Συγκλονίζει ο Πάνος Ρούτσι: «Σήμερα ο γιος μου θα έκλεινε τα 26. Ντένις, αν με ακούς, σε αγαπάμε πολύ»
Συγκινητικές στιγμές εκτυλίχθηκαν στη συνέντευξη Τύπου για τις εξελίξεις στη δίκη των Τεμπών, το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης (8/4), στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.
Από το νεκροταφείο κατευθείαν στην εκδήλωση έφτασε ο Πάνος Ρούτσι, ο οποίος αποκάλυψε συγκλονισμένος ότι, αν ζούσε ο γιος του Ντένις, θα γιόρταζε τα γενέθλιά του. Εκτός από τον Πάνο Ρούτσι, στη συνέντευξη Τύπου παρευρέθηκαν η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, καθώς και οι οικογένειες που εκπροσωπούν: των αδικοχαμένων στην τραγωδία στα Τέμπη, Αναστασίας Παπαγγελή και Έλενας Δουρμίκα, αλλά και του τραυματία Αθ. Γεωργούση.
Η εκδήλωση ξεκίνησε γύρω στις 15:30, ωστόσο ο Πάνος Ρούτσι προσήλθε με καθυστέρηση. Όταν πήρε τον λόγο, ήταν εμφανώς σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση, καθώς η ημέρα συνέπιπτε με τα γενέθλια του γιου του, Ντένις. Όπως έγινε γνωστό, είχε περάσει αρκετές ώρες στο νεκροταφείο, γεγονός που εξηγεί την καθυστέρησή του.
«Σήμερα θα σβήναμε τα κεράκια του, θα γελάγαμε, αλλά ήμουν στο νεκροταφείο. Ντένις, αν με ακούς, σε αγαπάμε πολύ», είπε φανερά συγκινημένος. Ο Πάνος Ρούτσι περιέγραψε με συγκλονιστικά λόγια την προσωπική του δοκιμασία: «Έχω δύο μέρες να κοιμηθώ. Έχω δύο μέρες που προσπαθώ να βρω μία δικαιολογία σε όλο αυτό που γίνεται. Σήμερα, όπως είπε η γυναίκα μου, ο γιος μου θα έκλεινε τα 26. Θα σβήναμε τα κεράκια του. Θα γελάγαμε.
Θα έτρωγε ο Ντένις την τούρτα, έτσι όπως πάντα με το κουτάλι. Κατευθείαν από την τούρτα. Αλλά εγώ σήμερα ήμουν στο νεκροταφείο από το πρωί. Μέχρι την ώρα που ήρθα εδώ του έκανα παρέα. Όπως μου κάνει κι αυτός παρέα τη νύχτα».
Η δέσμευση για συνέχιση του αγώνα
Ο κύριος Ρούτσι δεσμεύτηκε δημόσια ότι δεν θα σταματήσει τον αγώνα του μέχρι να αποδοθούν ευθύνες για την τραγωδία των Τεμπών. Με λόγια φορτισμένα συναισθηματικά, δήλωσε: «Εγώ δεν θα πω τι έκανε αυτή η κυβέρνηση. Τι έκαναν αυτοί οι άνθρωποι. Ξέρουν πολύ καλά όλοι τι κάνανε. Εγώ θα σταθώ σε αυτό που έχω υποσχεθεί στο παιδί μου.
Όποιοι κι αν είναι αυτοί, εγώ δεν θα σταματήσω όσο αναπνέω, μαζί με τους δικηγόρους, με τους συγγενείς, μαζί με τον κόσμο, να τους κυνηγάμε, όποιοι κι αν είναι, όσο ψηλά και να φτάνουν, θα πάνε εκεί που αξίζουν: στη φυλακή. Εκεί που αξίζουν. Γιατί ήτανε νέα παιδιά τα πιο πολλά. Και δεν είναι μόνο αυτά που φύγανε. Είναι και οι τραυματίες που τραβάνε μαρτύριο.
Θέλω πάρα πολύ να πω στον κόσμο ένα μεγάλο ευχαριστώ, που είναι δίπλα μας αυτά τα τρία χρόνια. Και Ντένις, άμα με ακούς εκεί ψηλά, σε αγαπάμε πολύ. Είμαστε εδώ όλοι μαζί και δεν θα σταματήσουμε ποτέ. Ποτέ όμως».