Επιπτώσεις μετά τη Μινεσότα

Πολλοί εκφράσθηκαν επικριτικά για τα συμβάντα στην αμερικανική πολιτεία της Μινεσότα. Πέραν όμως από τα πολιτικά πρόσωπα και τους δημόσιους σχολιαστές, αυτό που προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η τοποθέτηση του CEO του μεγάλου αμερικανικού πιστωτικού οργανισμού JP Morgan, Τζέιμι Ντάιμον.

Μιλώντας στο Νταβός, πριν από τον πρόεδρο Τραμπ, αναφέρθηκε επικριτικά όχι μόνο στο ζήτημα της Γροιλανδίας, λέγοντας: «Αν ο στόχος είναι να τους κάνουμε πιο δυνατούς και όχι να κατακερματίσουμε την Ευρώπη, νομίζω ότι είναι εντάξει… (θα πρέπει όμως να χρησιμοποιήσω τη δύναμή μου, για να ωθήσω την Ευρώπη να κάνει τα πράγματα που είναι σωστά για την Ευρώπη.

Η ηγεσία της Ευρώπης πρέπει να το κάνει, δεν μπορεί να το κάνει η Αμερική)». Σχολίασε όμως και το θέμα των μέτρων κατά της μετανάστευσης, επισημαίνοντας ζητήματα που λίγα 24ωρα μετά πήραν παγκόσμια διάσταση λόγω των γεγονότων στη Μινεσότα: «Δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω, πέντε ενήλικοι άνδρες να χτυπούν μικρές γυναίκες», δήλωσε ο Ντάιμον, αναφερόμενος σε σκηνές βίας με τη συμμετοχή αστυνομικών της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE). Η σύλληψη εγκληματιών είναι σωστή, είπε, αλλά τόνισε πως θα ήθελε να δει στοιχεία που να δείχνουν «ποιοι έχουν συλληφθεί και αν έχουν πράγματι παραβιάσει τον νόμο».

Είναι προφανές πως η ανησυχία είναι μεγάλη ακόμα και στην καρδιά της αμερικανικής κοινωνικής και οικονομικής ζωής από αυτά που συμβαίνουν από τις συμπεριφορές των ομοσπονδιακών πρακτόρων της ICE και των Συνοριακών Περιπόλων (FP).

Οφείλουμε εδώ να εξηγήσουμε δύο πράγματα που την ώρα αυτή εξελίσσονται στις ΗΠΑ. Από τη μια μεριά είναι η καταδίωξη μεταναστών για εγκληματικές πράξεις, όπως η απάτη με τη χρήση επιδομάτων σε ασθενείς κοινωνικές ομάδες, που έφθασαν όμως μέχρι και στα χέρια τρομοκρατικών ισλαμιστικών ομάδων στη Σομαλία, με αφετηρία κάποιες ανεκτικές αμερικανικές πολιτείες – ανάμεσά τους και η Μινεσότα.

Για τις οποίες έχουν κινητοποιηθεί το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης και το FBI. Και από την άλλη, ο επαναπατρισμός παράνομων μεταναστών που βρίσκονται παντού και που διώκονται από την ICE και το FP.

Το ζήτημα είναι πως οι δύο αυτές επιδιώξεις συχνά εμπλέκονται. Συλλαμβάνοντας εγκληματίες (συχνά ενόπλους) για τις απάτες βρίσκουν και παράνομους μετανάστες. Κι όταν γίνονται κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας για τους μεν, καλύπτονται και πολλοί από τους δε.

Ετσι προκαλούνται οι συγκρούσεις και οι αντιπαραθέσεις. Είναι φανερό πως το υπουργείο Εθνικής Ασφάλειας έχει δείξει σοβαρή αδυναμία, στη σωστή εφαρμογή της πολιτικής του. Γι’ αυτό και η επικεφαλής του, Κρίστι Νόεμ, μάλλον θα αντικατασταθεί.

Από την άλλη όμως κάποιες πολιτείες, με κυβερνήσεις Δημοκρατικών, αρνούνται να επιτρέπουν στις Αρχές να συλλάβουν από τις φυλακές που κρατούνται (για άλλους λόγους) εγκληματίες της μεγάλης απάτης – ή να επιτρέψουν τον επαναπατρισμό παράνομων κρατουμένων.

Με αφορμή όλα αυτά η ηγεσία των Δημοκρατικών (Ομπάμα, Κλίντον, σημαντικοί γερουσιαστές) καλεί σε κινητοποιήσεις, ενώ ο Τραμπ εμμένει στην πολιτική του. Δύο Αμερικές λοιπόν διαμορφώνονται, συγκρουόμενες. Αναδύεται μια καινούργια πραγματικότητα που θα έχει επιπτώσεις και στη διεθνή αρχιτεκτονική. Που θα λύσουν (κάπως) οι επικείμενες mid-term αμερικανικές εκλογές.