Εξοικείωση στον θάνατο…

Στην Ελλάδα δεν είμαστε εξοικειωμένοι με τον θάνατο. Γι’ αυτό και από την εποχή του πατέρα της Ιατρικής, του Ιπποκράτη, έως και σήμερα, τον πολεμούμε. Και όταν συμβεί θρηνούμε αυτούς που φεύγουν. Το δικαίωμα λοιπόν στην ευθανασία είναι κάτι που φαντάζει έξω από την κουλτούρα του Ελληνα.

Εξω από τη λογική του. Αυτή που απαιτεί να παλεύεις κάθε λεπτό για τη ζωή σου. Η ιστορία με το κορίτσι στην Ισπανία, κλόνισε πολύ κόσμο. Γιατί να μην έχει κάποιος δικαίωμα να πεθάνει όταν κι όποτε εκείνος το θέλει, ειδικά από τη στιγμή που η κατάστασή του είναι μη αναστρέψιμη.

Με ποια δεδομένα όμως; Τα σημερινά. Η επιστήμη όμως προχωράει. Εξελίσσεται. Διαρκώς και ραγδαία. Και το σημερινό άλυτο πρόβλημα, αύριο μπορεί να λύνεται. Οπως και η βούληση του ατόμου. Κι αυτή αλλάζει. Ομως η απόφαση να πεθάνεις είναι αμετάκλητη. Κι αυτό κρύβει κινδύνους.

Από το να είσαι σε πλάνη μέχρι κάποιοι υποσυνείδητα να σε έχουν επηρεάσει. Για χίλιους και έναν λόγους. Ο μη φυσιολογικός θάνατος, ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι είναι δικαίωμα του ατόμου, δεν παύει να αποτελεί μια κάποιας μορφής βαρβαρότητα. Και κυρίως εξοικειώνει την κοινωνία με τον θάνατο.

Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και ως κοινωνία, στα μάτια τα δικά μου, μοιάζει τρομακτικό να παίρνουμε το κρίμα του θανάτου ενός ατόμου, ακόμη και αν το ίδιο το άτομο επιθυμεί τον θάνατο του. Οπως και η Ιατρική. Η επιστήμη που παλεύει κάθε δευτερόλεπτο για να νικήσει τον θάνατο.

Σε κάθε περίπτωση το μπρα ντε φερ ανάμεσα στις δύο πλευρές είναι τεράστιο. Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι δεν θα υπάρχουν άνθρωποι στο μέλλον που θα βλέπουν ως λύτρωση το τέλος της ζωής τους. Ή τουλάχιστον ας το ευχηθούμε.