Ανοιχτή Επιστολή του Τάκη Λαζαρίδη στα «ΝΕΑ»: «Παραιτηθείτε και εισηγηθείτε τη διενέργεια τίμιων εκλογών»
Αγαπητέ κ. Γεωργιάδη,
Δεν έχω την τιμή να σας γνωρίζω προσωπικά, αλλά ούτε και εσείς έχετε την τιμή να με γνωρίζετε προσωπικά. Ανάγκη λοιπόν να αυτοσυστηθώ.
Ονομάζομαι Φιλάρετος (Τάκης) Λαζαρίδης και είμαι ίσως ο μοναδικός επιζών γιος αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης που εκτελέστηκε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.
Για την ιστορία, θα πρέπει να διευκρινίσω ότι ο πατέρας μου Κώστας Λαζαρίδης δεν ανήκε στην ομάδα των διακοσίων. Εκείνοι ήσαν αγωνιστές – όμηροι και εκτελέστηκαν ως αντίποινα για την εξόντωση ενός γερμανού στρατηγού και της ακολουθίας του. Ο πατέρας μου, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, γραμματέας του εργατικού ΕΑΜ στην Κατοχή, συνελήφθη με μια ομάδα συντρόφων του για την αντιστασιακή του δράση. Καταδικάστηκε σε θάνατο από γερμανικό στρατοδικείο και εκτελέστηκε μαζί με άλλους οκτώ στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής τον Μάη του ’43.
Οπως συμβαίνει συνήθως και όπως ήταν επόμενο, ακολούθησα τα βήματά του. Ελαβα μέρος στον Εμφύλιο όχι με το όπλο στο χέρι αλλά ως μέλος του παράνομου μηχανισμού των ασυρμάτων που λειτούργησε στην Αθήνα σε όλη τη διάρκεια του Εμφυλίου.
Καταδικάστηκα σε θάνατο μαζί με τον Μπελογιάννη από το Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών, πλην όμως το σύστημα εξουσίας της εποχής δεν τόλμησε να με εκτελέσει. Εκρινε ότι θα ήταν βαρύ το πολιτικό κόστος εκτελώντας έναν νεαρό στρατιώτη που ήταν γιος εκτελεσμένου από τους Γερμανούς αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης. Και γιος επίσης μιας αγωνίστριας που καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά από βουλγαρικό στρατοδικείο για την αντιστασιακή της δράση.
Εκατσα δεκαπέντε χρόνια φυλακή και δέκα μήνες μετά την αποφυλάκισή μου έγινε το πραξικόπημα των συνταγματαρχών.
Υπήρξα για πέντε χρόνια καταζητούμενος της χούντας, συνολικά πέρασα τριάντα χρόνια της ζωής μου φυλακισμένος, παράνομος ή καταζητούμενος.
Ας σημειωθεί ότι δικάστηκα με τον μεταξικό νόμο 375/36, τον οποίο αργότερα η ελληνική πολιτεία κατήργησε ως αντισυνταγματικό. Ταυτόχρονα έφυγαν από τα ποινικά μητρώα των καταδικασθέντων και όλες οι ποινές που επιβλήθηκαν βάσει του νόμου αυτού.
Εχω συνεπώς αυτή τη στιγμή την τιμή να έχω λευκό ποινικό μητρώο, πλην όμως τα δεκαπέντε χρόνια της φυλακής δεν πρόκειται να μου τα επιστρέψει κανείς…
Οπως προκύπτει λοιπόν από τα παραπάνω, για αρκετά χρόνια υπήρξα φανατικός ερυθροφρουρός. Πίστευα ακράδαντα, όπως άλλωστε και οι σύντροφοί μου την εποχή εκείνη, ότι η Ιστορία είχε αναθέσει κατ’ αποκλειστικότητα σε εμάς το ιερό χρέος να καταργήσουμε τον καπιταλισμό και να οικοδομήσουμε έναν νέο κόσμο, έναν κόσμο ισότητας, αδελφότητας, δικαιοσύνης.
Νομίζαμε ότι αγωνιζόμασταν για τα μεγάλα ιδανικά της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, ενώ στην πραγματικότητα αγωνιζόμασταν για τα ιδιοτελή συμφέροντα της σοβιετικής νομενκλατούρας.
Αν και φανατικοί μαρξιστές, παραβιάσαμε βασική μαρξιστική θέση η οποία, παρά τη γενική χρεοκοπία του μαρξισμού, παραμένει πάντα σε ισχύ. Θέση που ορίζει ότι όχι μόνο τα φυσικά αλλά και τα κοινωνικά φαινόμενα διέπονται από νομοτέλεια. Ετσι, ενώ ο καπιταλισμός μεσουρανούσε και μεσουρανεί, εμείς βαλθήκαμε να τον θάψουμε ζωντανό με το ζόρι!
Με δυο λόγια, για να μη σας ζαλίζω, το μεγάλο μας λάθος ήταν ότι, ενώ ήμασταν βέβαιοι για το αντίθετο, βρεθήκαμε στη λάθος πλευρά της Ιστορίας.
Πληρώσαμε ακριβά το λάθος αυτό. Το δυστύχημα είναι – και γι’ αυτό με ζώνουν πάντα οι τύψεις – ότι πλήρωσε ακριβά και η χώρα, πλήρωσαν και πολλοί αθώοι συμπολίτες.
Κάποια στιγμή κατάλαβα το λάθος, ζήτησα ταπεινά συγγνώμη και αποσύρθηκα «οίκαδε»… Εκτοτε παραμένω ένας απλός χαμηλοσυνταξιούχος του ΙΚΑ, με ασίγαστη πάντα την προσπάθεια να είμαι ένας ενεργός πολίτης, να δημοσιοποιώ κατά καιρούς σκέψεις που πιθανόν να αποβούν χρήσιμες στους συμπολίτες μου.
Αλλά ενώ τώρα εσείς γνωρίζετε αρκετά για εμένα, εγώ ελάχιστα γνωρίζω για εσάς. Ακολουθώ ίσως αθέλητα το παράδειγμα του κ. Μητσοτάκη, ο οποίος βεβαιώνει ότι μερικά σοβαρά πράγματα όχι μόνο δεν τα γνωρίζει, αλλά και δεν πρέπει να τα γνωρίζει!
Αστειεύεται βέβαια. Αλίμονο αν ένας Πρωθυπουργός, προϊστάμενος μάλιστα της ΕΥΠ, όχι μόνο δεν γνωρίζει αλλά και δεν πρέπει να γνωρίζει όσα βυσσοδομούν εις βάρος της χώρας οι εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί της!
Ας κλείσουμε όμως την παρένθεση και ας επιστρέψουμε στα δικά μας.
Ελεγα λοιπόν ότι ενώ εσείς γνωρίζετε ήδη αρκετά για τη δική μου διαδρομή, εγώ ελάχιστα γνωρίζω για τη δική σας.
Γνωρίζω απλώς ότι είχατε μια λαμπρή επαγγελματική και πολιτική πορεία και, ως επιστέγασμα, επίζηλες θέσεις τώρα στην κυβέρνηση και στο κόμμα.
Γράφω τις γραμμές αυτές για να σας συγχαρώ για τις ως τώρα επιτυχίες σας αλλά και ειδικότερα να σας συγχαρώ για το σπουδαίο σκηνοθετικό σας επίτευγμα κατά την τελευταία επίσκεψή σας στο νοσοκομείο της Νίκαιας. Απεδείχθη ότι εκτός των άλλων είστε και σπάνιο σκηνοθετικό ταλέντο.
Τα πάντα λειτούργησαν στην εντέλεια.
Απεδείχθη κατ’ αρχάς η απροσχημάτιστη βία που ασκείται συχνά εις βάρος σας και η οποία θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο τη σωματική σας ακεραιότητα, αλλά, όπως δηλώσατε, και την ίδια σας τη ζωή.
Απεδείχθη το προσωπικό σας θάρρος, η γενναιότητα, η αποφασιστικότητα.
Απεδείχθη η απαρέγκλιτη προσήλωσή σας στον νόμο αφού, εντελώς νόμιμα, περάσατε χειροπέδες στον γιατρό, εντελώς νόμιμα διατάξατε τη βίαιη προσαγωγή ενώπιόν σας, εντελώς νόμιμα τον λοιδορήσατε και προσπαθήσατε να τον εξουθενώσετε με τις υστερικές κραυγές σας. Και το πιο τραγικό σε όλα αυτά είναι ότι ούτε μια στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό σας η σκέψη ότι προσπαθώντας να τον ταπεινώσετε αυτοταπεινωθήκατε.
Απεδείχθη επίσης και η μεγαθυμία σας αφού, αντί να τον στείλετε στη φυλακή, του δώσατε άφεση αμαρτιών.
Βλέποντας τις σχετικές εικόνες στο βίντεο, αθέλητα ήρθε στον νου μου μια άλλη εικόνα, η εικόνα του Τραμπ και του αντιπροέδρου του, δύο πολιτικών νάνων που έβαλαν στη μέση τον γίγαντα Ζελένσκι και προσπάθησαν, κατά τρόπο χυδαίο και αναίσχυντο, να τον μειώσουν, να τον ταπεινώσουν. Χωρίς να καταλάβουν, οι δυστυχείς, ότι η ταπείνωση τελικά ήταν όλη δική τους…
Αποδεικνύεστε λοιπόν άξιος μαθητής του Τραμπ, γι’ αυτό και αισθάνομαι την υποχρέωση να συγχαρώ θερμά τόσο τον Τραμπ όσο και εσάς.
Ας επιστρέψουμε όμως στο αγαπημένο σας θέμα, τη βία, που, όπως υποστηρίζετε, επιχειρούν να ασκήσουν εις βάρος σας διάφορα αναρχικά στοιχεία, εξτρεμιστές, ακροαριστεροί. Αυτούς τουλάχιστον κατονομάζετε.
Δεν υπάρχει βέβαια αμφιβολία ότι υπάρχει και αυτή η βία, όμως η ερμηνεία που δίνετε είναι ατελής, επιφανειακή, απλουστευτική. Στην περίπτωσή σας είναι, κατά τη γνώμη μου, η ενστικτώδης, η αυθόρμητη αντίδραση του πολίτη όταν διαπιστώνει με απόγνωση ότι η ζωή του δεν έχει νόημα, δεν έχει προοπτική, δεν έχει ελπίδα. Οταν διαπιστώνει ότι υπάρχει ένα σύστημα εξουσίας που τον καταδικάζει να ζει μέσα στην παρακμή, στη διαφθορά, στη φτώχεια. Για την οποία ο μεγάλος Γκάντι έχει πει από καιρό ότι είναι «η χειρότερη μορφή βίας». Και δυστυχώς δεν είναι μόνο η φτώχεια. Βία είναι και όταν καταδικάζετε τους πολίτες να ζουν μέσα στην απελπισία και την απόγνωση, μέσα σε μια απελπιστικά χαμηλή ποιότητα ζωής και δημοκρατίας. Καθώς επίσης ωμή και αφόρητη βία είναι όταν αναγκάζετε πεντακόσιες χιλιάδες έλληνες νέους, τον ανθό της ελληνικής νεολαίας, να ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους και να αναζητούν στα ξένα μια καλύτερη μοίρα. Βία αφόρητη είναι όταν αναγκάζετε τους πολίτες να ζουν μέσα σε ένα διεφθαρμένο, άπληστο και αδίστακτο σύστημα εξουσίας. Ενα σύστημα που και εσείς είστε ένας από τους πιο ένθερμους, τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του.
Διερωτώμαι μερικές φορές αν καταλαβαίνετε αυτή την αλήθεια ή απλώς κάνετε πως δεν την καταλαβαίνετε. Ο,τι και να συμβαίνει πάντως, το ένα είναι χειρότερο από το άλλο.
Προσωπικά τείνω να πιστεύω ότι κάνετε έναν επώδυνο πλην όμως αναγκαίο συμβιβασμό με τη συνείδησή σας. Τα βλέπετε όλα, τα καταλαβαίνετε όλα, φοβάστε όμως ότι ύστερα από εσάς επέρχεται αναπόφευκτα η ακυβερνησία, το χάος. Και μπροστά στον φοβερό αυτόν κίνδυνο, καταλήγετε στον συμβιβασμό. Που στο κάτω κάτω δεν αποτρέπει μόνο το χάος, αλλά προστατεύει ταυτόχρονα και τα ιδιοτελή προσωπικά συμφέροντα, τα δικά σας αλλά και των συνεργατών σας, στην κυβέρνηση και στο κόμμα.
Πρόκειται λοιπόν για έναν όχι και τόσο επώδυνο συμβιβασμό, όπως λαθεμένα τον αναφέρω παραπάνω…
Θα ήθελα όμως στο σημείο αυτό, αγαπητέ κ. Γεωργιάδη, να σας θέσω ένα μακρύ και μάλλον δύσκολο ερώτημα: Γιατί επιμένετε με τόσο πάθος ότι ύστερα από εσάς έρχεται το χάος; Από πού προκύπτει αυτό το συμπέρασμα; Υπάρχουν αδιέξοδα στις δημοκρατίες; Πώς μηδενίζετε με τόση ευκολία τις τεράστιες δυνατότητες και τις αστείρευτες δυνάμεις που έχει αυτός ο λαός; Ποιος σας είπε ότι οι πολιτικές εφεδρείες που διαθέτει η χώρα τελειώνουν στους ηγέτες και στα ηγετικά στελέχη των κομμάτων που ασκούν σήμερα την αντιπολίτευση; Γιατί, τέλος, προσπερνάτε τον βαρυσήμαντο λόγο του ποιητή: «κι είναι, μέσα στους σκυφτούς, τα παλικάρια, κι είναι, μες στους κοιμισμένους, οι στρατιώτες»;
Είναι φανερό, αγαπητέ κ. Γεωργιάδη, ότι δεν σας συγκινεί και τόσο η ποίηση. Γιατί αν γνωρίζατε τον λόγο αυτόν του ποιητή, δεν θα απορούσατε σήμερα για το φαινόμενο Καρυστιανού, η οποία προέρχεται ακριβώς από τους «σκυφτούς» και από τους «κοιμισμένους». Γι’ αυτό και σε χρόνο-ρεκόρ κατέκτησε την εκτίμηση και την αγάπη μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, γι’ αυτό και έγινε η Μαρία της καρδιάς μας.
Το δίλημμα λοιπόν που με τόση επιμονή προβάλλετε, ή εμείς ή το χάος, δεν είναι πραγματικό δίλημμα, είναι ψευτοδίλημμα για να φοβίσετε τους αφελείς κι αυτούς που έχουν μεσάνυχτα. Είναι τόσο απλό, ύστερα από εσάς θα προκύψει αυτό που θα αποφασίσει κυρίαρχα ο ελληνικός λαός.
Ψευτοδίλημμα είναι επίσης ο ισχυρισμός ότι μόνο εσείς εγγυάστε την «πολύτιμη» πολιτική σταθερότητα. Γιατί όμως θα πρέπει οι πολίτες να θεωρούν πολύτιμη την πολιτική σταθερότητα; Μήπως σε συνθήκες διαρκούς και ακλόνητης πολιτικής σταθερότητας, εσείς (και δεν εννοώ βέβαια αποκλειστικά εσάς αλλά και τα τρία κόμματα που κυβέρνησαν μεταπολιτευτικά) δεν χρεοκοπήσατε, δεν ληστέψατε, δεν εξευτελίσατε διεθνώς τη χώρα; Να την κάνουν λοιπόν τι οι πολίτες την αγαπημένη σας πολιτική σταθερότητα;
Θα διερωτάστε ίσως στο σημείο γιατί σας τα γράφω όλα αυτά, τι επιδιώκω.
Είμαι βέβαιος ότι η απάντησή μου θα σας εκπλήξει.
Θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι δεν προσπαθώ να σας ειρωνευτώ, δεν προσπαθώ να σας μειώσω. Προσπαθώ να σας βοηθήσω και, εμμέσως, να βοηθήσω τη χώρα. Αν κατανοήσετε μερικές πικρές αλήθειες, αν πορευτείτε σωστά, αυτό θα είναι ωφέλιμο και για εσάς και για τη χώρα.
Θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι δεν σας βλέπω μόνο ως πολιτικό αντίπαλο. Σας βλέπω κυρίως ως ομοιοπαθή και, ως γνωστόν, μεταξύ ομοιοπαθών κατανόηση και συμπάθεια…
Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι πράγματι είμαστε ομοιοπαθείς.
Εμείς οι πρώην φλογεροί και ασυμβίβαστοι μαρξιστές νομίζαμε ότι αγωνιζόμαστε και θυσιαζόμαστε για υψηλά, πανανθρώπινα ιδανικά, ενώ στην πραγματικότητα υπηρετούσαμε τα ιδιοτελή συμφέροντα της σοβιετικής νομενκλατούρας. Το ίδιο συμβαίνει τώρα και με εσάς. Νομίζετε, εσείς και όσοι τα «όμοια φρονούν» με εσάς, ότι αγωνίζεστε για το έθνος, για την πατρίδα, ενώ στην πραγματικότητα αγωνίζεστε για τα ιδιοτελή συμφέροντα της διαπλοκής. Τόσο εμείς όσο και εσείς, ενώ ήμασταν απόλυτα βέβαιοι για το αντίθετο, βρεθήκαμε στη λάθος πλευρά της Ιστορίας…
Πληρώσαμε ακριβά για το λάθος μας. Για την ακρίβεια, πληρώσαμε εμείς, ο δικός σας λογαριασμός είναι στον δρόμο…
Τώρα ίσως, αγαπητέ κ. Γεωργιάδη, καταλαβαίνετε γιατί αυτή η οικειότητα, γιατί αυτή η φιλική προσφώνηση, αφού, πρέπει να το παραδεχτώ, δεν μου είστε ιδιαίτερα συμπαθής…
Είμαι βέβαιος ότι θα θέλατε τώρα να μου θέσετε το κρίσιμο, το καταλυτικό ερώτημα: ωραία και καλά αγαπητέ, κ. Λαζαρίδη, όσα μας ψέλνετε τόση ώρα, πώς μιλάτε όμως τόσο κατηγορηματικά, πώς είστε τόσο βέβαιος για την ορθότητα των απόψεών σας, μάγος είστε ή προφήτης;
Δεν είμαι βέβαια ούτε μάγος ούτε προφήτης, υπάρχουν όμως μερικά γεγονότα που δίνουν μια πρώτη απάντηση στο ερώτημά σας.
Το 1987 έγραψα, πριν από σαράντα χρόνια δηλαδή, και το 1988 εξέδωσα το βιβλίο «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι».
Την εποχή εκείνη, όπως θα γνωρίζετε, μεσουρανούσε ο Γκορμπατσόφ, τον οποίο οι πάντες, σε Ανατολή και Δύση, εκθείαζαν και εξυμνούσαν. Το κυρίαρχο σύνθημα ήταν «ειρηνική συνύπαρξη», κανείς δεν μιλούσε για πιθανή κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης.
Την εποχή αυτή ακριβώς, αναφερόμενος στη σοβιετική νομενκλατούρα, έγραφα τα εξής, που μπορείτε άλλωστε να βρείτε και να διαβάσετε στη σελ. 108, στην τελευταία έκδοση του βιβλίου μου από τις εκδόσεις Επίκεντρο: «Τίποτα ωστόσο δεν μπορεί να τη σώσει. Ενα ωκεάνιο κύμα που ξεκινά από τα βάθη των αιώνων, ένα κύμα για περισσότερη ελευθερία και περισσότερη ευημερία, για περισσότερη δημοκρατία και, προπαντός, για περισσότερο σεβασμό στον Ανθρωπο, αυτό ακριβώς το κύμα που την έφερε στην επιφάνεια, θα σαρώσει τη νομενκλατούρα, όπως σάρωσε και σαρώνει τελικά κάθε δικτατορία, όπου γης».
Την εποχή πάλι εκείνη που στη χώρα μας λυσσομανούσε ο αντιαμερικανισμός, έγραφα στη σελ. 109: «Μπορεί κανείς να αποδέχεται ή να απορρίπτει τον “αμερικάνικο τρόπο ζωής”. Και να διαφωνεί επίσης με ορισμένες πλευρές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Δεν μπορεί όμως να αρνηθεί ότι στις ΗΠΑ έλαχε η ιστορική ευθύνη και η τιμή να αντιμετωπίσουν τη θανάσιμη απειλή που αποτελεί για ολόκληρο τον κόσμο η σοβιετική νομενκλατούρα».
Αναφερόμενος στο ΠΑΣΟΚ που τότε μεσουρανούσε, είχα το κουράγιο να γράψω μεταξύ άλλων στη σελ. 130 τη φράση: «Το ΠΑΣΟΚ είναι καταδικασμένο σε αποτυχία, η πτώση του είναι βέβαιη».
Στην ίδια σελίδα, αναφερόμενος στη ΝΔ, που την εποχή εκείνη ήταν στα μαύρα της χάλια, και επισημαίνοντας τον κίνδυνο για τη δημοκρατική ομαλότητα από το «επαναστατικό» ΠΑΣΟΚ, έγραφα: «Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και ορατός. Και η μοναδική δύναμη που μπορεί να παρεμποδίσει αυτή την πορεία είναι η Νέα Δημοκρατία. Η μεγάλη αυτή δημοκρατική παράταξη, η πιο γνήσια προοδευτική και η πιο γνήσια πατριωτική στη χώρα μας. Και η πιο συκοφαντημένη. Σε κρίσιμες στιγμές της πρόσφατης Ιστορίας μας έπραξε το χρέος της. Είναι βέβαιο πως θα το πράξει και τώρα».
Θα πρέπει, νομίζω, αγαπητέ κ. Γεωργιάδη, να συμφωνήσετε ότι και στις τέσσερις αυτές περιπτώσεις δεν έπεσα έξω.
Πρόκειται για σύμπτωση; Πιθανόν. Πολλοί πάντως υποστηρίζουν ότι τόσες συμπτώσεις μαζί παύουν να είναι συμπτώσεις.
Ισως όμως να υπάρχει κάποια άλλη εξήγηση.
Η επί έναν σχεδόν αιώνα ενασχόλησή μου με την πολιτική καθώς και τα δεκαπέντε χρόνια φυλακής, χρόνια στοχασμού και περισυλλογής, πιθανόν να με προίκισαν με μια ξεχωριστή ιδιότητα. Μια ιδιότητα που μου επιτρέπει όχι μόνο να καταλαβαίνω το βαθύτερο νόημα των όσων συμβαίνουν γύρω μου, αλλά και να αφουγκράζομαι τη βοή των «επερχόμενων γεγονότων».
Πάει καιρός τώρα που υποστηρίζω ότι η χώρα μας αργά αλλά σταθερά οδεύει προς μια γενικευμένη κρίση. Κρίση οικονομική, κοινωνική, πολιτική, που θα εξελιχθεί σε κρίση εθνική, με απρόβλεπτες και ανεξέλεγκτες συνέπειες. Δύσκολες και επικίνδυνες καταστάσεις έρχονται για τη χώρα μας αλλά και για όλους τους πολίτες.
Θα πρότεινα να πάρετε στα σοβαρά την εκτίμησή μου αυτή, αν και για να είμαι ειλικρινής πιστεύω κατά βάθος ότι είναι πια πολύ αργά, ότι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Ο απεγνωσμένος αγώνας που δίνετε εκεί στη ΝΔ για να αποφύγετε την ήττα και τη συνακόλουθη λογοδοσία είναι εντελώς μάταιος, δεν έχει πια κανένα νόημα. Γιατί η ήττα δεν είναι πια επερχόμενη, είναι τετελεσμένη. Το πολιτικό σας τέλος έρχεται με βήμα ταχύ και καμιά δύναμη δεν μπορεί να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη. Είναι μια αλήθεια που μπορεί άλλωστε να τη διαβάσει κανείς στο μονίμως αναψοκοκκινισμένο πρόσωπό σας, στο οργίλο ύφος σας, στις υστερικές φωνές σας.
Θα ήθελα και πάλι, αγαπητέ κ. Γεωργιάδη, να σας διαβεβαιώσω ότι δεν σας βλέπω ως πολιτικό αντίπαλο που πρέπει οπωσδήποτε να κατατροπώσω. Σας βλέπω ως έναν δυναμικό πολιτικό που διέπραξε όμως δύο σοβαρά λάθη. Βρέθηκε, χωρίς να το καταλάβει, στη λάθος πλευρά της Ιστορίας. Αντί να θέσει τις αναμφισβήτητες ικανότητές του στην υπηρεσία του λαού, τις έθεσε στην υπηρεσία των ολιγαρχών, στην υπηρεσία της διαπλοκής. Και εν συνεχεία, το δεύτερο λάθος. Παρόλο που ο ίδιος δεν πήρε, όπως θέλω να πιστεύω, μέρος στο μεγάλο φαγοπότι, αγωνίστηκε και αγωνίζεται με πάθος να συγκαλύψει τη μεγάλη ληστεία που έγινε εις βάρος της χώρας μας, να συγκαλύψει τους μεγάλους ενόχους.
Μοιραία έρχεται τώρα η στιγμή να πληρώσει το τίμημα.
Κατά τη γνώμη μου, αγαπητέ κ. Γεωργιάδη, όπως ήρθαν τώρα τα πράγματα, τρεις είναι οι δρόμοι που ξανοίγονται μπροστά σας.
Ο ένας είναι να ακολουθήσετε το παράδειγμά μου. Να ομολογήσετε καθαρά και ανοιχτά το λάθος σας, να ζητήσετε ταπεινά συγγνώμη και να πάτε σπίτι σας.
Πρόκειται για εξαιρετικά κακοτράχαλο και δύσβατο δρόμο, τον οποίο, είναι βέβαιο, δεν έχετε το κουράγιο να ακολουθήσετε.
Ο δεύτερος δρόμος είναι να συνεχίσετε απτόητος τη σημερινή σας πορεία. Να συνεχίσετε υπερασπιζόμενος ένα χρεοκοπημένο, διεφθαρμένο και αδίστακτο σύστημα εξουσίας που όχι μόνο χρεοκόπησε, λεηλάτησε και ταπείνωσε τη χώρα, αλλά την έχει, κυριολεκτικά, καταστρέψει.
Δεν νομίζω ότι ο δρόμος αυτός θα σας βγει σε καλό.
Ο τρίτος δρόμος, τον οποίο και ενθέρμως συνιστώ, είναι να παραιτηθείτε και να εισηγηθείτε τη διενέργεια τίμιων εκλογών ώστε να δοθεί η δυνατότητα στον λαό να αποφασίσει κυρίαρχα για το μέλλον του.
Θα πρόκειται για μια πολύτιμη υπηρεσία που μπορείτε να προσφέρετε στον τόπο και η οποία θα εκτιμηθεί δεόντως από τους πολίτες.
Είθε, αγαπητέ κ. Γεωργιάδη, να μπορέσετε να πάρετε τις σωστές εκείνες αποφάσεις που θα αποβούν ωφέλιμες τόσο για εσάς όσο, κυρίως, για τη χώρα.
Αθήνα 30/3/26
Τάκης Λαζαρίδης
Συγγραφέας