Θρίλερ με την εξαφάνιση του «ρεμπέτη της Αριστοτέλους» στην Θεσσαλονίκη
Δυόμισι χρόνια μετά τη μυστηριώδη εξαφάνιση του «ρεμπέτη της Αριστοτέλους» Περικλή Τσιάπανου στην θεσσαλονίκη, η οικογένειά του παραμένει διαλυμένη από την αγωνία και τον πόνο.
Η απόφαση της εισαγγελέως να τεθεί η υπόθεση στο αρχείο ανοίγει ακόμη περισσότερο το τραύμα και τα αναπάντητα «γιατί» καίνε. «Εγώ έχω δύο παιδιά να μεγαλώσω, πιο πολύ σκέφτομαι την μητέρα μου, που είναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Την βλέπω που έχει χάσει το χαμόγελο της, έχει πάθει κατάθλιψη και είναι πολύ άσχημο όλο αυτό. Ό,τι κάνω, είναι πρώτα για εκείνη. Νιώθω πολλές τύψεις και ενοχές που δεν μπορώ να καταφέρω κάτι για τον αδελφό μου. Με στενοχωρεί και θυμώνω που δεν μπορώ να βρω κάτι», λέει συγκλονισμένη στην εκπομπή «Φως στο Τούνελ» η αδελφή του.
Όπως εξηγεί, ο Περικλής αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, όμως αποκλείει κατηγορηματικά το ενδεχόμενο να έφυγε οικειοθελώς. «Ήταν ένας άνθρωπος μοναχικός, γιατί έτσι επέλεξε να ζει, αλλά τον βοηθούσαν οι φίλοι του και όσοι τον έβλεπαν να παίζει μουσική στον δρόμο. Σίγουρα κάτι κακό έχει συμβεί, δεν μπορεί να έχει φύγει οικειοθελώς. Μετά από δυόμιση χρόνια, πιστεύω ότι κάτι έχει γίνει, ίσως βρέθηκε τη λάθος στιγμή στο λάθος σημείο. Ο Περικλής δεν θα εγκατέλειπε ποτέ τον αγαπημένο του σκύλο. Τον αγαπούσε πάρα πολύ και δεν θα τον άφηνε με τίποτα μόνο του».
Η έλλειψη κίνησης στον τραπεζικό λογαριασμό του από τον Σεπτέμβριο του 2023 που χάθηκε, ενισχύει την ανησυχία της. «Δεν είχε πόρους. Πώς θα μπορούσε να ζει;» αναρωτιέται. «Στο Άγιον Όρος που έψαξα εγώ, σε κάποιες μονές, δεν έχει βρεθεί κάτι. Βγήκαμε στους δρόμους φίλοι και συγγενείς, να ψάξουμε παντού. Σε εγκαταλελειμμένα κτίρια, σε κτίρια υπό κατάληψη, δεν βρέθηκε τίποτα. Κανείς δεν είδε κάτι».
Η ίδια δηλώνει ιδιαίτερα οργισμένη με την αρχειοθέτηση της υπόθεσης. «Νευρίασα πάρα πολύ, γιατί για ακόμα μία φορά η Αστυνομία δεν με ενημέρωσε. Ρώτησα για ποιο λόγο και μου είπαν ότι από τη στιγμή που δεν βρέθηκε πτώμα, η υπόθεση μπαίνει στο αρχείο και αν βρούμε εμείς κάτι και τους ενημερώσουμε, να το ξαναψάξουν. Αρκέστηκαν στο να μου δώσουν ένα φύλλο χαρτί με δύο τρία πράγματα μέσα γραμμένα και με ρώτησαν για ποιον λόγο το ήθελα. Απάντησα ότι θέλω να το δώσω σε δικηγόρο και στην κυρία Νικολούλη, γιατί από την Αστυνομία και τις υπηρεσίες δεν βρέθηκε τίποτα. Στα έγγραφα αποκλείουν το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας. Πιστεύουν ότι μπορεί να έφυγε μόνος του. Αν όμως έχει γίνει κάτι; Αν τον έχουν πετάξει κάπου; Είναι πολύ άδικο και κρίμα… Να βρούμε τουλάχιστον το σώμα του».
«Καιρός να μιλήσουν αυτοί που ξέρουν…»
Φίλος του Περικλή Τσιάπανου που τον γνώριζε και τον αγαπούσε, μιλώντας στο «Φως στο Τούνελ» εξέφρασε την δυσαρέσκεια και τη βαθιά λύπη του, αναφορικά με την απόφαση να τεθεί η υπόθεση στο αρχείο. «Είναι μία απογοήτευση αυτή η εξέλιξη.. Η υπόθεση του φίλου μας που αγνοείται μπήκε στο αρχείο. Περιμέναμε τουλάχιστον να βρεθεί το σώμα του ή κάποιος να δώσει μία πληροφορία ώστε να μπορέσουμε να ξετυλίξουμε αυτό το κουβάρι».
Όπως τονίζει, οι φίλοι και η οικογένεια δεν εγκατέλειψαν την προσπάθεια. Με δικές τους πρωτοβουλίες αναζήτησαν ίχνη του σε περιοχές όπου υπήρξαν πληροφορίες. «Προσπαθήσαμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε όσον αφορά την έρευνα και με τη βοήθεια την δικιά σας. Πήγαμε και ψάξαμε μόνοι μας στην Τούμπα, στη Χαρίλαου και σε άλλα μέρη που είχαμε ακούσει ότι μπορεί να βρίσκεται εκεί. Ελέγξαμε ακόμα και κάποιες πληροφορίες που ήρθαν σε εμάς ότι τον είχαν δει, αλλά τελικά δεν ήταν αυτός. Ήταν κάποιος που του έμοιαζε». Ξεκαθαρίζοντας ότι εξετάστηκε ακόμη και το ενδεχόμενο να είχε μεταβεί στο Άγιον Όρος, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
«Έχουν ελεγχθεί τα διαμονητήρια. Δεν υπήρχε το όνομά του στις λίστες των επισκεπτών, οπότε είναι δύσκολο να βρίσκεται εκεί. Όλα ξεκινάνε από τα οικονομικά. Είχε ζόρι με το να καταφέρει να πληρώσει το ενοίκιο του. Αυτό το θέμα τον απασχολούσε πάντα και αναγκαζόταν να δανείζεται από φίλους. Μου ζητούσε κάποιες φορές μικροποσά τα οποία τα ήθελε για την διαβίωση του, για να καλύψει συγκεκριμένες ανάγκες που είχε. Έκανε μία λιτή ζωή ρεμπέτη, αυτός με το σκύλο του και τίποτα άλλο. Ήταν πολύ αγαπητός, καλό παιδί και γι’ αυτό και όλος ο κόσμος τον συμπαθούσε».
Ωστόσο, κάποια στοιχεία δημιουργούν εύλογα ερωτήματα. «Τώρα που έχει περάσει ο χρόνος αυτό που μπορώ να πω είναι ότι μάλλον κάτι κακό του έχει συμβεί. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν θα έπαιρνε τηλέφωνο τουλάχιστον τη μάνα του, την οποία ήξερα ότι την αγαπούσε πολύ, να της πει ότι είναι καλά. Από τη στιγμή που βρέθηκε ο σκύλος τον οποίο δεν αποχωριζόταν ποτέ και το μπουζούκι του, το οποίο ήταν το βασικό όργανο της εργασίας του. Φαίνεται ότι κάποιοι τον εξαφάνισαν. Μπορεί να υπάρχουν κάποια άνθρωποι οι οποίοι γνωρίζουν πράγματα και καταστάσεις αλλά για κάποιο λόγο δεν μιλάνε. Να βγουν να μιλήσουν. Σε αυτό ελπίζουμε για να μπορέσουμε τουλάχιστον να βρούμε το σώμα του. Αυτό μας ενδιαφέρει.. κυρίως για τη μητέρα του».