Η δεξιά ατζέντα της Καρυστιανού
Οι πολιτικές πρωτοβουλίες της Μαρίας Καρυστιανού ή το «κόμμα Καρυστιανού» παραμένει στη δυνητική όχθη του πολιτικού συστήματος. Πάνω σε αυτό το έδαφος όσα σενάρια προεξοφλούνται ενέχουν το στοιχείο της αυθαιρεσίας. Και μιλάμε και για το προγραμματικό περιεχόμενο του νέου φορέα και για τον χρόνο ολοκλήρωσής του.
Κι όμως μια ανάγνωση βλέπει εδώ πως η Μαρία Καρυστιανού αργόσυρτα μα έντονα «κλειδώνει» με τις θέσεις της στη δεξιά περιοχή του πολιτικού τόξου. Ποιες; Οι δημόσιες παρεμβάσεις της για τα εθνικά θέματα και τον ελληνοτουρκικό διάλογο. Προγενέστερα με την άποψή της για τις αμβλώσεις που επανέλαβε μόλις την Τρίτη. Αλλά πιο νωπά και για το θανατηφόρο ναυάγιο με μετανάστες στη Χίο και η χρήση της φράσης «αποτροπή παράνομων εισβολών» (που πάντως ανασκευάστηκε και διευκρινίστηκε από την ίδια με νεότερο ποστ) ήταν αρκετή για μια πρώτου είδους επίθεση από τις προοδευτικές δυνάμεις. Και για οριστική «καταχώρισή της» στους δεξιούς πόλους.
Η δε Αριστερά σήμερα κάνει την ανάγνωση πως οι κλιμακούμενες παρεμβάσεις της Καρυστιανού τη μετακινεί δεξιά του χάρτη. Παύει λένε να αφορά την Κεντροαριστερά και την Αριστερά το εγχείρημα. Μια έτερη ανάγνωση λέει πως η δυναμική της θα ήταν ζωηρότερη αν δεν βιαζόταν να πάρει θέση για θέματα που είναι ιδεολογικά χρωματισμένα στην αντιπαράθεση των πολιτικών δυνάμεων αλλά διατηρούσε μια ρευστοποιημένη στάση που θα της ενίσχυε την απεύθυνση σε πιο πολλά ακροατήρια. Φαίνεται πως αυτό καταγράφεται ως τάση και στον στενό κύκλο συνεργατών της Καρυστιανού.
«Με έχουν πει ακροαριστερή και ακροδεξιά, ακριβώς γιατί δεν υπάρχει ταμπέλα σε αυτό που πάμε να κάνουμε. Μιλάμε για μία καινούργια ιδεολογία που έχει πάνω απ’ όλα τον άνθρωπο» ανέφερε σε συνέντευξη της αυτή την εβδομάδα (bankingnews). Προφανώς και η ίδια κατανοώντας πως δεν συμφέρει πολύ γρήγορα να εγγραφεί στη δεξιά γεωγραφία.
Η μεγάλη δεξαμενή
Αλλοι πάλι λένε πως η μεγάλη δυνητική δεξαμενή σήμερα στη χώρα είναι δεξιά του τόξου και η όλη στρατηγική της δεν αποτελεί καταστροφική μεταβλητή για να διαμορφώσει όρους καλής έως πολύ καλής επίδοσης στα πολιτικά και εκλογικά επίδικα. Μια τέτοια στρατηγική βλέπει αλίευση από χώρους που σήμερα αιωρούνται δεξιά. Εχει ενδιαφέρον πάντως αν η ακολουθούμενη στάση της θα συνεχίσει να «κλειδώνει» στην εν λόγω πολιτική γεωγραφία.
Μέχρι πρόσφατα, και μετρημένη ακόμη χωρίς να υπολογίζονται αιχμηρές δηλώσεις της, όπως στη Metron Analysis για το Mega, οι δύο μεγαλύτερες ροές δυνητικών ψηφοφόρων έρχονταν από την Πλεύση Ελευθερίας και από την Ελληνική Λύση.
Για την ακρίβεια στην ερώτηση της πρόθεσης ψήφου: Το 18,4 της Πλεύσης απαντάει θετικά πως θα ψήφιζε Καρυστιανού. Αντίστοιχα απαντά το 12,9 του κόμματος του Κυριάκου Βελόπουλου. Και άλλες τάσεις όπως αποτυπώνονται λίγο μετά από γκάλοπ (π.χ. GPO) δείχνουν πως η μεγάλη διείσδυση της Καρυστιανού είναι σε χώρους όπως στη Φωνή Λογικής, στην Πλεύση Ελευθερίας, στη Νίκη, στην Ελληνική Λύση και τους αναποφάσιστους.
Νεοσυντηρητικό ρεύμα
Στην προσπάθεια «σκαναρίσματος» της Καρυστιανού έχει σημασία να δούμε την ατζέντα που θα επιχειρήσει να «παίξει» και το ιδεολογικό πρόσημο. Αν σήμερα γίνεται μια ανάγνωση πως υπάρχει ένα μεγάλο νεοσυντηρητικό ρεύμα που παραμένει ανεκπροσώπητο, η περίπτωση της Καρυστιανού θα μπορούσε να του δώσει πολιτική στέγη. Σε αυτό, οι πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις για τον νέο φορέα, θα έβλεπαν έως και ροή από τη ΝΔ και από ένα μέρος της θιγμένης κομματικής βάσης της.
Ενα τέτοιο σενάριο θα συνοδευόταν υποθετικά το επόμενο διάστημα από μπαράζ παρεμβάσεων της Καρυστιανού «εθνικής», «κοινωνικής» πνοής. Και με αιχμή τα εθνικά ή μια είδους πολεμική στη woke ατζέντα.
Το αίτημα για «Δικαιοσύνη» όμως που προς το παρόν ιεραρχεί η εν λόγω κίνηση, αποτελεί μια ασφαλής επιλογή που μπορεί να συγκινεί ευρύτερες ομάδες κοινού.
Κι αυτό όμως δεν είναι επαρκές για μια πιο επιθετική διεκδίκηση ζωτικού πολιτικού χώρου. Το περιεχόμενο που θα το συνοδεύσει, π.χ. μια αντιπολιτική ρητορική ή μια πολεμική κατά των θεσμών που απλώς θα «ζεσταίνει» τα λαϊκά αντικομματικά ένστικτα, θα ήταν μια πρώτη ύλη και για δεξιόστροφα κοινά και για αναποφάσιστους που πάντως δεν εγγράφονται στους κεντροαριστερούς.
Μια άλλη πάλι άποψη θέλει να οριστικοποιούνται τα χαρακτηριστικά του νέου φορέα όταν έχουμε επίσημες ανακοινώσεις ή όταν δούμε τα πρόσωπα που θα τον πλαισιώνουν (πάντα τα πρόσωπα στην Πολιτική είναι φορείς ιδεολογίας).
Σήμερα βουβά ή και άτυπα, όχι όμως με αμελητέο τρόπο, υπάρχει μια ατζέντα στην ελληνική κοινωνία που υποβοηθείται από το γενικό «πνεύμα» στις ΗΠΑ αλλά και σε μέρος χωρών της Ευρώπης. Συχνά συναντάται με έναν άτυπο ευρωσκεπτικισμό αλλά και σε έναν νέο άξονα αναδίπλωσης στο τρίπτυχο «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια».
Η κριτική στα θεσμικά αλλά και μια είδους στροφή στο έθνος – κράτος δεν αποτελούν περιθωριακές όψεις πια ενός δημόσιου λόγου. Αυτό που αναμένεται είναι αν η Μαρία Καρυστιανού θα οικειοποιηθεί αυτή τη «χάρτα θέσεων». Το τελευταίο θα μετέβαλε και πιο επί της ουσίας τις καταγραφόμενες κοινωνικές τάσεις.