Ο πλοηγός
«Oι Ευρωπαίοι είναι κακόκεφοι σχεδόν για τα πάντα, και κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει γι’ αυτό»: έτσι τιτλοφορούσε χθες το Politicο το ρεπορτάζ του για τα αποτελέσματα μιας έρευνας της FGS Global που διεξήχθη τον περασμένο Νοέμβριο σε 23 χώρες της ΕΕ με τη συμμετοχή 11.000 πολιτών. Το 63% των Ευρωπαίων λέει ότι τα καλά χρόνια είναι πίσω μας. Το 77% πιστεύει ότι η ζωή θα είναι πιο σκληρή για την επόμενη γενιά. Το 76% έχει την πεποίθηση ότι η δημοκρατία στη χώρα τους βρίσκεται σε παρακμή. «Είναι προφανές ότι υπάρχει στην Ευρώπη ένας υψηλός, πολύ υψηλός βαθμός απαισιοδοξίας», λέει ο υπεύθυνος στρατηγικής της εταιρείας Κρεγκ Ολιβερ. «Ιστορικά, βέβαια, έχει αποδειχθεί ότι σε τέτοιες στιγμές μπορεί να έρθει η αλλαγή και η βελτίωση».
Οπως θα ανέμενε κανείς, οι Ελληνες είναι από τους πιο απαισιόδοξους. Το 88% (το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη μετά τη Ρουμανία) πιστεύει ότι το πολιτικό σύστημα έχει αποτύχει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των πολιτών και χρειάζεται θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις. Το 72% θεωρεί ότι η χώρα βαδίζει σε λάθος κατεύθυνση (ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 65%). Δεν προκαλεί έκπληξη επίσης ότι το ποσοστό των Ελλήνων που βλέπουν με καλό μάτι την πολιτική του προέδρου Τραμπ στα πεδία της ειρήνης και της ασφάλειας είναι υψηλότερο από τον μέσο όρο: 29% έναντι 26%. Θα ήταν ενδιαφέρον να δει κανείς τα αντίστοιχα ποσοστά μετά την αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα και τις απειλές του Τραμπ κατά της Γροιλανδίας. Οπως θα ήταν ενδιαφέρον να έχουν ερωτηθεί οι Ελληνες και για τη συμβολή του Πούτιν στην ειρήνη και την ασφάλεια…
Μια μικρή παρηγοριά: δεν ζούμε στην Ευρώπη τις σκηνές απίστευτης κτηνωδίας που εκτυλίσσονται στη Μινεάπολη και άλλες αμερικανικές πόλεις. Δεν έχουμε ούτε ICE ούτε έναν ηγέτη που να τους δικαιολογεί. Δεν βρισκόμαστε σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου. Μέσα στην απαισιοδοξία μας, ας αναλογιστούμε την απελπισία των φιλελεύθερων αμερικανών φίλων μας.
Τι μένει; Η εικόνα του κοινού της Λυρικής να αποθεώνει, εκτός από τον άξιο Γιώργο Κουμεντάκη και τον ταλαντούχο Δημήτρη Παπαϊωάννου, και έναν μουσικό που απέκτησε τη ρωσική υπηκοότητα μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Μόσχα. Που η ορχήστρα του έχει χορηγό μια ρωσική τράπεζα η οποία βρίσκεται υπό καθεστώς αμερικανικών και ευρωπαϊκών κυρώσεων. Που αρνείται συστηματικά να πάρει θέση για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Που δήλωνε σε πρόσφατη συνέντευξή του ότι δεν υπάρχει πλέον ελευθερία του λόγου στην Ευρώπη. Και πρόσθετε ότι ο «πλοηγός» του δεν μπορεί να βρει ποια είναι η σωστή πλευρά της Ιστορίας.
Η θριαμβευτική αποδοχή του, επίσης πέραν πάσης αμφιβολίας ταλαντούχου, Θεόδωρου Κουρεντζή προκαλεί ακόμη σε κάποιους εναπομείναντες ρομαντικούς – ή μήπως αφελείς; – μια ελαφριά, ή όχι και τόσο ελαφριά, θλίψη. Ας πρόσεχαν.