یادی از تئاتریهایی که سال گذشته صحنه را برای همیشه ترک کردند! / از یعقوب صباحی تا بهرام بیضایی
تئاتر، بیش از بسیاری از هنرها، به «حضور» وابسته است؛ حضوری زنده، انسانی و بیواسطه که در آن، بدن و صدا، ابزار اصلی بیاناند. از همین رو، هر فقدان در این عرصه، نهتنها خلایی در تاریخ هنری، بلکه گسستی در زنجیره انتقال تجربه، آموزش و زیست حرفهای نیز بهجا میگذارد.
به گزارش خبرنگار ایلنا، در سال ۱۴۰۴، جامعه تئاتر ایران بار دیگر با فقدان شماری از هنرمندان خود مواجه شد؛ چهرههایی که هریک، بخشی از حافظه زنده صحنه و تجربه زیسته این هنر را با خود حمل میکردند. درگذشت آنان، تنها از دست رفتن نامهایی در یک فهرست نیست، بلکه نشانهای از خاموشی تدریجی صداهایی است که سالها در سکوت یا کمشنیدهشدن، به تداوم حیات تئاتر این سرزمین یاری رساندهاند.
تئاتر، بیش از بسیاری از هنرها، به «حضور» وابسته است؛ حضوری زنده، انسانی و بیواسطه که در آن، بدن و صدا، ابزار اصلی بیاناند. از همین رو، هر فقدان در این عرصه، نهتنها خلایی در تاریخ هنری، بلکه گسستی در زنجیره انتقال تجربه، آموزش و زیست حرفهای نیز بهجا میگذارد.