Πώς γίνεται
Με το σοκ από το πολύνεκρο εργατικό δυστύχημα στο εργοστάσιο «Βιολάντα» να έχει μετριαστεί μόνο από το άλλο σοκ που προκάλεσε το πολύνεκρο τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται αυτός ο τόπος, κι αυτό το πολιτικό σύστημα, είναι μια αντιπαράθεση στα κανάλια και τα σόσιαλ μίντια για τη θέση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα στον κατάλογο των δυστυχημάτων. Θα περίμενε κανείς όλοι, ειδικοί και μη, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και λοιποί κοινωνιολογούντες, να έχουν αυτές τις ώρες συγκεντρωμένη την προσοχή τους στο τι οδήγησε στη φονική έκρηξη στα Τρίκαλα, ποιος φέρει ευθύνη γι’ αυτό και τι μέτρα θα ληφθούν για να μην επαναληφθεί μια τέτοια τραγωδία. Αντί γι’ αυτό, ακούμε για «προδιαγεγραμμένα εγκλήματα» από τη μια πλευρά και «κινήματα τυμβωρύχων» από την άλλη.
Σε μια πολύ οξεία συνέντευξή του, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μίλησε χθες για «πολιτικούς απατεώνες» που κάνουν καριέρα πάνω σε τραγωδίες, για «εμπόρους ελπίδας» που λένε ψέματα και για «δήθεν influencers» που παίζουν χυδαίο ρόλο. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης και πολλά ΜΜΕ, είπε ο Παύλος Μαρινάκης, διαστρεβλώνουν την αλήθεια και αποκρύπτουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται στις τρεις θέσεις με τα λιγότερα εργατικά δυστυχήματα, κάτι που δεν υποστηρίζει αυθαιρέτως η κυβέρνηση, αλλά αποδεικνύει η Επιθεώρηση Εργασίας με βάση τη μεθοδολογία της Ευρωπαϊκής Αρχής για τη μέτρηση των δυστυχημάτων εν ώρα εργασίας.
Εάν μπει κανείς σε αυτή τη λογική, μπορεί να αντιτάξει άλλες πηγές και άλλους αριθμούς. Οτι τα δυστυχήματα στη χώρα μας υποκαταγράφονται: όπως σημείωναν σε εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ τους πριν από δεκαπέντε ημέρες «ΤΑ ΝΕΑ», στους τρεις θανάτους στη δουλειά δεν καταγράφεται ούτε ο ένας. Οτι σύμφωνα με την Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδας, τα εργατικά δυστυχήματα είναι κάθε χρόνο πάνω από 14.000 και ο αριθμός των νεκρών αυξάνεται συνεχώς, φτάνοντας το 2025 τουλάχιστον τους 201. Οτι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επικαλείται τις ανεξάρτητες αρχές και τις ευρωπαϊκές μεθοδολογίες όποτε τον βολεύει.
Eίναι όμως αυτή η ουσία; Είναι ο θάνατος πέντε γυναικών που δούλευαν στη νυχτερινή βάρδια η κατάλληλη αφορμή για να ξεσπάσει αντιπαράθεση σχετικά με το αν έχουν σκοτωθεί περισσότεροι εργαζόμενοι επί Νέας Δημοκρατίας ή επί ΣΥΡΙΖΑ; Είναι συγκρίσιμη η «Βιολάντα» με τα Τέμπη ή με τις υποκλοπές;
Οχι, δεν είναι. Το φλέγον ερώτημα αυτή τη στιγμή δεν είναι αν οι «τυμβωρύχοι» φουσκώνουν τους αριθμούς των ετήσιων εργατικών δυστυχημάτων ούτε το πόσο συγκλονίζεται ο Παύλος Μαρινάκης από το ότι μια μητέρα που πήγε να δουλέψει δεν γύρισε στα παιδιά της. Αλλά το πώς γίνεται να υπήρχε πολύμηνη διαρροή προπανίου σε ένα εργοστάσιο, να είχαν καταγραφεί υψηλές συγκεντρώσεις του αερίου από τα ανιχνευτικά μέσα, να έλεγαν για καιρό οι εργαζόμενες ότι μύριζαν οι τουαλέτες και να μην είχε ληφθεί κανένα μέτρο.