κατέχει τεχνογνωσία να κάνει κακό στην παράταξη» είπε, αναφερόμενος προδήλως στη γνωστή οικογενειακή μυθολογία που ουδείς πιστεύει – γιατί αν την πίστευαν οι ψηφοφόροι της ΝΔ, πώς τον έκαναν αρχηγό νικώντας την πανίσχυρη τότε Μπακογιάννη; Είναι αυταπόδεικτο.
Ετσι, μέσα στη σύγχυσή του, ο Μητσοτάκης ανασύρει ζητήματα που ουδείς θυμάται – και δεν το θέλει. Αλλά αφού… επιμένει, απαιτείται μία αποκατάσταση της ιστορικής πραγματικότητας επί του θέματος: ποιος έχει κάνει – και εξακολουθεί να κάνει – κακό στην «παράταξη»;
Στις εκλογές του 1977, τις δεύτερες της Μεταπολίτευσης, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης παρέμενε για τρίτη χρονιά απελπισμένος: από εκεί που για κάποιο ασαφή λόγο στο Παρίσι θεωρούσε βέβαιο ότι ο Καραμανλής θα τον είχε δεξί του χέρι από την πρώτη ημέρα, εκείνος όχι απλώς δεν τον είχε βάλει στην κυβέρνηση, αλλά ούτε καν τον είχε δεχθεί στη Νέα Δημοκρατία! Ετσι, πήρε τελικά την απόφαση να ιδρύσει το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων, με το οποίο έλαβε το 1977 1%. Και, αυτό, πώς; Εχοντας καταστεί ο οξύτερος, πιο επιθετικός επικριτής του Καραμανλή – ακόμα και από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Οσα έλεγε τότε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης για τον Καραμανλή, δεν είχαν προηγούμενο, ούτε ξεπεράστηκαν ποτέ και από κανέναν: τον παρουσίαζε περίπου ως… ολική καταστροφή για την Ελλάδα: ήταν «σοσιαλμανής», ακατάλληλος για την οικονομία, ήταν εχθρός του φιλελευθερισμού, αυταρχικός, συγκεντρωτικός, ενώ είχε κάνει την κυβέρνηση προσωπική του υπόθεση: ο Ανδρέας, απλώς ωχριούσε – και ουδέποτε έπεφτε τόσο χαμηλά… Ομως μιλάμε για πολιτική: ένα χρόνο αργότερα, ο Καραμανλής τον χρειάστηκε για να εκλεγεί πρόεδρος, τον κάλεσε στο κόμμα και στην κυβέρνηση, ενώ ο Μητσοτάκης είδε ξαφνικά «το φως το αληθινό»… Εν συνεχεία, ο Ράλλης ηττήθηκε από τον Ανδρέα, όπως και ο Αβέρωφ και, ω του θαύματος, επικεφαλής της… «παράταξης» βρέθηκε τελικά ένας από τους διαχρονικά αγριότερους πολέμιους της ίδιας και του ιδρυτή της: ο άνθρωπος που οργάνωσε το «εκλογές βίας και νοθείας» το ’61 προσωπικά εναντίον του Καραμανλή ως το πολιτικό τέκνο του Γεωργίου Παπανδρέου. Και που θα συγκρουόταν πλέον για την εξουσία – και όχι για καμία… «παράταξη» – με όχημα τη ΝΔ, με το φυσικό του τέκνο του «Γέρου», τον Ανδρέα!
Στις ίδιες εκλογές, του ’77, ο Σαμαράς εκλέγεται ως «φαινόμενο»: 26 ετών, καθίσταται ο μέχρι τότε νεότερος βουλευτής στην ιστορία του ελληνικού Κοινοβουλίου. Δεν ήταν η ΝΔ, αλλά η οικογένεια Μητσοτάκη που τον διέγραψε «δίπαξ» από ένα κόμμα στο οποίο η ίδια εισήλθε από το παράθυρο. Αντιθέτως, η ΝΔ τον έκανε πρωθυπουργό μετά τη διαγραφή, δείχνοντας τι πιστεύει για όλα αυτά. Ο δε Καραμανλής, υιοθέτησε πλήρως τις θέσεις Σαμαρά για τη Μακεδονία, όπως και το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών. Εκανε και ο ιδρυτής της ΝΔ… κακό στην παράταξη;
Σήμερα, ο Μητσοτάκης νεότερος, έχει μεταλλάξει τη ΝΔ, έχει… διαγράψει τον Σαμαρά, ενώ ο Καραμανλής δεν θέλει ούτε να τον ακούει.
Κατόπιν όλων αυτών, είναι ανέκδοτο να μιλά ο άνθρωπος περί «παράταξης», όταν σύσσωμη η οικογένειά του, και ο ίδιος, είναι με τα ίδια της τα λόγια και τις πράξεις, συστηματικά εναντίον της πάνω από μισό αιώνα!