Αντισυστημισμός, αυτός ο δαίμονας
Ας μας επιτραπεί να πούμε ότι γίνονται ορισμένες παρανοήσεις πάνω στον όρο του αντισυστημισμού. Ενα μέρος του νεοσυντηρητικού λόγου δίνει τον τόνο και αξιολογεί με τα δικά του εσωτερικευμένα εργαλεία τη σημερινή πολιτική και κοινωνική αντιπαράθεση. Ετσι πάνω σε αυτό ακριβώς το έδαφος είναι συστημισμός για παράδειγμα να κάνεις κριτική στη σημερινή Δικαιοσύνη και τις αποφάσεις της.
Θεωρείσαι επίσης αντισυστημικός ή σε λένε ευρωσκεπτικιστή όταν δεν συμφωνείς με τις βασικές επιλογές της Ευρωπαϊκής Ενωσης όχι μόνο στο δημοσιονομικό πεδίο αλλά και στην ευρύτερη στρατηγική της. Λες και η ΕΕ διαπρέπει στις μέρες μας. Λέγεται δε αντισυστημικός κάποιος όταν στηρίζει τα συνδικάτα και τα σωματεία στις αποφάσεις τους ή όταν απλώς μιλάει για διεύρυνση και ενίσχυση των λειτουργιών του δημόσιου πανεπιστημίου. Αντισυστημικός είναι και εκείνος που δεν συμπλέει και δεν ταυτίζεται με όλες τις κρατικές αποφάσεις ακόμα κι εκείνες που έχουν στον πυρήνα τους την καταστολή ή τη βία.
Μετά το αντιμνημόνιο η παρανόηση ενισχύθηκε. Ορισμένες μηδενιστικές όψεις ενός αντιπολιτικού ρεύματος, που όντως μιλούσε εναντίον του πολιτικού συστήματος ισοπεδωτικά, ταυτιζόταν κάθε φορά με τον λεγόμενο αντισυστημισμό. Με την κριτική στους θεσμούς και στις κοινωνικές ανισότητες. Ενας τυφλός αντικοινοβουλευτισμός ή ακόμα και η αποδόμηση όλων των κεκτημένων της Μεταπολίτευσης – που είχε προφανώς μεγάλο θετικό αποτύπωμα στις κοινωνικές διεκδικήσεις και στη διεύρυνση των ελευθεριών – λεγόταν και λέγεται αντισυστημισμός. Σήμερα έχουμε προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα. Με αυτό ακριβώς το κριτήριο και με αυτήν ακριβώς την αυθαίρετη συχνά παραδοχή μετράμε τα κόμματα, τις πολιτικές και εκλογικές συμπεριφορές των πολιτών.
Φτάσαμε να περιγράφουμε τις πρόσφατες κλαδικές διεκδικήσεις αμυντικού τύπου των αγροτών ως αντισυστημικές ή τα μπλόκα τα οποία ανοιγόκλειναν και εν τέλει δεν δυσκόλεψαν τίποτα από αυτό που λέγεται συγκοινωνίες επίσης ως κάτι πολύ ριζοσπαστικό.
Προφανώς ένα μέρος του δημόσιου λόγου θεωρεί ότι συστημισμός είναι από την άλλη η τυφλή υποταγή, η προσήλωση και η συμφωνία με όλες τις κεντρικές αποφάσεις και με οτιδήποτε αφορά τη ζωή του πολίτη. Οριοθετεί δε τη μετοχή των πολιτών απλώς σε μια τύπου εκλογική Δημοκρατία. Αξιολογεί και περιγράφει ως αναχρονισμό κάθε συλλογική διεκδίκηση. Σύμμαχος στον νέο συντηρητισμό είναι αυτό το ρεύμα ανορθολογισμού, σκεπτικισμού για την επιστήμη και ταυτόχρονα αναθεώρησης της Ιστορίας ακόμη και με απολήξεις που φτάνουν σε νοσταλγία για την μοναρχία ή τη δικτατορία. Η συνύπαρξη νεοδεξιού λόγου με το ρεύμα των αρνητών της λογικής, δίνει έδαφος ώστε ορισμένοι υποδυόμενοι τους ορθολογιστές και τους φορείς της κανονικότητας να εξοστρακίζουν κάθε ριζοσπαστισμό σε τυφλό αντισυστημισμό και δη να θέτουν πιο επιτακτικά τα διλήμματα για χάος ή ασφάλεια. Μια ριζική επαναξιολόγηση των όρων θα πρέπει να είναι βασικό ζητούμενο σήμερα των δημοκρατικών δυνάμεων.
Αυτός, Αυτή, Αυτό: Κύκλοι
Οσο το ΠΑΣΟΚ πλησιάζει στο συνέδριό του, θα αποσαφηνιστούν τα εσωτερικά του θέματα. Ας μην ξεχνάμε, η στήλη το έχει υποσημειώσει ξανά, πως το ιστορικό κόμμα της Μεταπολίτευσης δεν πάει απλώς προς συνέδριο αλλά και προς εθνικές κάλπες. Ενας νέος γύρος εσωστρέφειας θα το καταδίκαζε. Οι πρωτοβουλίες και οι προωθητικές κινήσεις, αν τις κάνει, είναι στα χέρια του Νίκου Ανδρουλάκη. Οι διαδοχικοί κύκλοι προσχωρήσεων προσώπων στο ΠΑΣΟΚ, έως και ακόμη δύο θα δούμε, είναι προφανές πως συνεργούν σε δύο επίπεδα: εσωτερικά του φτιάχνουν γραμμή άμυνας. Εξωτερικά μια εικόνα έστω μικρής εξωστρέφειας. Ιδωμεν.
#Hashtag: Δίαυλοι
Ας το πούμε εδώ καθαρά: Να μιλάμε με τους Τούρκους και να διατηρούμε διαύλους διαρκείς – βλέπε ΥΠΕΞ. Σε αυτή τη βάση, είναι θετικά λοιπόν τα χθεσινά στην Αγκυρα. Το χρειάζεται η χώρα μας αυτό το κλίμα και ακόμη περισσότερο είναι σε καλή βάση και οι προσδοκίες που από χθες υπάρχουν. Πάντα καραδοκεί, ας μην ξεχνούμε, ο ασύμμετρος αμερικανικός παράγοντας ενώ επίσης εδώ γύρω μια σειρά αναφλέξεων είναι σε κίνηση. Το όλο περιβάλλον έχει αποδομημένους διεθνείς θεσμούς, αναθεωρήσεις ένα σωρό, άξονες και αντιάξονες στα γεωπολιτικά αλλά και μια ΕΕ που μάλλον έχει χάσει έδαφος, για να το πούμε κάπως με επιείκεια.