Φραγκίσκος Αλβέρτης στα «Νέα»: «Αξέχαστες στιγμές, σαν να ήταν χθες!»

^«Πέρασαν ήδη 30 χρόνια, ε; Και όμως εμένα μου φαίνεται σαν να είναι χθες. Βέβαια από τότε…ασπρίσαμε, αλλά είναι αξέχαστη ανάμνηση και όσο ζούμε θα το θυμόμαστε τόσο έντονα. Αν έβαζα έναν τίτλο θα ήταν «Η αρχή» για όλα όσα ωραία ακολούθησαν για την ομάδα μου αλλά και όσα θα έρθουν στο μέλλον».

Ο Παναθηναϊκός, τέτοιες μέρες πριν από 30 χρόνια, σήκωνε στο Παρίσι το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών (πλέον Ευρωλίγκα) στην ιστορία του αλλά και του ελληνικού μπάσκετ και ο Φραγκίσκος Αλβέρτης, το τοτέμ του Τριφυλλιού, ο άνθρωπος που εξελίχθηκε στον πιο εμβληματικό αρχηγό του στη συνέχεια και πανηγύρισε άλλες έξι Ευρωλίγκες ως παίκτης – κυρίως – ή μέλος της ομάδας, ξετυλίγει το κουβάρι των υπέροχων αναμνήσεων από το 1996 στα «ΝΕΑ».

«Δεν μπορεί κανείς ίσως να καταλάβει σήμερα, το πόσο ιδιαίτερο ήταν εκείνο το τρόπαιο. Πόσο πολύ το θέλαμε και εμείς και το ελληνικό μπάσκετ.

Είχαμε λίγο απογοητευτεί γιατί πηγαίναμε με φιλοδοξίες Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός δύο χρονιές παρέα, παλαιότερα ο Αρης και ο ΠΑΟΚ, πιστεύαμε ότι μπορεί να το έπαιρνε όποιος ξεχώριζε από το ντέρμπι το δικό μας, αλλά τελικά έμελλε να το πάρουμε το 1996, όταν πήγαμε μόνοι μας.

Επαιξε και αυτό τον ρόλο του γιατί δεν «άδειαζε» τόσο ο νικητής του ημιτελικού όπως γινόταν όταν ήταν δύο ελληνικές ομάδες αντίπαλες σε Τελ Αβίβ και Σαραγόσα.

Τώρα οι ομάδες μας έχουν αποκτήσει εμπειρία, αλλά τότε ήταν κάτι πρωτόγνωρο» λέει ο Φράγκι και αμέσως θυμάται τον καλό του φίλο Στόγιαν Βράνκοβιτς. «Ξέρεις είχαμε μεγάλους παίκτες, τον Ντομινίκ, τον Γιαννάκη και άλλους, αλλά ο Στόγιαν ήταν ο mvp όχι μόνο για την τελευταία φάση του τελικού.

Ηταν αυτός που είχε αλλοιώσει και το τελευταίο σουτ του Ρέμπρατσα στο Τρεβίζο στον κρίσιμο προημιτελικό με τη Μπενετόν που πήραμε τη νίκη και την πρόκριση για το φάιναλ φορ στην τελευταία φάση.

Ο Στόγιαν πρώτα απ’ όλα είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και ένας πολύ καλός φίλος με τον οποίο έχουμε κρατήσει εξαιρετικές σχέσεις. Ξεχωριστή προσωπικότητα, ένας θρύλος και έχει βάλει τη σφραγίδα του στην ιστορία του Παναθηναϊκού. Μένει στη συνείδηση του κόσμου και αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος.

Θυμάμαι ακόμα το πώς έτρεξε στην τελευταία φάση, πέρασε από τον Κόρφα για να προλάβει το Μοντέρο και να οριστικοποιηθεί το 67-66 με την Μπαρτσελόνα στον τελικό.

Είχε τρομερό διασκελισμό έτσι και αλλιώς και έκανε το τέλειο σπριντ χωρίς να μπουρδουκλωθεί. Το πάθος που έδειξε ήταν η μεγαλύτερη σφραγίδα αυτού του Ευρωπαϊκού» λέει ο άλλοτε εμβληματικός αρχηγός του Παναθηναϊκού που πλέον είναι δίπλα στην ομάδα της καρδιάς του από άλλο πόστο.

Και όμως μέχρι να φτάσει ο Βράνκοβιτς τον Μοντέρο, το χρονόμετρο κόλλησε στη συνέχεια, αλλά και ο χρόνος είχε σταματήσει για όλους.

«Ναι, εκείνη την ώρα, σε τέτοιες στιγμές ο χρόνος γενικότερα σταματάει μέχρι να συνειδητοποιήσεις τι έγινε. Μοιάζει με αιωνιότητα και όμως όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα και μετά τα απίστευτα πανηγύρια με τον κόσμο.

Δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς πολλά εκείνη τη στιγμή αλλά για αυτό το μπάσκετ είναι ξεχωριστό γιατί μπορεί να κριθούν όλα σε ένα δευτερόλεπτο.

Ολο το Παρίσι ήταν πράσινο, όλο το Μπερσί, εμείς το έχουμε ζήσει τόσες φορές και πρόσφατα στη Σόφια, αλλά γενικά συμβαίνει με τις ελληνικές ομάδες και τον Ολυμπιακό, την ΑΕΚ, τον Αρη, τον ΠΑΟΚ, ο κόσμος πάντα είναι δυναμικά δίπλα στις ομάδες μας και στο εξωτερικό. Είναι μοναδική σε όλη την Ευρώπη η ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι έλληνες φίλαθλοι».

Ο πρώτος αρχηγός ελληνικής ομάδας που σήκωσε το Κύπελλο Πρωταθλητριών ήταν (τότε) ο Παναγιώτης Γιαννάκης, επίσης ένας άνθρωπος με τον οποίο ο Φραγκίσκος Αλβέρτης είχε – και έχει – εξαιρετικές σχέσεις.

«Τεράστιος παίκτης και προσωπικότητα. Σαφώς και μας είχε εμπνεύσει και βοηθήσει σε όλη την πορεία. Δεν έχει σημασία για έναν τόσο μεγάλο παίκτη εάν έχει πάρει ή όχι το Ευρωπαϊκό.

Η προσωπικότητα είναι αυτή που μετράει και ο άνθρωπος. Το ίδιο ισχύει και για τον Γκάλη. Εγώ είχα την τύχη να βρεθώ δίπλα με αυτούς τους τεράστιους αθλητές στον Παναθηναϊκό και στην Εθνική και ήταν σαφέστατα πηγή έμπνευσης για μας» λέει ο Φράγκι και φυσικά δεν ξεχνά και τον μεγάλο Ντομινίκ Γουίλκινς. «Απλά σκεφτείτε ότι τότε δεν υπήρχε το κινητό και το Ιντερνετ για να δούμε τέτοιους τεράστιους παίκτες.

Τους βλέπαμε σε καμιά βιντεοκασέτα! ‘Η διαβάζαμε για τα κατορθώματά τους στην εφημερίδα. Και φαντάσου ξαφνικά να βλέπουμε έναν τέτοιο παίκτη μπροστά μας στην πρώτη προπόνηση!

Το χάρηκε και αυτός σαν μικρό παιδί, διότι το μπάσκετ είναι μπάσκετ παντού, όσο μεγάλος παίκτης και αν είσαι, όσα και αν έχεις καταφέρει και θυμάμαι πως πανηγύριζε και αυτός».

«Δικαίωση του Μάλκοβιτς και των Γιαννακόπουλων»

Ο τεχνικός του Παναθηναϊκού, Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, ήταν μία επίσης μεγάλη προσωπικότητα. Θυμάται ο Αλβέρτης: «Εμεινε και αυτός στην ιστορία ως ο πρώτος προπονητής που έφερε το Ευρωπαϊκό.

Για τον ίδιο δεν ήταν πρώτο γιατί είχε κατακτήσει και άλλα παρουσιάζοντας μια ομαδάρα τη Γιουγκοπλάστικα. Ναι είχε και τις ιδιαιτερότητές του, αλλά ήταν μεγάλη προσωπικότητα».

Και φυσικά οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στη γη ίσως, εκείνο το βράδυ της 11ης Απριλίου 1996, ο Παύλος και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος που τρελάθηκαν στα αποδυτήρια και στο γήπεδο.

«Πάνω απ’ όλους και απ’ όλα. Οι άνθρωποι που ζούσαν καθημερινά μαζί μας. Η δικαίωση των κόπων, των χρημάτων και της απίστευτης αγάπης και αφοσίωσης που είχαν στην ομάδα.

Αγάπη αυθόρμητη και δικαίως ένιωθαν οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι εκείνο το βράδυ».