Кышкы урман – сихри дөнья

Нин­ди ма­тур сал­кын көн­дә кыш­кы сих­ри ур­ман. Без ур­ман­га ча­на, чаң­гы шу­ар­га бар­дык. Төз на­рат­лар би­ек бу­лып уты­ра­лар, кыс­ка чыр­шы бо­так­ла­ры­на ак кар кун­ган. Ап-ак кар өс­тен­дә кур­как ку­ян, хәй­лә­кәр төл­ке һәм баш­ка хай­ван эз­лә­ре.

Эре-эре кар бөр­тек­лә­ре без­нең бе­лән  ку­ыш­лы уй­на­ды­лар. Ме­нә шу­лай без­нең көн кү­ңел­ле итеп үтеп тә кит­те. Без ур­ман­да­гы сә­я­хәт­тән бик ка­нә­гать кал­дык.

Зә­лия Әү­бә­ке­ро­ва,  3А сый­ны­фы.

 

***

Кыш­кы ур­ман бик ма­тур. Бө­тен җир өс­те, би­ек агач­лар, кыс­ка ку­ак­лар ап-ак сал­кын кар­га кү­мел­гән. Зәң­гәр­су күк­тә ак­сыл бо­лыт­лар кү­рен­гә­ли. Кыш­кы йо­кы­га тал­ма­ган ур­ман җән­лек­лә­ре, ашар­га эз­ләп, сук­мак буй­лап йө­ри­ләр. Кур­как ку­ян, усал бү­ре­дән ка­чар өчен, эз­лә­рен бу­тап ку­ак­лар ар­ты­на ка­ча. Ерт­кыч бү­ре дә, үзе­нең кор­ба­ны бу­ла­чак ку­ян­ны та­бу­ы­на өмет­лә­нә. Ка­лын кар ас­тын­да утыр­ган чыр­шы­лар да, ак кәү­сә­ле ка­ен­нар да ур­ман­га ма­тур­лык би­реп то­ра.

Рә­сим Мәр­да­нов,  3А сый­ны­фы. 

 

***

Җир өс­те­нә ак һәм ка­лын юр­ган бу­лып кар яу­ды. Төн­нәр озын, ә көн­нәр кыс­ка. Ач бү­ре үзе­нә ри­зык эз­ли. Ул йө­ри тор­ган кур­как ку­ян­ның эзе­нә төш­те. Үт­кен күз­ле бү­ре ку­ак­лар ара­сын­да утыр­ган ак ку­ян­ны шәй­ләп ал­ды. Ә озын ко­лак, бү­ре­нең кил­гә­нен си­зеп, ур­ман­ның эче­нә кач­ты. Карт бү­ре ач кал­ды.

 Рә­сим Аб­дул­лин, 3А сый­ны­фы.

 

***

Бер ко­яш­лы көн­дә без ур­ман­га кит­тек. Кар өс­те эз­ләр бе­лән тул­ган. Си­ке­рә-си­ке­рә агач ара­сын­нан кур­как ку­ян чап­ты. Аның йон­на­ры ак төс­кә кер­гән. Кар­да кү­рен­ми дә. Агач­лар да бик ма­тур. Без та­би­гать­не кү­зәт­тек. Ан­на­ры өй­гә кайт­тык.

Ра­ян Хә­би­бул­лин,  3А сый­ны­фы.