Η ευκαιρία της

Η ΑΕΚ υποδέχεται το Σάββατο την ΑΕΛ στη Νέα Φιλαδέλφεια και έχει τη δυνατότητα αν εμφανιστεί σοβαρή, όπως ακριβώς έκανε στο ματς με τον Λεβαδειακό, να είναι μόνη της στην κορυφή μέχρι το ντέρμπι στο Φάληρο, όπου Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ θα αναμετρηθούν και είναι δεδομένο ότι θα υπάρξει απώλεια βαθμών. Είτε ένας εκ των δύο θα μείνει οριακά πίσω είτε και οι δύο.

Είναι λοιπόν περιττό να μιλήσουμε για τη σημασία του συγκεκριμένου αγώνα. Η προηγούμενη ευκαιρία που είχε ο Δικέφαλος να παραμείνει μόνος πρώτος χάθηκε στο Πανθεσσαλικό με υπαιτιότητα του ίδιου και κανενός άλλου. Ολα τα άλλα είναι για λαϊκή κατανάλωση και εγώ δεν θα συμμετάσχω στο συγκεκριμένο «πανηγύρι».

Το να καταφέρει η ΑΕΚ να κόψει μόνη πρώτη το νήμα στο τέλος της κανονικής περιόδου θα της δώσει ένα μεγάλο μπουστάρισμα ενόψει της συνέχειας. Δεν θα της εξασφαλίσει το παραμικρό, έχω γράψει και άλλες φορές ότι δεν τη θεωρώ φαβορί για πολλούς λόγους και δεν θα σηκώσω εγώ τον πήχη εκεί που δεν τον σηκώνουν αυτοί που είναι μέσα στην ομάδα και ξέρουν ότι ήδη η ομάδα έχει κάνει υπέρβαση μόνο και που είναι μέσα στη διεκδίκηση του τίτλου και παράλληλα στους «16» του Conference League. Αλλοι μπορούν με ευκολία να πουλάνε καθρεφτάκια σε ιθαγενείς. Εγώ δεν θα πάρω.

Προβλήματα η ΑΕΚ δεν έχει. Η ΑΕΛ από την άλλη έρχεται για να παίξει ένα ματς χωρίς άγχος και χωρίς να έχει χάσει τίποτα.

Στους «υπολογισμούς» που κρυφά ή φανερά κάνουν όλοι το ματς στη Νέα Φιλαδέλφεια δεν είναι από αυτά που σημειώνεις στο πρόγραμμα. Απλά όταν έχεις δει ότι η ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς έχει κάποια σκαμπανεβάσματα και δίνει δικαιώματα, λες «μπας και…».

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο η ΑΕΚ δεν πρέπει να κάνει το ματς που έκανε με την ΑΕΛ στη Λάρισα, με τον ΟΦΗ στο Κύπελλο, με τον Βόλο στο Πανθεσσαλικό, ή να παρασυρθεί. Υπομονή και επιμονή θέλει. Προσοχή από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Διαφορά ποιότητας υπάρχει αλλά πρέπει να φανεί στο γήπεδο.