Η μπαλάντα του… Ντίλιαν
Αυτό κι αν ήταν… τραγούδι. Μια «μπαλάντα» που θα μείνει αξέχαστη. Οχι βέβαια με τον τρόπο εκείνων που έγραψε ο μέγας τροβαδούρος που το όνομά του έχει απλώς ένα γράμμα διαφορά, ο Μπομπ Ντίλαν, κάνοντας τους ανθρώπους απανταχού της γης να ριγούν στα ακούσματά τους.
Εδώ, στην περίπτωση του Ταλ Ντίλιαν, το «αξέχαστη» σημαίνει κάτι διαφορετικό – όχι όμως και απόλυτα, τουλάχιστον από την άποψη ότι το αποτέλεσμα, για κάποιους, ασυγκρίτως λιγότερους ασφαλώς, είναι τελικά το ίδιο έστω και αν προέρχεται από διαφορετικής μορφής ερέθισμα: και ο Ντίλιαν επίσης προκαλεί ρίγος. Αλλά διαφορετικό: δεν είναι εκείνο της ανύψωσης του ανθρώπου μέσα από την τέχνη, ιδίως δε τη μουσική.
Αυτό, είναι ρίγος τρόμου. Ρίγος οιωνός μαύρων ημερών για εκείνους που έστησαν τον πιο διαβόητο παρακρατικό μηχανισμό στην… «ευρωπαϊκή» Ελλάδα του 21ου αιώνα. Ρίγος ότι οι μέρες που μπορούσαν να ψεύδονται ασύστολα και αδιάντροπα για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα μιας τραγικής για τη δημοκρατία θεσμικής εκτροπής που δεν έχει όμοιό της όχι απλώς στη Μεταπολίτευση αλλά ούτε και πριν από αυτή, φτάνουν στο τέλος τους: ότι δεν τη γλίτωσαν με τις άθλιες μεθοδεύσεις συγκάλυψης όπως μέχρι τώρα πίστευαν. Και ότι ένα πρωί μπορεί να ξυπνήσουν πλέον κατηγορούμενοι για μία σειρά βαρύτατων εγκληματικών ενεργειών με πρώτα θύματά τους την ίδια τη δημοκρατία και το Σύνταγμα της χώρας, που τα κουρέλιασαν. Τα ακύρωσαν. Τα έλιωσαν.
Δεν χρειάζεται να επαναληφθούν εδώ τα όσα είπε ο άνθρωπος πίσω από τον μηχανισμό των υποκλοπών που στήθηκε μέσα στο ίδιο το γραφείο του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με εργαλείο την ΕΥΠ για να παρακολουθεί χιλιάδες έλληνες πολίτες, μεταξύ των οποίων τους ίδιους του τούς υπουργούς, τους αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων και πλήθος άλλων που δεν το χωράει ο νους του ανθρώπου ότι ήταν ποτέ δυνατό να συμβεί. Ολα όσα είπε ο Ντίλιαν είναι ήδη πασίγνωστα και συνοψίζονται κατ’ ουσίαν στο εξής: ότι όλα αυτά έγιναν με εντολή του κέντρου της κυβέρνησης. Που από την ώρα που… ατύχησε και μαθεύτηκαν, ψεύδεται συστηματικά, διαστρεβλώνει αδιάντροπα την αλήθεια και υποκρίνεται ότι… δεν είχε ιδέα για το τι γινόταν μέσα στο ίδιο το πρωθυπουργικό γραφείο, την ώρα που εκεί είχε στηθεί ένα κανονικό παρακράτος με την πλήρη σημασία του όρου.
Ομως, τώρα, αυτό το παραμύθι – για πολύ μικρά παιδιά – κλονίζεται πλέον συθέμελα. Αυτή η μαρτυρία τινάζει στον αέρα όλες τις, ούτως ή άλλως, φαιδρές δικαιολογίες, τα ψεύδη και τις υπεκφυγές τόσο του ίδιου του Μητσοτάκη, όσο και της ομάδας που είχε στηθεί δίπλα του από τον πιο δικό του άνθρωπο και η εγκληματική δράση της δεν είχε όριο.
Ο Ντίλιαν το ξεκαθάρισε: εφόσον πάνε να του τα φορτώσουν όλα εκείνου δεν πρόκειται να τους αφήσει. Αν είναι προαποφασισμένος στόχος για εξιλαστήριο θύμα, δεν πρόκειται να τους κάνει τη χάρη: θα μιλήσει έχοντας δώσει πλέον το στίγμα του τι θα πει: «Οι εθνικές υπηρεσίες ορίζουν τους στόχους χωρίς τη δική μας γνώση», σε μία, όπως ανέφερε, «συνωμοσία των πολιτικών Αρχών», την οποία ρητά παραλλήλισε με το «Γουότεργκεϊτ» του Νίξον που τον έριξε ατιμασμένα από την εξουσία.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, που έσπευσε με ζέση να κάνει τη βρώμικη δουλειά, δηλαδή το μαύρο άσπρο, το μόνο που κατάφερε ήταν ένα ακόμα, από τα αμέτρητα πλέον, πλήγματα στην αξιοπιστία του, που η… τύχη της αγνοείται. Κυρίως όμως, με τις ανάξιες λόγου «απαντήσεις» του, πέτυχε να καταδείξει με εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα ακριβώς αυτόν τον τρόμο: μιας κυβέρνησης που την έχουν ζώσει τα φίδια.
Φίδια, γεμάτα δηλητήριο που σκοτώνει. Και που από την ώρα που βγήκαν από το κλουβί τους, δεν θα καταφέρουν πια να τα ξανακλείσουν για να γλιτώσουν από το θανατηφόρο δηλητήριο. Το δικό τους δηλητήριο.