To «ναι μεν, αλλά» του Άρη στο ντέρμπι
Ακόμη ένα ντέρμπι στο «Κλεάνθης Βικελίδης» όπου ο Άρης παραμένει αήττητος. Το πέμπτο στη σειρά. Δεν έχει χασεί από κανέναν. Ούτε έχει κερδίσει όμως… Ένα από τα στοιχεία που συγκροτούν αυτό το «ναι μεν, αλλά» που χαρακτηρίζει για τους «κιτρινόμαυρους» τη χθεσινή ισοπαλία με τον ΠΑΟΚ.
Προφανώς και η ισοπαλία αποτελεί φυσιολογικό αποτέλεσμα σε ένα ντέρμπι. Προφανώς και κάποιες φορές δεν θα είναι κακό, ειδικά με τον τρόπο που εξελίχθηκε το χθεσινό. Ο Αρης θα μπορούσε να χάσει στις ευκαιρίες του ΠΑΟΚ που… βρήκαν πάνω στον «κέρβερο» Αθανασιάδη. Θα μπορούσε όμως να κερδίσει και στις δικές του στιγμές, με αποκορύφωμα τη μεγάλη ευκαιρία του Φαμπιάνο στις καθυστερήσεις.
Οταν όμως από καιρό τώρα η ανάγκη των βαθμών είναι τόσο μεγάλη, δεν μπορεί να είναι ο Άρης ικανοποιημένος από την ισοπαλία στο «κλάσικο» της Θεσσαλονίκης. Ειδικά όταν βλέπει τον Παναθηναϊκό να κερδίζει στο «Καραϊσκάκης» και την ίδια στιγμή ο Λεβαδειακός να χάνει από την ΟΦΗ και εσύ να μην ροκανίζεις τη διαφορά.
Αυτός είναι άλλωστε ο στόχος της ομάδας του Χιμένεθ. Αν όχι να πιάσει 5άδα, να μειώσει τη διαφορά στα ματς που απομένουν ως το φινάλε της regular season και με το δια δύο να τα παίξει όλα για όλα με φόντο την 5η θέση και το ενδεχόμενο ευρωπαϊκό εισιτήριο που θα δώσει. Κάτι για το οποίο οφείλει να πείσει μέσα από αποτελέσματα και όχι μόνο με την προπσπάθεια που δεδομένα κατέβαλλαν χθες οι παίκτες του Χιμένεθ.
Το λάθος στο κέντρο και η γνωστή δυσκολία μπροστά
Δεν ήταν ένα παιχνίδι στο οποίο ο αντίπαλος κυριάρχησε πλήρως μέσα από την ανάπτυξή του. Ο ΠΑΟΚ δεν δημιούργησε πολλές καθαρές φάσεις σε ροή αγώνα, ειδικά στο οργανωμένο παιχνίδι, όπου ο Άρης στάθηκε σωστά.
Η ομάδα του Λουτσέσκου απείλησε κυρίως μέσα από σωστές τακτικές προσαρμογές και εκμεταλλευόμενη ένα εμφανές λάθος του ΑΡΗ στον άξονα, το οποίο έγινε αντιληπτό από νωρίς, αλλά διορθώθηκε μετά την ανάπαυλα από τον Χιμένεθ.
Είναι γνωστό ότι ο Άρης δεν ξεχωρίζει στην ανάπτυξη από πίσω, ούτε στο build up. Αυτό έδωσε τη δυνατότητα στον ΠΑΟΚ να στήσει εύκολα τις παγίδες του πάνω στον Χόνγκλα. Η επιλογή του Χιμένεθ να παρατάξει την ομάδα με 4-3-3 και έναν μόνο καθαρό αμυντικό χαφ αποδείχθηκε λανθασμένη, αφού το ματς δεν απαιτούσε επιπλέον παίκτη στις γραμμές, αλλά περισσότερη στήριξη στον χώρο του κέντρου. Με τη μετακίνηση του Ράτσιτς και του Γένσεν πιο κοντά στον Καμερουνέζο, η ισορροπία αποκαταστάθηκε στο δεύτερο μέρος, περιορίζοντας και τη μέτρια εικόνα της μεσαίας γραμμής.
Παρά τις δυσκολίες, στο δεύτερο ημίχρονο η ομάδα έδειξε μεγαλύτερη συνοχή. Οι αλλαγές του Χιμένεθ με Κουαμέ, Δώνη και Γκαρέ έδωσαν επιθετική ζωντάνια και ένταση, στοιχεία που έλειπαν όσο αγωνίζονταν ο Μορόν και ο Πέρεθ.
Ο Άρης μπήκε στο ματς με ξεκάθαρο πλάνο, επιλέγοντας να δώσει χώρο και να παίξει παθητικά, κάτι που σε γενικές γραμμές λειτούργησε μετά το 45’. Αμυντικά ανταποκρίθηκε, όμως επιθετικά υστέρησε. Είτε δεν κατάφερε να κυκλοφορήσει σωστά την μπάλα για να εκμεταλλευτεί τους χώρους, είτε καθυστερούσε στις αποφάσεις του, επιτρέποντας στον αντίπαλο να οργανωθεί.
Η αδυναμία στη δημιουργία παραμένει ένα διαχρονικό ζήτημα. Το «μηδέν παθητικό» που επισήμανε ο Χιμένεθ είναι θετικό στοιχείο, όμως ακολουθεί ένα κρίσιμο διάστημα με αγώνες απέναντι σε Βόλο και ΟΦΗ, όπου η ομάδα οφείλει να παρουσιάσει μεγαλύτερη παραγωγικότητα. Πόσο μάλλον σε ματς όπως αυτά που έρχονται και ο Άρης θα πρέπει να γίνει πολύ πιο δημιουργικός ή έστω να αξιοποιήσει περισσότερο την ατομική ποιότητά του.