Ο Μητσοτάκης στήνει εκλογικά διλήμματα – Το «χάος», το Σύνταγμα, η προεδρία της ΕΕ

Όλη τη «βαριά» ατζέντα ανοίγει στον δημόσιο διάλογο το Μέγαρο Μαξίμου, ψάχνοντας αντίδοτα στις κρίσεις – αφενός στο έλλειμμα εμπιστοσύνης της κοινωνίας στους θεσμούς και στο πολιτικό σύστημα αφετέρου στα μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας (ακρίβεια, στέγη κ.λπ). Την ώρα που στην κοινωνία καταγράφεται δημοσκοπικά κλίμα απογοήτευσης και επικρατούν συνθήκες αβεβαιότητας τόσο στο εγχώριο σκηνικό όσο και στη διεθνή σκηνή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί να βρει τα εκλογικά διλήμματα και να τους δώσει από νωρίς κατάλληλη μορφή.

Ενας «οραματικός» λόγος και η πειστική καλλιέργεια προσδοκιών για την επόμενη μέρα συνολικά της χώρας θεωρούνται αναγκαία από τους κυβερνώντες σε αυτή τη φάση ώστε να ανοίξει ο γαλάζιος βηματισμός. Στον πυρήνα του μητσοτακικού αφηγήματος παραμένει το δίπτυχο «σταθερότητα – πρόοδος» καθώς και η ατζέντα της οικονομίας και των εισοδημάτων, ωστόσο στο αφήγημα εντάσσεται επιπλέον το «ορόσημο», κατά τον πρωθυπουργό, του 2030.

Το Σύνταγμα

Μέσω της εκκίνησης της διαδικασίας της αναθεώρησης του Συντάγματος, ο Μητσοτάκης επιχειρεί να ξεθολώσει την κυβερνητική εικόνα στα θεσμικά ζητήματα, προσδοκώντας να πείσει για «μεταρρυθμιστική ορμή» και πρόθεση για «μεγάλες τομές» στη χώρα ανεξάρτητα από το πολιτικό κόστος.

Δεν είναι τυχαίο ότι με το διάγγελμά του για την προαναθεωρητική διαδικασία στο Σύνταγμα (στην οποία έδωσε κοινοβουλευτικά ορίζοντα Απριλίου), ο πρωθυπουργός έριξε στη δημόσια σφαίρα, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις πάντως, κεφάλαια στα οποία προδιαγράφεται ότι θα μπει πολιτικο-ιδεολογικό πρόσημο.

Το άρθρο 16 για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, για παράδειγμα, το θέμα της «δημοσιονομικής σταθερότητας» ή ακόμα περισσότερο το θέμα «επαναπροσδιορισμού της έννοιας της μονιμότητας» στο δημόσιο – τη σύνδεση της μονιμοτήτων των δημοσίων υπαλλήλων με τη συνταγματική κατοχύρωση της αξιολόγησης.

Βεβαίως απέναντι στη μάχη με «παθογένειες» και με το «βαθύ κράτος» που υπόσχεται ξανά η κυβέρνηση, καταγράφεται πυρ ομαδόν από τους πολιτικούς αντίπαλους του για σειρά χειρισμών στην επταετή διακυβέρνηση. Και η γαλάζια διέξοδος αναζητείται με ρητορική «μέλλοντος» και παραπομπές στην Ελλάδα του 2030.

Η ελληνική προεδρία

Στην ίδια κατεύθυνση και με δεδομένες τις γεωπολιτικές και γεωοικονομικές προκλήσεις, αποκτά ρόλο στο μητσοτακικό αφήγημα και η ανάληψη από την Ελλάδα της εκ περιτροπής προεδρίας του συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ελλάδα θα πάρει τη σκυτάλη της εξαμηνιαίας προεδρίας τον Ιούλιο του 2027 – μετά τις εθνικές εκλογές δηλαδή.

Το πρώτο εξάμηνο του 2027 θα έχει την προεδρία η Κύπρος ενώ αυτή θα περάσει από την Αθήνα στη Ρώμη στο πρώτο εξάμηνο του 2028, με τις δύο χώρες, αντιμέτωπες με κοινές προκλήσεις.

Ταυτόχρονα ο επόμενος προϋπολογισμός της Ευρώπης συζητείται ήδη ενώ οι ευρωπαίοι θα αναζητήσουν επί ελληνικής προεδρίας την πλήρη συμφωνία σε όλες τις λεπτομέρειες για ό,τι θα ισχύσει από το 2028.

«Έχει μεγάλη σημασία να υπάρχει σταθερότητα και να υπάρχει μια κυβέρνηση η οποία αντιλαμβάνεται τους διεθνείς συσχετισμούς, γιατί είναι πολύ σημαντικό, και για εμένα προσωπικά θα έλεγα, να μπορούμε να διαχειριστούμε την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης» είπε (Σκαι) ο Μητσοτάκης. «Ποιος θα διαχειριστεί την προεδρία της ΕΕ; Ποια κυβέρνηση; Ποιος πρωθυπουργός; Πώς θα ολοκληρωθεί η Συνταγματική Αναθεώρηση; Πώς θα πάμε στην Ελλάδα του 2030;», ανέφερε, δίνοντας το στίγμα για το πώς θα κινηθεί καθ’ οδόν προς την εθνική αναμέτρηση.

«Συγκρίνομαι με…»

Προσπαθώντας να απευθυνθεί στα μετριοπαθέστερα τμήματα του εκλογικού σώματος και παρουσιάζοντας τη ΝΔ ως τον μόνο πόλο «σταθερότητας» με μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, ο ίδιος ξορκίζει το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος».

Βέβαια ήταν οι ίδιοι οι νεοδημοκράτες που το στήριζαν ευθέως ή έμμεσα, μόνο που η ρητορική αλλάζει. Απο τη στιγμή που η ΝΔ παραμένει δημοσκοπικά έξω από μια τροχιά διεκδίκησης της αυτοδυναμίας και στο φόντο λανθασμένων χειρισμών και συμπεριφορών που έχουν σωρεύσει κόστος για το κυβερνών κόμμα, το Μαξίμου φοβάται ότι τέτοια διλήμματα ακούγονται στο τέλος της μέρας ως αλαζονικά.

Ο πρωθυπουργός δημόσια αρνήθηκε το «Μητσοτάκης ή χάος» υποστηρίζοντας «εγώ δεν συγκρίνομαι με το χάος, συγκρίνομαι με τους πολιτικούς μου αντιπάλους». Και είπε ότι το δίλημμα είναι «Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης ή Κωνσταντοπούλου ή Βελόπουλος», ξεκινώντας επίσημα την τακτική των συγκρίσεων σε επίπεδο και προσώπων και προγράμματος.