Ιταλικές και άλλες ωραίες περιπέτειες

Τα αποψινά ματς των play offs του Τσάμπιονς Λιγκ έχουν μάλλον μικρότερο ενδιαφέρον από τα χθεσινά. Η Ρεάλ Μαδρίτης έχει κερδίσει με 1-0 την Μπενφίκα στη Λισαβόνα: έχει κάποιες απουσίες (τις συμβαίνει από την αρχή της σεζόν…) αλλά για να μπλέξει πρέπει να συμβούν πολλά και απίθανα κι αυτός που το γνωρίζει πολύ καλά είναι ο ίδιος ο Μουρίνιο, ο προπονητής των Πορτογάλων.

Εχοντας περάσει από τη Ρεάλ Μαδρίτης είπε χθες ότι είναι σχεδόν αδύνατον η Βασίλισσα να μη δείξει την προσοχή που πρέπει στο Τσάμπιονς Λιγκ, αφού αυτή είναι η διοργάνωση που λατρεύει και την οποία θέλει να κερδίζει. Οταν οι πορτογάλοι δημοσιογράφοι τον ρώτησαν αν η κυριακάτικη ήττα της ομάδας της Μαδρίτης από την Οσασούνα είναι σημάδι ότι στη Ρεάλ κάτι δεν πάει καλά, ο Μουρίνιο απάντησε ότι είναι απλά σημάδι πως όλοι έχουν το μυαλό τους στο ματς με την Μπενφίκα. Εύκολα ή δύσκολα θα τα καταφέρει και η Παρί Σεν Ζερμέν με αντίπαλο τη Μονακό.

Στο πρώτο ματς στο Πριγκιπάτο η ομάδα του Λουίς Ενρίκε έχανε με 2-0 και ο μέσος που είναι υπεύθυνος για την καλύτερη δυνατή κυκλοφορία της μπάλας, ο Βιτίνια, έχασε και πέναλτι. Παρ’ όλα αυτά η πρωταθλήτρια Ευρώπης γύρισε το ματς με κορυφαίο τον νεαρό Ντουέ που βρήκε και το γκολ της νίκης. Πέρυσι στην αντίστοιχη φάση η Παρί είχε πάλι αντίπαλο μια γαλλική ομάδα: ήταν η Μπρεστ την οποία απέκλεισε πανεύκολα – στη ρεβάνς στο Παρκ Ντε Πρενς την είχε διαλύσει κερδίζοντάς την με 7-0! Εντάξει δεν νομίζω ότι θα συμβεί κάτι ανάλογο στο αποψινό ματς: η Μονακό είναι πολύ πιο δυνατή ομάδα. Αλλά το να αποκλειστεί η μόνιμη πρωταθλήτρια Γαλλίας από γαλλική ομάδα μού μοιάζει αδύνατο.

Ενδιαφέρον

Λίγο μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν τα άλλα δύο ματς στα οποία η Γιουβέντους υποδέχεται τη Γαλατά μετά την ήττα της με 5-2 στην Πόλη και η Αταλάντα την Μπορούσια Ντόρτμουντ έπειτα από ήττα στη Γερμανία με 2-0. Το ενδιαφέρον για μένα δεν έχει να κάνει τόσο με το τελικό αποτέλεσμα των παιχνιδιών (οι ανατροπές μού μοιάζουν δύσκολη υπόθεση για τις δύο ιταλικές ομάδες) αλλά κυρίως με το ποια μπορεί να είναι η αντίδραση των γηπεδούχων, που είναι ομάδες στριμωγμένες στα σχοινιά. Θυμίζω ότι η Γιούβε είχε προηγηθεί με 1-2 στο πρώτο ματς πριν καταρρεύσει, ενώ η Αταλάντα έχασε ευκαιρίες στη Βεστφαλία και πλήρωσε το ότι είχε βρεθεί να χάνει με 1-0 νωρίς νωρίς.

Κρίση

Το λέμε όσοι παρακολουθούμε τα διεθνή χρόνια τώρα: το ιταλικό ποδόσφαιρο ζει μια κρίση που έχει να κάνει κυρίως με τη δυσκολία των ιταλικών ομάδων να παίξουν άμυνα. Ακούγεται παράξενο όταν μιλάμε για Ιταλούς, αλλά είναι γεγονός. Αυτή η δυσκολία έχει να κάνει με δύο πράγματα: με την ελάχιστη παραγωγή αμυντικών από τις ιταλικές ομάδες, αλλά και από μια αδυναμία των γειτόνων να προσαρμοστούν σε αλλαγές που έχουν να κάνουν με το ίδιο το παιχνίδι.

Οι Ιταλοί έχασαν την παραδοσιακή τους ικανότητα στο να φτιάχνουν στιβαρές αμυντικές ομάδες από τον ερχομό του νόμου Μπόσμαν και μετά. Το άνοιγμα των συνόρων δημιούργησε ομάδες με πολλούς ξένους – πολλές υπήρξαν καλές επιθετικές ομάδες που είχαν και διακρίσεις. Η Μίλαν (όχι μόνο με τους Ολλανδούς, αλλά και οι εκδοχές που διαδέχτηκαν την ομάδα του Σάκι), η Γιουβέντους του Λίπι που έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης κερδίζοντας τον Αγιαξ στη Ρώμη, η Ιντερ που κέρδισε το Τσάμπιονς Λιγκ με τον Μουρίνιο στον πάγκο, ακόμα και η Γιούβε του Αλέγκρι που αγωνίστηκε σε δύο τελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά ατύχησε γιατί έπεσε στην Μπαρτσελόνα του Μέσι και στη Ρεάλ Μαδρίτης του Ρονάλντο, βασίζονταν και στην αμυντική τους ομοιογένεια.

Δεδομένη

Η ιταλική συνταγή εκείνους τους καιρούς ήταν δεδομένη: συμπαγείς και ομοιογενείς αμυντικές γραμμές φρόντιζαν να υπάρχει μια κάποια σιγουριά στα μετόπισθεν ώστε οι επιθέσεις (στις οποίες υπήρχαν κυρίως ξένοι σούπερ σταρ που λέγονταν Κακά, Ζιντάν, Σνάιντερ, Πογκμπά, Τέβες, Μοράτα κ.ά.) να κάνουν τη διαφορά.

Τις άμυνες εκείνων των ομάδων τις θυμόμαστε ακόμα. Στη Μίλαν οι διάφοροι Μαλντίνι, Νέστα, Καφού, Πανούτσι κ.λπ. αγωνίζονταν δέκα χρόνια μαζί. Στη Γιουβέντους του Λίπι ο Τοριτσέλι, ο Φεράρα, ο Βιέρκβουντ και αργότερα ο Μοντέρο, δεν έλειπαν ποτέ. Στην Ιντερ του Μουρίνιο υπήρχαν ο Κίβου, ο Σάμουελ, ο Μαϊκόν, ο τεράστιος Λούσιο. Ακόμα και στη Γιούβε του Αλέγκρι την τριάδα Μπονούτσι, Κελίνι, Μπαρτζάλι τη θυμόμαστε ακόμα. Στις τωρινές ιταλικές ομάδες αμφιβάλλω αν ξέρει κανείς ποιοι αγωνίζονται στην άμυνα.

Συνταγή

Επειτα από ένα σημείο όλες οι καλές ιταλικές ομάδες αυτή τη συνταγή την ξέχασαν. Κόσμος πάει κι έρχεται κάθε χρόνο. Υποτίθεται ότι το σκάουτινγκ που κάνουν είναι σπουδαίου επιπέδου και μέσα από αυτή τη διαδικασία πρέπει να αποκτούν καλούς παίκτες νωρίς και πριν αυτοί εντοπιστούν από τις πλούσιες αγγλικές ομάδες, που άλλωστε δεν έχουν και κανένα πρόβλημα να αγοράσουν παίκτες έτοιμους. Αλλά με το ασταμάτητο «φύγε εσύ, έλα εσύ» ομοιογενείς άμυνες δεν γίνονται. Και χωρίς σταθερότητα στα μετόπισθεν ιταλική ομάδα στην Ευρώπη είναι δύσκολο να προκόψει. Κι όλο αυτό δεν έχει αντίκτυπο μόνο στους ιταλικούς συλλόγους, αλλά και στην ίδια την Εθνική Ιταλίας που έχει ακριβώς το ίδιο πρόβλημα για αυτό και δεν έχει πάρει μέρος στα τελευταία δύο Μουντιάλ. Χωρίς σιγουριά κι αυτή στα κρίσιμα ματς χάνεται. Δεν είναι μόνο η Ρόμα, η Λάτσιο και η Ιντερ που έχασαν από την Μπόντο στη Νορβηγία. Και η Σκουάντρα Ατζούρα στην παρέα του Χάαλαντ παραδόθηκε χωρίς μάχη. Και τον Μάρτιο θα δώσει μπαράζ για να καταφέρει να φτάσει στο καλοκαιρινό Μουντιάλ. Πράγμα που θα της είναι πάλι κομμάτι δύσκολο.

Αντίδραση

Εκτός από το Τσάμπιονς Λιγκ υπάρχει απόψε κι ένα ματς του Ολυμπιακού για την Ευρωλίγκα με μεγάλο ενδιαφέρον: ο πρωταθλητής ταξιδεύει στο Κάουνας για να αντιμετωπίσει τη Ζαλγκίρις χωρίς τους Μιλουτίνοφ και Βεζένκοφ, αλλά κυρίως μετά την ήττα από τον ΠΑΟ στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος. Οταν ο Παναθηναϊκός έχασε από τον Ολυμπιακό για την Ευρωλίγκα στις αρχές Ιανουαρίου γνώρισε μια κρίση παιχνιδιού και αποτελεσμάτων απερίγραπτη. Οι δύο αυτές ομάδες δεν αντέχουν να χάνουν η μία από την άλλη. Θα ‘χει ενδιαφέρον το ποια θα είναι η αντίδραση του Ολυμπιακού μετά την ήττα. Και λίγο πριν από το επόμενο ματς με τον ΠΑΟ που είναι στο πρόγραμμα μέσα στον Μάρτιο…