Αχρείαστοι πολιτικοί
Από το Brexit ως σήμερα, 10 χρόνια ακριβώς, το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν κυβερνήσει 5 πρωθυπουργοί: οι Συντηρητικοί Τερέζα Μαίη, Μπόρις Τζόνσον, Λιζ Τρας, Ρίσι Σούνακ και ο Εργατικός Κιρ Στάρμερ. Μέσος όρος θητείας δύο χρόνια, ο χαμηλότερος στη μεταπολεμική περίοδο, δηλαδή τα τελευταία 80 χρόνια. Η Μάργκαρετ Θάτσερ κυβέρνησε σχεδόν 12 χρόνια, χωράει άλλος ένας τωρινός πρωθυπουργός στη θητεία της. Ο Τόνι Μπλαιρ 10 χρόνια, όσο όλοι μαζί οι μετά-Brexit πρωθυπουργοί.
Ο νους μου πήγε στο κακό όταν διάβασα ότι οι Εργατικοί ετοιμάζονται να εξώσουν τον Κιρ Στάρμερ – ότι ήταν αμερικανικός δάκτυλος φοβήθηκα, λόγω της ευπρεπούς αντι-τραμπικής στάσης του. Ο πρόεδρος-που-κερδίζει-όλους-τους-πολέμους και ο περίγυρός του τον έχουν αποκαλέσει «αδύναμο», «παγκοσμιοποιημένο γραφειοκράτη», «δεν-είναι-δα-και-ο-Τσώρτσιλ» και, φυσικά, woke.
ΕΥΠ, ΜΙΤ, CIA, MI6, Μοσάντ αρνήθηκαν να μου δώσουν πληροφορίες, τις αναζήτησα μέσω δημοσίων πηγών: Ο ερχόμενος Αντι Μπέρναμ δεν μοιάζει πολύ διαφορετικός του Κιρ Στάρμερ ως προς την εξωτερική πολιτική. Ισως μάλιστα να νοσταλγεί την ΕΕ περισσότερο από αυτόν. Αρα, το θέμα αφορά το βρετανικό πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα Συντηρητικούς και Εργατικούς.
Φαίνεται πως και τα δύο κόμματα δεν έχουν μεγάλες σκοτούρες και έγνοιες όταν κυβερνούν, για τούτο επιδίδονται σε μικροκομματικές συνωμοσίες. Το είχα αισθανθεί πρώτη φορά τότε που γινόταν ο χαμός Μαίη-Τζόνσον: κάποια στιγμή ο πρόεδρος του βρετανικού ΣΕΒ είχε καλέσει τους πολιτικούς «να βάλουν επιτέλους τάξη στο σπίτι τους». Που προφανώς ήταν διαφορετικό από το σπίτι των βιομηχάνων. Και, συνάγω, διαφορετικό από των ποδοσφαιριστών, καφετζήδων, υπαλλήλων, κτλ.
Δεν αφορούσαν το «έθνος και τον λαό» όσα συνέβαιναν στο πολιτικό σύστημα. Οπως οι βιομήχανοι εκλέγουν τον πρόεδρο τους, έτσι και οι πολιτικοί επιλέγουν τον δικό τους. Καμιά ιερότητα, τίποτα το «εθνικό» ή «πατριωτικό», σαν αυτά που προσπαθούν ανέκαθεν –και με νέα ένταση εσχάτως– να μας πουλήσουν δικοί μας πολιτικοί.
Η παγκοσμίευση αφαίρεσε μεγάλες αρμοδιότητες από τα πολιτικά συστήματα, η ΕΕ ακόμα μεγαλύτερες και δίνουν μάχη κυβερνήσεις και θεσμοί –όπως σε μας ο Αρειος Πάγος– να κρατήσουν εθνικές εξουσίες, δηλώνοντας ταυτόχρονα ανερυθριάστως ότι είναι υπέρ της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Ο Ντόναλντ Τραμπ αγωνίζεται να ξαναδώσει αξία στην πολιτική μέσω της βαρβαρότητας, όπως την ξέραμε πριν 50-100 χρόνια· να αποδείξει ότι με πολέμους, δασμούς, επεμβάσεις, αυταρχισμό, περιχαράκωση μπορούν να ευτυχήσουν και οι πολιτικοί και οι λαοί. Ελπίζω να μην το καταφέρει και τελικά να συμφωνήσουν οι Βρετανοί πολιτικοί –στους οποίους οφείλουμε τη σύγχρονη δημοκρατία– ότι η πρωθυπουργική θητεία θα κρατά ένα χρόνο και θα κληρώνουν τον πρωθυπουργό μεταξύ τους. Να δώσουν πάλι το παράδειγμα, να πάρει ο κόσμος τον δρόμο του χωρίς να τους έχει ανάγκη.