ՔԻՉ ԱՌԱՋ․ԱԱԾ-ի նոր ԱՂՄԿԱՀԱՐՈՒՅՑ բացահայտումը. Ինչ է կատարվել․․․

Պարզվել է 10 տարի առաջ Արմեն Ավետիսյանի տան վրա ավազակային հարձակման պատվիրատուն․․․Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայությունը դեռևս 2009 թվականին հանրությանն իրազեկել էր, որ բացահայտվել են «Կոշիկի քաղաք» ՍՊԸ հիմնադիր Արա Կարապետյանի և Նոր Նորքի ոստիկանության բաժնի պետի նախկին տեղակալ Արմեն Նիկողոսյանի ստեղծած հանցավոր համագործակցության անդամների կողմից մի շարք աղմկահարույց,

առանձնապես ծանր հանցագործություններ կատարելու դեպքեր, այդ թվում` 2008 թվականի հոկտեմբերին ՀՀ մաքսային պետական կոմիտեի նախկին պետ Արմեն Ավետիսյանի առանձնատան վրա ավազակային հարձակման դեպքը,

որի առթիվ ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչությունում քննված քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել էր դատարան, և 2011թ. մայիսին կայացված դատավճռով հանցավոր համագործակցության 10 անդամները դատապարտվել էին երկարատև՝ մինչև 15 տարի ժամկետով ազատազրկման։

Վերջին շրջանում իրականացված լայնածավալ օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների և քննչական գործողությունների արդյունքում հաջողվել է պարզել, որ Արմեն Ավետիսյանի առանձնատան վրա ավազակային հարձակման իրական պատվիրատուն, նախնական տվյալների համաձայն, հանդիսացել է ՀՀ ԱԺ նախկին պատգամավոր,

հանրությանը «Ալրաղացի Լյովիկ» մականվամբ հայտնի Լևոն Սարգսյանը, ով, լարված հարաբերությունների մեջ գտնվելով Արմեն Ավետիսյանի հետ, արդեն իսկ ձևավորված և ավազակային մի շարք հարձակումներ գործած հանցավոր խմբի անդամներին պատվիրել է վերոնշյալ հանցագործության կատարումը… 

Նյութի աղբյուրը`http://armmedia.info/?p=1555&l=am

stationed there since 1941, as a counterbalance to the million-strong Kwantung Army.[3]

The Allied submarine campaign and the mining of Japanese coastal waters had largely destroyed the Japanese merchant fleet. With few natural resources, Japan was dependent on raw materials, particularly oil, imported from Manchuria and other parts of the East Asian mainland, and from the conquered territory in the Dutch East Indies.[4] The destruction of the Japanese merchant fleet, combined with the strategic bombing of Japanese industry, had wrecked Japan’s war economy. Production of coal, iron, steel, rubber, and other vital supplies was only a fraction of that before the war.[5][6]

The rebuilt battlecruiser Haruna sank at her moorings in the naval base of Kure on July 24 during a series of bombings.
As a result of the losses it had suffered, the Imperial Japanese Navy (IJN) had ceased to be an effective fighting force. Following a series of raids on the Japanese shipyard at Kure, the only major warships in fighting order were six aircraft carriers, four cruisers, and one battleship, none of which could be fueled adequately. Although 19 destroyers and 38 submarines were still operational, their use was limited by the lack of fuel.[7][8]

Defense preparations
Faced with the prospect of an invasion of the Home Islands, starting with Kyūshū, and the prospect of a Soviet invasion of Manchuria—Japan’s last source of natural resources—the War Journal of the Imperial Headquarters concluded in 1944:

We can no longer direct the war with any hope of success. The only course left is for Japan’s one hundred million people to sacrifice their lives by charging the enemy to make them lose the will to fight.[9]

As a final attempt to stop the Allied advances, the Japanese Imperial High Command planned an all-out defense of Kyūshū codenamed Operation Ketsugō.[10] This was to be a radical departure from the defense in depth plans used in the invasions of Peleliu, Iwo Jima, and Okinawa. Instead, everything was staked on the beachhead; more than 3,000 kamikazes would be sent to attack the amphibious transports before troops and cargo were disembarked on the beach.[8]

If this did not drive the Allies away, they planned to send another 3,500 kamikazes along with 5,000 Shin’yō suicide motorboats and the remaining destroyers and submarines—»the last of the Navy’s operating fleet»—to the beach. If the Allies had fought through this and successfully landed on Kyūshū, 3,000 planes would have been left to defend the remaining islands, although Kyūshū would be «defended to the last» regardless.[8] The strategy of making a last stand at Kyūshū was based on the assumption of continued Soviet neutrality.[11]

A set of caves were excavated near Nagano on Honshu, the largest of the Japanese islands. In the event of invasion, these caves, the Matsushiro Underground Imperial Headquarters, were to be used by the Army to direct the war and to house the Emperor and his family.[12]