Οσο η AfD καλπάζει, η Μέρκελ κάτι ετοιμάζει
Η οικονομική, κοινωνική και κυρίως η πολιτική κατάσταση στη Γερμανία δεν έχουν προηγούμενο στα μεταπολεμικά χρόνια. Επιπλέον, οι επιπτώσεις τους μεταδίδονται με την ταχύτητα του φωτός σε ολόκληρη την Ευρώπη, όχι μόνον με τους παλιούς γνωστούς τρόπους, που στο βάθος πλέον διαφαίνονται κι αυτοί, αλλά λόγω της αλλοπρόσαλλης δομής της σημερινής ΕΕ: ενός βάλτου, μιας ανάπηρης ένωσης με κοινό νόμισμα μα χωρίς κοινή πολιτική και αμυντική οντότητα· δηλαδή, μιας ένωσης που βραχυκυκλώνει στην πρώτη μεγάλη διεθνή δυσκολία σε μία εποχή που αυτές πέφτουν σαν χαλάζι σε έναν κόσμο με συνεχείς μείζονες ανατροπές, τις οποίες η Ευρώπη παρακολουθεί άπραγη, αδύναμη να αντιδράσει. Και τις βλέπει να τη σαρώνουν στο πέρασμά τους, καθώς μέσα σε αυτή την ιστορικά ανώμαλη δομή οι εθνικές πολιτικές της Γερμανίας είναι οι μόνες που μετράνε πραγματικά. Και πλέον τα πράγματα είναι τόσο πιεστικά από παντού, που το Βερολίνο δεν κάνει καν τον κόπο να τις εμφανίζει, ως δήθεν ευρωπαϊκές, ενώ όλοι οι άλλοι στερούνται σημασίας.
Σε αυτό το πλαίσιο, τα στοιχεία ερευνών που δημοσιεύονται για την έκρηξη της φτώχειας μέσα στην ίδια τη Γερμανία – μία από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου! – καθώς και για τις εκρηκτικές ανισότητες ανάμεσα στα κράτη που απαρτίζουν την Ομοσπονδία, προκαλούν δέος. Συγκεκριμένα, η πάλαι ποτέ χώρα-πρότυπο του μεταπολεμικού κοινωνικού κράτους, ως μισή Γερμανία της Βόννης, είναι σήμερα, ως πανίσχυρη ενιαία Γερμανία του Βερολίνου, ένας εφιαλτικός τόπος για τεράστιες πληθυσμιακές ομάδες οι οποίες δεν μπορούν να τα βγάλουν καν πέρα παρά τον πλούτο της χώρας που ζουν, αλλά και για ασύλληπτο αποκλεισμό, επικεντρωμένο ακόμα και σήμερα – σχεδόν σαράντα χρόνια έπειτα από την επανένωση – στις χώρες της πάλαι ποτέ Λαϊκής Δημοκρατίας.
Ολα αυτά, με το ζήτημα της μετανάστευσης να πρωταγωνιστεί, ως αιχμή του δόρατος, και τη βαριά βιομηχανία σε κατάρρευση να εκτοξεύει την ανεργία, έχουν παγιώσει οριστικά τη γερμανική Ακροδεξιά, την AfD, στη θέση της πρώτης πολιτικής δύναμης σε ομοσπονδιακό επίπεδο από την επομένη σχεδόν των εκλογών που έφεραν την κυβέρνηση Μερτς. Την οποία, άλλες μετρήσεις, δείχνουν ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Γερμανών, όχι μόνον θεωρεί εντελώς αποτυχημένη, αλλά και απίθανο να ολοκληρώσει τη θητεία της.
Εκτίμηση που, όμως, ακόμα κι αν διαψευστεί, θα συμβεί με πολύ μεγάλο κόστος: όσο ο Μερτς μένει στην εξουσία ουσιαστικά πλέον ενάντια στη λαϊκή βούληση, τόσο η AfD ενισχύει τις πιθανότητές της να τον διαδεχθεί σε αυτήν όλο και πιο ισχυρή. Σε αυτό το δραματικό πλέον περιβάλλον, τόσο για τη Γερμανία όσο και για την Ευρώπη, μία μορφή από τα παλιά έχει τώρα πυκνώσει εκθετικά τις παρεμβάσεις της – και μάλιστα εξαιρετικά στοχευμένα. Και αυτές δείχνουν αθροιστικά ότι ίσως δεν γίνονται συγκυριακά μα, αντιθέτως, μπορεί να έχουν πίσω τους στρατηγική.
Μόνιμος στόχος της Μέρκελ με όλους τους τρόπους είναι ο Μερτς. Ο κομματικά ομογάλακτός της καγκελάριος, πιθανότατα θα κληθεί να παραδώσει την καγκελαρία στην Ακροδεξιά για πρώτη φορά μετά τον Χίτλερ. Ομως, το πιο πιθανό σενάριο για να συμβεί αυτό, είναι να πρέπει να σχηματιστεί συγκυβέρνηση της AfD με τους Χριστιανοδημοκράτες, ως συγκυβερνήτες, κάτι που είναι καταμετρημένο ότι αποτελεί σταθερό αίτημα πλήθους ψηφοφόρων και των δεύτερων και ασφαλώς προτιμητέο από την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης σε ευρύτερη κλίμακα.
Σε τέτοιο ενδεχόμενο όμως, οι Χριστιανοδημοκράτες θα απειληθούν σοβαρότατα με άμεση διάλυση. Σημαντική μερίδα του κόμματος θα το εγκαταλείψει, αρνούμενη τη σύμπραξη με την Ακρα Δεξιά. Τότε, αυτή η μερίδα, οι «δημοκράτες της Δεξιάς», θα έχουν μία πρώτιστη, υπαρξιακής τάξεως ανάγκη: πολύ βαριά ηγεσία που να τους δώσει ισχυρή υπόσταση εντός και εκτός της χώρας· και τέτοια υπάρχει μία και μόνη: η Ανγκελα Μέρκελ. Υπόσταση, που θα της εξασφαλίσει νέα θέση στην Ιστορία.