Η Κύπρος και ο «κατηραμένος όφις»
Δέκα ημέρες μετά την πτώση του ιρανικού drone στο Ακρωτήρι της Κύπρου έχουν πλέον σωρευθεί εκεί δυνάμεις από τόσες «σύμμαχες» χώρες, ώστε η κατάσταση καθιστά… προφητικούς τους διάσημους στίχους του πατριάρχη του θεάτρου σκιών Ευγένιου Σπαθάρη: «Ακούσατε! Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι, Πολωνοί, αγάδες, πασάδες, ντερβισάδες, Ρώσοι, Μπόερς και Οθωμανοί…». Είναι σχεδόν όλοι τους εκεί. Δηλαδή, σε λίγο, πρώτιστη ανησυχία θα είναι μην… τρακάρουν μεταξύ τους.
Γιατί όμως μαζεύονται ξαφνικά σαν σε μελίσσι πέριξ της Κύπρου; Το ερώτημα δεν πρέπει να διαφεύγει. Και, κυρίως, η απάντησή του: σίγουρα πάντως όχι γι’ αυτό που θα ήλπιζαν κατά βάθος Λευκωσία και Αθήνα, Κύπριοι και Ελληνες.
Η Κύπρος δεν έγινε το επίκεντρο τέτοιου ενδιαφέροντος για την ασφάλεια, όπως τουλάχιστον την εννοεί ο Ελληνισμός. Μην εκκολάπτονται πλάνες και διαψεύσεις. Οι λόγοι που έγινε ξαφνικά μαγνήτης για τόσες χώρες είναι εντελώς άλλοι. Οπως ακριβώς συνεχίζει ο Σπαθάρης, το θέμα είναι ποιος θα «μπορέσει να σκοτώσει τον κατηραμένον όφιν». Αλλά ποιος είναι αυτός;
Σίγουρα πάντως, γι’ αυτούς, δεν είναι η Τουρκία: ούτε «όφις», ούτε «κατηραμένος». Και όχι απλώς δεν θέλουν να τον σκοτώσουν, αλλά, αντίθετα, διαγκωνίζονται για την εύνοιά του. Δεν είναι λοιπόν ο Αττίλας, ούτε η παράνομη κατοχή της μισής σχεδόν Κύπρου επί μισό αιώνα. Αλλωστε όλα αυτά είναι de facto από τότε αποδεκτά από τους τώρα σπεύδοντες ενδιαφερομένους.
Επιπλέον, η Τουρκία, που εμμένει στο φαιδρό πρόσχημα της κατοχής, τις… υποχρεώσεις της ως εγγυήτριας δύναμης, έχει κάνει ήδη πριν από τις αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις στο Ιράν στροφή 180 μοιρών τιθέμενη αρχικά ουδέτερη και, εν συνεχεία, επιθετική έναντι της Τεχεράνης, με αφορμή τέτοιες επιθέσεις και παραβιάσεις του εναέριου χώρου της. Που δήλωσε ότι της «επιτρέπουν να απαντήσει». Κατά συνέπεια, δεν είναι απίθανο ακόμα και να… διεκδικήσει την ηγεσία της προστασίας της Κύπρου από τους μέχρι προχθές αδελφούς μουλάδες που μετά την τελευταία μεγαλειώδη στροφή του Ερντογάν έγιναν στόχος του.
Με την – κορυφαίας σημασίας – εξαίρεση της Γαλλίας και, ασφαλώς, του Ισραήλ, η Κύπρος και η Ελλάδα αυτή την ώρα δεν πρέπει να τρέφουν αυταπάτες: η πρωτοφανής διεθνής συσσώρευση δυνάμεων γύρω από το νησί ξεκίνησε λόγω της ανησυχίας για τη δυνατότητα πλήγματος στις βρετανικές βάσεις και εξελίχθηκε σε, ακόμα σημαντικότερη, που αφορά το μέλλον της ακριτικής γης δυτικού κόσμου πριν την μείζονα αναδιάταξη της Μέσης Ανατολής. Για πολλούς και προφανείς λόγους, που όμως ενεργοποιήθηκαν αφού πρώτα εξασφαλίστηκε η βαριά ήττα του Ιράν όχι απλώς ερήμην τους, αλλά με αντίθεσή τους. Την οποία έχουν ξεχάσει…
Από τις χώρες της ΕΕ μόνον η Γαλλία μπορεί να λογαριάζεται ως σύμμαχος έναντι των διαρκώς αυξανόμενων βλέψεων της Αγκυρας. Ουδείς άλλος. Και αν αυτό δεν καταστεί απολύτως ξεκάθαρο, τότε πράγματι εξελίσσεται σε θέατρο σκιών – αλλά επικίνδυνο. Και, ασφαλώς, μακράν κατώτερο του σπουδαίου Σπαθάρη…