Παναθηναϊκός: «Το πρώτο Ευρωπαϊκό, ο ΠΑΟ θα το πάρει»

Το ελληνικό μπάσκετ έκανε πρόωρη ανάσταση, εκείνη τη Μεγάλη Πέμπτη στις 11 Απριλίου του 1996 όταν επιτέλους ήρθε το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών στη χώρα.

Οχι το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο (αυτό το είχε φέρει η ΑΕΚ το 1968 με την κατάκτηση του Κυπελλούχων στην Αθήνα) αλλά η πρώτη Ευρωλίγκα, το τρόπαιο της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης το οποίο κατέκτησε ο Παναθηναϊκός στο Παλέ Ντε Μπερσί στο Παρίσι επικρατώντας της Μπαρτσελόνα με 67-66 σε έναν από τους πιο δραματικούς τελικούς στην ιστορία της διοργάνωσης.

Η φάση που έμελλε να μείνει για πάντα στην ιστορία, είναι το απίστευτο σπριντ του Στόγιαν Βράνκοβιτς για να προλάβει το μοιραίο και να κόψει τον Χοσέ Μοντέρο πριν αυτός κάνει την απόλυτη ανατροπή.

Με την Μπαρτσελόνα να «φωνάζει» επειδή η μπάλα είχε χτυπήσει πρώτα στο ταμπλό σε 8 δευτερόλεπτα όμως (τα τελευταία) που είχαν γίνει και άλλες παραβάσεις όπως το φάουλ – που δεν σφυρίχτηκε – στον Παναγιώτη Γιαννάκη όταν του έκλεψαν την μπάλα ή το κόλλημα – για αρκετά δεύτερα – του χρονομέτρου στα 4.8 δευτερόλεπτα που έδωσε την ευκαιρία στην Μπάρτσα και για έξτρα επίθεση (στην οποία αν σκόραρε το καλάθι θα μετρούσε).

Ο Παναθηναϊκός του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς στον πάγκο και του Ντομινίκ Γουίλκινς στο παρκέ ήταν μια ομάδα έτοιμη για την υπέρβαση.

Με τους έμπειρους πια σε φάιναλ φορ Αλβέρτη και Οικονόμου, τους Κόρφα και Βράνκοβιτς που το είχαν ζήσει επίσης με ΠΑΟΚ και Αρη (χωρίς να φτάσουν στην πηγή) και τον εμβληματικό Παναγιώτη Γιαννάκη που η μοίρα του τα έφερε δεξιά ώστε την ίδια χρονιά να γίνει ο πρώτος Ελληνας που θα σήκωνε την πρώτη Ευρωλίγκα και παράλληλα να ζήσει ένα μεγάλο αντίο στην Εθνική ομάδα μέσω αποθέωσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα, λίγο μετά το Παρίσι.

Τα δάκρυα χαράς των αδελφών Γιαννακόπουλων, που έβλεπαν ύστερα από 12 χρόνια ατελείωτων καραβιών με λεφτά που είχαν επενδύσει (μαζί με άδολη και άφθονη αγάπη) στην ομάδα της καρδιάς τους, οι κόποι τους να επιβραβεύονται.

Ο Μάλκοβιτς με τον Γουίλκινς πανηγύρισαν στο Παρίσι ίσως στη μόνη φορά που τα… βρήκαν καθώς ο πρώτος του έκανε αρκετά καψόνια (από τις πρωινές προπονήσεις μέχρι κάποια υποτιμητικά σχόλια κάποιες φορές) με τον Ντομινίκ (τον μεγαλύτερο ξένο εν ενεργεία του ΝΒΑ που ήρθε ποτέ εκείνη την εποχή και όχι μόνο) να αποχωρεί αργότερα στους τελικούς του πρωταθλήματος με τον Ολυμπιακό, ο οποίος και πήρε το πρωτάθλημα.

Ο Βράνκοβιτς – ο οποίος είχε χαρίσει και τη νίκη πρόκριση στο Τρεβίζο αλλοιώνοντας το σουτ του Ρέμπρατσα στο φινάλε του 3ου προημιτελικού με την Μπενετόν και είχε πει τότε «Εχω φυλάξει μια τάπα ακόμα για τον τελικό» – δεν ήταν στα επινίκια καθώς είχε υποστεί διάστρεμμα από την υπερπροσπάθεια ενώ έπρεπε να περάσει και ντόπινγκ κοντρόλ.

Οι Πράσινοι είχαν προηγηθεί 63-52 στα 2.50 πριν από το τέλος, αλλά δεν «καθάρισαν» τον αγώνα και φτάσαμε στο αγωνιώδες φινάλε με το παιχνίδι να τελειώνει με την παρέμβαση του Γιαννάκη που έβαλε το χέρι και ο Γκαλιλέα έχασε την ευκαιρία για το τελικό σουτ. Η Μπαρτσελόνα έκανε ένσταση με τον τότε πρόεδρο του τμήματος μπάσκετ, Σαλβαδόρ Αλεμανί.

Αυτή εξετάστηκε από τη FIBA για πέντε ώρες ως τις 4 το πρωί στο ξενοδοχείο Concorde Lafayette και τελικά απορρίφθηκε. Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος πριν βγει η απόφαση, με την κούπα αγκαλιά, έλεγε «ας έρθουν να την πάρουν, αν μπορούν», ενώ ο Μπόζινταρ Μάλκοβιτς έλεγε «αν ο Αλεμανί δηλώνει ότι η Μπαρτσελόνα είναι η ηθική νικήτρια του τελικού, τότε πρέπει να δώσει το πριμ που είχε υποσχεθεί στους παίκτες».

Οι Ισπανοί έχριζαν την Μπαρτσελόνα «ηθική νικήτρια» ενώ λίγες εβδομάδες μετά η FIBA έστελνε απολογητικό γράμμα στην Μπαρτσελόνα αλλά η κούπα είχε ταξιδέψει ήδη στην Αθήνα και μάλιστα ο μετέπειτα προπονητής του Παναθηναϊκού – και τότε της Ρεάλ που είχε αποκλειστεί στον ημιτελικό από την Μπαρτσελόνα – Ζέλικο Ομπράντοβιτς είχε πάρει ξεκάθαρα θέση:

«Δεν καταλαβαίνω γιατί διαμαρτύρονται; Εχουν γίνει πολλά λάθη σε βάρος του Παναθηναϊκού στα τελευταία λεπτά και το χρονόμετρο ξεκάθαρα κόλλησε», έλεγε. Λίγη ώρα μετά συναντούσε τον φίλο του, Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, για να τον συγχαρεί ενώ αργότερα θα ήταν αυτός στον ίδιο πάγκο και θα… αβγάτιζε τα Ευρωπαϊκά του Τριφυλλιού.

Στο Παλέ Ντε Μπερσί ήταν και ο Καπετάνιος ο Γιώργος Βαρδινογιάννης που ονειρευόταν ίδιο φινάλε στο ποδόσφαιρο (έξι μέρες πριν από τον δεύτερο ημιτελικό με τον Αγιαξ στο ΟΑΚΑ στη ρεβάνς του έπους του Αμστερνταμ και της νίκης με 1-0 του Παναθηναϊκού που τελικά δεν έφτασε).

Παρών και ο κολλητός του Βράνκοβιτς, ο Ντίνο Ράτζα, που πόζαρε και με το κύπελλο πριν αρχίσει να παίρνει με την πράσινη φανέλα αργότερα και τα δικά του.