Ασέβεια

Σε περίπτωση που δεν έγινε σαφές, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν πρότεινε κάποιο αντικίνητρο για το ρουσφέτι. Πρότεινε την καθιέρωση ενός «ασυμβίβαστου» υπουργού και βουλευτή, με τον υπουργό να παραδίδει προσωρινά την έδρα του στον πρώτο επιλαχόντα, ώστε να έχουν κίνητρα για «τακτοποιήσεις» και οι επιλαχόντες και να εξαρτώνται όλοι μαζί κατά τρόπο απόλυτο από τα κέφια του Πρωθυπουργού. Κι η ήδη πολλαπλώς προσβεβλημένη διάκριση νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας να πάει κι επισήμως στον κουβά.

Θα σας πουν ότι κάτι ανάλογο ισχύει στη Γαλλία. Ψέμα. Ούτε το εκλογικό σύστημα που επικαλείται είναι το ίδιο (δεν υπάρχει σταυρός) ούτε το πολίτευμα. Επίσης, θα σας πουν ότι θα το «διαβουλευτεί με την κοινωνία» ώστε να «υλοποιηθεί μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές». Ψέμα. Απαιτεί συνταγματική αναθεώρηση. Αν θέλει να διαβουλευτεί με την κοινωνία για το κατά πόσο του έχει ακόμη εμπιστοσύνη μόνο ένας τρόπος υπάρχει. Αλλά φαίνεται πως το προσωπικό συμπέρασμά του από όλα τα σκάνδαλα που τον έχουν αποκαθηλώσει, είναι ότι πρέπει ο ίδιος προσωπικά να βγει ισχυρότερος.

Το πιο εξοργιστικό, ωστόσο, δεν είναι οι θεσμικές αλχημείες. Τις έχουμε συνηθίσει. Είναι η επίμονη προσβολή της νοημοσύνης μας. Στην προσπάθειά του να διαχειριστεί απάτες, υποκλοπές και δικογραφίες, μας δήλωσε πως τα ρουσφέτια υπάρχουν από συστάσεως του κράτους, τσουβαλιάζοντας σκοπίμως τους πάντες και τα πάντα, τσουβαλιάζοντας την απελπισία απέναντι σε ένα ανίκανο κράτος με την καθαρή διαφθορά. Οι εισαγγελείς ξέρουν τη διαφορά, την ξέρουν κι οι πολίτες.

Το χειρότερο δε είναι ότι με αυτή την ισοπέδωση, ο Πρωθυπουργός αποδεικνύει ότι δεν σέβεται την κρίση που πέρασε η χώρα. Δεν σέβεται τις θυσίες των πολιτών. Στα σκληρά χρόνια των μνημονίων ξαναγνωριστήκαμε. Η ανοχή στο ρουσφέτι της κατασπατάλησης του δημόσιου χρήματος μηδενίστηκε. Η χώρα άλλαξε με θυσίες που ο ίδιος δεν υπέστη. Και αυτήν ακριβώς την αλλαγμένη χώρα παρέλαβε το 2019 με μια ξεκάθαρη εντολή.

Κι αυτός τι έκανε; Εφτιαξε το διαβόητο «επιτελικό κράτος» στα μέτρα του, απλώς για να κάνουν τις δουλειές τους ανενόχλητοι. Για να τελειώνουμε, λοιπόν, με τις ευγένειες, αφού έτσι το θέλει: η απάντηση στα σκάνδαλα τα δικά του και της κυβέρνησής του δεν είναι η ενοχοποίηση όλης της κοινωνίας. Δεν θα μας καταστήσει όλους κλεπταποδόχους.