Жаҳон чемпиони бўлган, аммо бошқа соврин кўрмаган футболчилар
Жаҳон чемпионати кубогини боши узра кўтариш — ҳар қандай футболчининг энг катта орзуси. Бироқ айримлар учун айнан шу лаҳза бутун профессионал фаолиятидаги ягона соврин бўлиб қолган. Бу ҳақда euro-football.ru хабар беради.
Одатда мундиалга бориш учун Месси, Мбаппе ёки Неймар каби катта даражадаги маҳорат талаб қилинади. Шунга қарамай, футбол тарихида истиснолар бор: клуб миқёсида бирор титул ютмаган, лекин айнан керакли пайтда чемпион жамоа таркибига тушиб қолган футболчилар.
Қуйида шундай саккиз нафар ўйинчи: улар футболдаги энг каттасини ютган… ва бошқа ҳеч нарсани эмас.
1. Рубен Моран (Уругвай, ЖЧ-1950)
Эл Тиза (“Бўр”) лақаби билан танилган Моран 19 ёшида жаҳон чемпиони бўлиб, ўша пайт учун ноёб натижа қайд этган.
У турнирда атиги битта ўйинда майдонга тушган, аммо бу ўйин афсонага айланган: Уругвай Бразилияни ҳал қилувчи баҳсда 1:0 ҳисобига мағлуб этган (ўша даврда якуний босқич гуруҳ тарзида ўйналган).
Шундан кейин у Монтевиденинг камтар “Серро” клубида яна бир неча йил тўп тепди, соврин кўрмади ва эрта футбол билан хайрлашди.
2. Тони Турек (Ғарбий Германия, ЖЧ-1954)
Ғарбий Германия дарвозабони Тони Турек “Берн мўъжизаси”нинг асосий қаҳрамонларидан бири бўлиб қолган: финалда Венгрия 3:2 ҳисобига таслим этилган.
Пушкаш 6-дақиқадаёқ ҳисобни очганига қарамай, Турек “қудратли мадьярлар”га қарши ўйинда бошқа гол ўтказмаган ва жамоасини титулга етаклаган.
Клуб даражасида у “Айнтрахт” ва “Фортуна” сафида ўйнаган, бироқ фаолияти давомида бирорта ҳам совринга эга чиқмаган.
3. Жорж Коэн (Англия, ЖЧ-1966)
“Фулхем” афсонаси ҳисобланган Коэн 1966 йилги уй мундиалида Англиянинг барча ўйинларида майдонга тушган.
Жорж Бест уни “мен ўйнаган энг кучли ўнг қанот ҳимоячилардан бири” деб юқори баҳолаган.
Аммо Коэн бутун фаолиятини совринсиз “Фулхем”да ўтказган. Натижада жаҳон чемпионлиги унинг ягона катта мукофоти бўлиб қолган.
4. Жимми Армфилд (Англия, ЖЧ-1966)
Армфилд ўша мундиалда бирор дақиқа ҳам ўйнамаган — у Коэннинг захираси эди. Шунга қарамай, медали бежиз эмас: Англия терма жамоасида 43 ўйин, “Блекпул”да 17 йил ва 600 дан ортиқ учрашув.
Қизиқ томони, “Блекпул” Англия Кубогини ютган ягона мавсум Армфилднинг катта футболга энди кириб келган даврига тўғри келади.
Кейинчалик у мураббий сифатида “Лидс”ни 1975 йил Европа Чемпионлар кубоги финалигача олиб чиққан, бироқ баҳсли ўйинда “Бавария”га имкониятни бой берган. Натижада клуб соврини қўшилмай қолган.
5. Уве Байн (Ғарбий Германия, ЖЧ-1990)
Клинсманн ёки Маттеус даражасида шов-шувли бўлмаган, аммо жамоа тизими учун муҳим футболчи. 1990 йилги мундиалда у тўртта ўйинда, жумладан ярим финалда ҳам қатнашган.
Клубдаги фаолиятида “Кёльн”, “Гамбург” ва “Айнтрахт”да тўп тепди, Бундеслиганинг рамзий жамоасига бир неча бор киритилди, ассистлар бўйича ҳам юқори кўрсаткичларга эришди.
Шунга қарамай, совринлар рўйхати бўшлигича қолган.
6. Симоне Бароне (Италия, ЖЧ-2006)
“А Серия сайёҳатчиси” дейишга арзигулик футболчи: “Кьево”, “Парма”, “Палермо”, “Торино”, “Кальяри” — у кўп жамоа кўрган.
2006 йилги мундиалда у гуруҳ босқичида чарчаган Каморанеси ўрнига майдонга тушиб турган ва якунда терма жамоа билан олтин медаль соҳиби бўлган, гарчи асосий фигура бўлмаса ҳам.
Бароне мисолида битта ҳақиқат кўринади: жаҳон чемпиони бўлиш мумкин, лекин клубларда бирор марта ҳам шоҳсупага чиқмаслик ҳам эҳтимолдан холи эмас.
7. Кристоф Крамер (Германия, ЖЧ-2014)
Крамер ҳикояси мундиал финаллари тарихидаги энг ғалати эпизодлардан бири сифатида эсаланади.
Аргентина билан финалдан бир соатча олдин Сами Хедира жароҳат олди ва терма жамоага эндигина кириб келган Крамер кутилмаганда бошланғич таркибда майдонга тушди.
15-дақиқада у Гарай билан тўқнашувда бошидан зарба олди, ҳушёрлиги бузилди ва кейинроқ: “Биринчи бўлимдан ҳеч нарса эсімда йўқ. Мен учун ўйин фақат иккинчи бўлимда бошланган”, деган.
У алмаштирилди, Шюррле эса Гётсенинг ғалаба голига ассист берди. Крамернинг клуб фаолиятининг катта қисми “Боруссия” (Мёнхенгладбах)да ўтган ва бу клуб узоқ йиллардан бери катта соврин ютмай келади.
8. Рон-Роберт Цилер (Германия, ЖЧ-2014)
Ўша мундиалда Германиянинг учинчи дарвозабони бўлган Цилер барча ўйинларни захирада ўтказган — унинг олдида ўша даврнинг энг ишончли посбони Нойер бор эди.
У майдонга тушмаган бўлса-да, расмий жиҳатдан олтин медаль соҳиби.
Фаолияти “Ганновер”, “Штутгарт” билан боғланган, “Манчестер Юнайтед”даги қисқа даврда эса умуман ўйнамаган. 2016 йилда “Лестер”га ўтган, бироқ бу трансфер клуб тарихий чемпионликдан кейин амалга ошган.
Ҳозир у 37 ёшда, “Кёльн”да захира дарвозабон. Яна бир соврин ютиш эҳтимоли жуда паст.
Хулоса
Бу саккиз нафар футболчи битта оддий ҳақиқатни эслатади: футболда баъзан омад ҳаммасини ҳал қилади.
Улар юлдуз бўлмаган, клубларида порламаган, аммо айнан ўша “тўғри пайт”да жаҳон чемпиони бўлган терма жамоа таркибидан жой олган.
Уларнинг ягона соврини бўлса ҳам, у бутун бир фаолиятга тенг қийматга эга.