Η λάμψη των «θαμπών» ανθρώπων

Τον Ακύλα, τον νεαρό μουσικό που στον ελληνικό τελικό πήρε το εισιτήριο για τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, τον έχω «συναντήσει» πολλές φορές στη ζωή μου. Μου έχει φέρει, ως ντελιβεράς, φαγητό στο σπίτι. Μου έχει προτείνει μια καινούργια μπίρα σε προώθηση προϊόντων σε κάποιο σουπερμάρκετ. Με έχει σερβίρει σε εστιατόριο ή στο μπαρ νησιού όπου δούλευε σεζόν. Με έχει εξυπηρετήσει σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών. Μου έχει μιλήσει στο τηλέφωνο όταν πήρα να διαμαρτυρηθώ για κάποιο πρόβλημα στη σύνδεση του Ιντερνετ. Καθόταν δίπλα μου στο καράβι που με πήγαινε στο νησί και, αφηρημένη, άκουγα να συζητάνε με την παρέα του για το πώς θα τα έβγαζαν πέρα με τα πενιχρά οικονομικά τους στις ολιγοήμερες διακοπές τους. Τον έχω δει, ένα βράδυ, να χορεύει σε street party στο Γκάζι. Τον έχει πάρει το μάτι μου σε κάποια συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τα Τέμπη. Εχω πέσει πάνω σε βίντεό του, στο Tik Tok, από το παιδικό του δωμάτιο όπου κοιμάται ακόμη.

Διότι ο Ακύλας είναι ένα από τα χιλιάδες νεαρά αγόρια εκεί έξω που «…Ζούνε τις μικρές τους ιστορίες στο κέντρο και τις συνοικίες» όπως τραγουδούσαν πριν από σαράντα χρόνια ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας. Αγόρια που δεν εντυπωσιάζουν με την εμφάνισή τους, που δεν κάνουν ουρά τα κορίτσια πίσω τους και ζουν με «…όνειρα μεθυσμένα, σχέδια ματαιωμένα, τηλέφωνα απεγνωσμένα». Παιδιά που είναι πάντα χαμογελαστά και ευγενικά, που φαίνονται ανέμελα, αλλά, σχεδόν πάντα κάτι κρύβουν. Οχι ως μυστικό αλλά ως εσωτερικό φορτίο, είτε αυτό είναι μια queer ταυτότητα, είτε ένα οικογενειακό τραύμα, είτε οικονομικές δυσκολίες στον βωμό των οποίων θυσιάζονται πολλά. Ο Ακύλας είναι ένας πολύ συνηθισμένος τύπος. Και που, όπως όλοι οι συνηθισμένοι τύποι, δεν διανοούμαστε πόσο μπορούν να εντυπωσιάσουν όταν αποφασίσουν να βγουν από την γκρίζα ζώνη στην οποία τους έχει, αυθαίρετα, τοποθετήσει η ζωή.

Κάτι τέτοιο έκανε και ο Ακύλας που κέρδισε το μεγάλο κοινό από την πρώτη του κιόλας εμφάνιση στους ελληνικούς προκριματικούς για τη Γιουροβίζιον. «Ενα πολύ συμπαθητικό παιδί» είπαμε οι περισσότεροι όταν τον πρωτοείδαμε. Και συμπαθητικοί μας φαίνονται, κατά κανόνα, οι άνθρωποι που εκπροσωπούν τον μέσο όρο, που δεν «εξέχουν». Συμπαθητικοί με την αρχαία έννοια της λέξης, αυτοί δηλαδή που μας κάνουν να νιώθουμε συμμέτοχοι στα παθήματά τους (πάθος είναι το πάθημα στα αρχαία ελληνικά). Η οικογενειακή κατάσταση του Ακύλα, η ανημπόρια του πατέρα, η στήριξη από τη μάνα, δεν είναι και τόσο ακραίες καταστάσεις για την ελληνική κοινωνία. Είναι μια εκδοχή της μέσης ελληνικής οικογένειας. Μέρος του ευρύτερου «οικογενειακού άλμπουμ» των περισσότερων από εμάς, των συλλογικών μας αναμνήσεων. Κι αυτό το «Ferto», αν και προστακτική, δεν έχει τίποτα το επιθετικό. Περισσότερο με ένα κρυμμένο παράπονο μοιάζει που διεκδικεί δικαίωση. Θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, αν δεν είμαστε τόσο σοβαροφανείς, να το τραγουδούσαμε όταν αναλάβαμε τους Ολυμπιακούς του 2004. Ή όταν κερδίσαμε το Euro. Το «Σήκωσέ το το γα…μένο, δεν μπορώ να περιμένω» είκοσι δύο χρόνια μετά είναι το «Ferto». Αυτό ακριβώς.

Ξινόλες

Αλλά επειδή το στράβωμα της μούρης είναι η εθνική μας γκριμάτσα, ξεχείλισε η ξινίλα στο σόσιαλ και τα λοιπά μέσα για τη νίκη του Ακύλα. Αλλος ντρεπόταν για τους στίχους, άλλος για τη μουσική, άλλο για την αμφίεσή του. Και απορώ με όλους αυτούς που θεωρούν ότι κερδίζουν πόντους καταξίωσης μέσω της απαξίωσης του άλλου. Που ξεχνούν ότι η, λεγόμενη, κουλτούρα είναι σαν τη μαρμελάδα. Οσο πιο λίγη έχεις τόσο πιο πολύ την απλώνεις.

Χάρμα είναι το τραγούδι του Ακύλα, ό,τι πρέπει για τη Γιουροβίζιον. Και έχω την αίσθηση ότι θα πάει πάρα πολύ καλά καθώς ικανοποιεί μια πολύ βασική συνθήκη του θεάματος. Να εντυπωσιάζεις χωρίς όμως να φαίνεται ότι αυτός είναι ο σκοπός σου, όπως έχουμε δει να συμβαίνει σε συμμετοχές μας των τελευταίων ετών.