Συγκλονίζει η σύζυγος του Γιώργου Λάνθιμου: Έχω υποστεί δύο βιασμούς, σεξουαλική παρενόχληση κι ανεπιθύμητα αγγίγματα
H σύζυγος του Γιώργου Λάνθιμου, η Γαλλίδα Αριάν Λαμπέντ μέσα από το προσωπικό της κείμενο που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» κατήγγειλε την ελληνική δικαιοσύνη και το πώς αυτή αντιμετωπίζει τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης και βιασμών.
«Το όνομά μου είναι Αριάν Λαμπέντ. Είμαι Γαλλίδα και ζω στην Αθήνα. Μεγάλωσα σε μία αριστερή οικογένεια και οι γονείς μου ήταν και οι δύο καθηγητές στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Μεγάλωσα, λοιπόν, με μια ορισμένη εκτίμηση προς τους δημόσιους θεσμούς. Είμαι ηθοποιός και σκηνοθέτις και έχω λάβει διάφορα πολύ σημαντικά βραβεία, έχω συνεργαστεί με αρκετούς/ές ”μεγάλους/ες” σκηνοθέτες/τριες και οι ταινίες μου έχουν παρουσιαστεί σε πολλά διαφορετικά φεστιβάλ, μεταξύ άλλων και στο Φεστιβάλ των Καννών. Παρ’ όλα αυτά, εδώ είμαι κυρίως η ”γυναίκα του Λάνθιμου”. Από το 2022 πήρα την απόφαση να αντιμετωπίσω διαφορετικά τη βία μέσα στην οποία μεγάλωσα – τη βία μέσα στην οποία μεγαλώσαμε όλες και όλοι».
«Έχω υποστεί σεξουαλική παρενόχληση, ανεπιθύμητα αγγίγματα και δύο βιασμούς»
Όπως πολλές γυναίκες, έχω υποστεί σεξουαλική παρενόχληση, ανεπιθύμητα αγγίγματα και δύο βιασμούς στην εφηβεία μου. Μπήκα στον αυτόματο πιλότο και προχώρησα μπροστά υποτιμώντας τη σημασία αυτών των γεγονότων, αφού έμοιαζαν δεδομένα λόγω του φύλου μου. Δεν ήθελα να με ορίσουν. Απέφυγα να σταθώ σε αυτά.»
«Ήταν θέμα χρόνου να καταλάβω ότι αυτό που έμοιαζε να με σώζει, ήταν τελικά εκείνο που με κατέστρεφε. Στις 21 Δεκεμβρίου 2021 αποφάσισα να σταματήσω να πίνω. Έπρεπε να αντιμετωπίσω τα πράγματα κατά πρόσωπο. Ο συνήγορος υπεράσπισης επιλέγει να γελοιοποιήσει το κίνημα #MeToo και, μέσω εμού, να καταγγείλει την υποτιθέμενη ασυνέπεια των φεμινιστικών κινημάτων απέναντι στη Δικαιοσύνη. Το 2022 συνίδρυσα στη Γαλλία μία οργάνωση για να αγωνιστούμε επιτέλους ενάντια στη σεξιστική και σεξουαλική βία, για να εγγυηθούμε σε όλα τα θύματα ότι το κίνημα #MeToo δεν είναι ένα περαστικό κύμα, αλλά επανάσταση. Με αυτήν την πεποίθηση δέχθηκα να καταθέσω σε δίκη υπέρ ενός θύματος βιασμού.
Γνωρίζω προσωπικά αυτή τη γυναίκα πολλά χρόνια. Η αφήγησή της ήταν σπαρακτική και αμείλικτα αληθινή. Υπέφερε από συμπτώματα μετατραυματικού στρες και από γυναικολογικά προβλήματα, που επιβεβαίωναν τη φρικτή βία που είχε υποστεί. Παρ’ όλα αυτά, στη συγκεκριμένη δίκη δεν θα παρίστατο στη θέση του θύματος, αλλά σε εκείνη της μάρτυρος. Το Συμβούλιο δεν πείστηκε για τους βιασμούς, επειδή την περίοδο των γεγονότων διατηρούσε σχέση με τον βιαστή, παρότι νομικά ο βιασμός εντός σχέσης υπάρχει ήδη από το 2006. Αλλά το γεγονός ότι συνέβη δεν αλλάζει. Μέσω της οργάνωσής μας είχαμε πραγματοποιήσει καμπάνια διαδικτυακής χρηματοδότησης (crowdfunding) για τη στήριξη των θυμάτων. Κατατέθηκαν τέσσερις μηνύσεις, όμως μόνο δύο έγιναν δεκτές, εκ των οποίων η μία αφορούσε θύμα που γνώρισε τον βιαστή στην ηλικία των 14 ετών. Μια δίκη κοστίζει. Πέρα από τα έξοδα ιατρικής και ψυχολογικής φροντίδας που τα θύματα βιασμού αναγκάζονται να καλύπτουν για να μπορέσουν να επιβιώσουν καθημερινά, πρέπει να καλύψουν και τα δικαστικά έξοδα».
«Πόσο ίσες είμαστε όλες απέναντι στη Δικαιοσύνη;»
Σε άλλο σημείο του κειμένου της περιγράφει το πώς ένιωσε μέσα στη δικαστική αίθουσα ως μάρτυρας, όπου βρέθηκε συνοδευόμενη από τον σύζυγό της, Γιώργο Λάνθιμο, αλλά και το πόσο εξεπλάγην όταν δικαστές και συνήγοροι εστίασαν περισσότερο στο ότι ίδρυσε μία οργάνωση για τις γυναίκες.
«Δεν γράφω αυτό το κείμενο μόνο για να μιλήσω για την ταπείνωση που βίωσα από την ελληνική Δικαιοσύνη, αλλά για να καλέσω σε συλλογικό προβληματισμό σχετικά με τη λειτουργία της, ειδικά στις υποθέσεις βιασμών και σεξουαλικών επιθέσεων», καταλήγει η Αριάν Λαμπέντ.