Τάσος Δουβίκας: Αξίζει μια κλήση στην εθνική ομάδα;
Μοιάζει με την περίπτωση Προύτσο!
Του Κώστα Κοφινά
Η ιστορία είναι εξαιρετικά δημοφιλής στην Ιταλία και ασφαλώς θα την έχει πληροφορηθεί ο Τάσος Δουβίκας: στις αρχές της δεκαετίας του ’80 μεσουρανούσε ένας σέντερ φορ που αγωνίστηκε στην Τζένοα και τη Ρόμα. Ο Ρομπέρτο Προύτσο. Ο μυστακοφόρος στράικερ σημείωσε στην καριέρα του 164 γκολ σε 396 συμμετοχές, πάει να πει ότι «το είχε το γκολ» και ειδικά με τους Ρωμαίους βρήκε δίχτυα 106 φορές. Πόσες παρουσίες «έγραψε» με τη Σκουάντρα Ατζούρα; Μόλις έξι. Γιατί προφανώς δεν έκανε στον Εντσο Μπέαρτζοτ και κάπως έτσι ο τόσο ικανός επιθετικός δεν κατέκτησε το Μουντιάλ του 1982.
Επιστροφή στο σήμερα. Ο Δουβίκας όντως «τα σπάει». Η ομάδα του η Κόμο έχει τη δεύτερη καλύτερη επιθετική γραμμή στο Κάλτσιο, μετρά 37 γκολ και η Ιντερ έχει 50. Ουδείς αμφιβάλλει για τη συνεισφορά του στην ομάδα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως αμέσως θα πάρει θέση στην εθνική ομάδα. Γιατί όταν ανοίγει η κουβέντα αναφορικά με τον οποιονδήποτε υποψήφιο για την κάθε εθνική, αμέσως πρέπει να σκεφθούμε τι επιλογές υπάρχουν στο ρόστερ και ποιανού θέση μπορεί να πάρει. Ευτυχής η συγκυρία των ημερών μας: ίσως η παλέτα να διαθέτει τους καλύτερους σε αξία φορ που είχαμε ποτέ, με τους περισσότερους να μαζεύουν εμπειρίες στο εξωτερικό. Για τον Παυλίδη της Μπενφίκα, τι να πρωτοπείς. Ο Ιωαννίδης, ήδη βελτιώνεται στην Πορτογαλία και βρίσκει ρυθμό. Ο Κωστούλας, οσάκις του δίδεται η ευκαιρία, βάζει γκολ με την Μπράιτον. Ο Τζόλης αρχίζει από τα αριστερά τις προσπάθειές του και στέλνει κανονιές. Ο Καρέτσας, η ηχηρή έκπληξη για το πού ήταν κρυμμένος ένας τέτοιος παίκτης. Ο Τεττέη, έρχεται με δύναμη. Ο δε Κωνσταντέλιας, ασφαλώς και αποτελεί μια ατραξιόν που δεν μπορεί να λείπει γιατί όλοι ζητούν να τον απολαύσουν αγωνιζόμενο. Ας μην ειπωθεί πως «περισσεύει ο Δουβίκας». Μια αναφορά στα δεδομένα έγινε. Η προσφορά στους επιθετικούς (παρα)είναι μεγάλη. Και όταν ο αριθμός των κλήσεων είναι συγκεκριμένος, μάλλον δεν μπορεί να έχει εφαρμογή το «όλοι οι καλοί χωράνε». Το μόνο που έχει να κάνει ο Δουβίκας είναι να ξεπεράσει τους συμπαίκτες του και να ανέβει την κλίμακα τις ιεραρχίας όταν του σταλεί το προσκλητήριο από τον Γιοβάνοβιτς. Και να δικαιώσει πως το «μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά» και μάλιστα έγινε ακόμη ωραίτερο: γιατί πατέρας του Τάσου Δουβίκα, είναι ο καλός Γιάννης, ποδοσφαιράνθρωπος με θητεία κυρίως στο Αργος και την Τρίπολη.
Αριστεύει στο ΜΙΤ των επιθετικών
του Γιώργου Νασμή
«Ενα γκολ στην Ιταλία αξίζει όσο δύο ή και περισσότερα σε οποιοδήποτε άλλο πρωτάθλημα». Ακλόνητη θέση του Νερέο Ρόκο, εμπνευστή του κατενάτσιο και μεγάλου εφιάλτη των καλύτερων επιθετικών του κόσμου που αγωνίζονταν πριν από δεκαετίες στο ιταλικό πρωτάθλημα.
Ανέκαθεν η Serie A θεωρείτο για τους επιθετικούς ό,τι και το MIT για την εκπαιδευτική κοινότητα: κορυφαίο πανεπιστήμιο. Ο συντελεστής τερμάτων δεν θα έπρεπε να είναι το «2» όπως ισχύει για τα υπόλοιπα μέλη του Big 5 των πρωταθλημάτων, αλλά το «4» λόγω του τρόπου που αμύνονται οι παίκτες στις ιταλικές ομάδες και τις εμπνεύσεις των κορυφαίων, στην τακτική, προπονητών τους.
Σ’ αυτό το απαιτητικό περιβάλλον ένα Ελληνόπουλο διαπρέπει αγωνιζόμενος όχι σε κάποιο μεγάλο κλαμπ όπου οι συνθήκες είναι πιο ευνοϊκές, αλλά στην Κόμο. Ο Τάσος Δουβίκας έφτασε τα οκτώ γκολ στο φετινό πρωτάθλημα και μοιράζεται τη δεύτερη θέση στον πίνακα των σκόρερ με τον συμπαίκτη του και επόμενο μεγάλο αστέρι, Νίκο Πας, τον επίσης ταχέως ανερχόμενο Κενάν Γιλντίζ της Γιουβέντους και τον Αμερικανό Κρίστιαν Πούλισιτς της Μίλαν. Μόνο ο αρχηγός της Ιντερ Λαουτάρο Μαρτίνες έχει πετύχει περισσότερα τέρματα (12).
Ο Δουβίκας δεν αποτελεί πυροτέχνημα. Εκανε όνομα στην Ολλανδία με την Ουτρέχτη, κατακτώντας μάλιστα το Χρυσό Παπούτσι τη σεζόν 2022/2023, πέτυχε 18 γκολ στη Λα Λίγκα με τη φανέλα της Θέλτα και τώρα διαπρέπει με την Κόμο στη Serie A.
Βρίσκεται στην καλύτερη ποδοσφαιρικά ηλικία, διδάχτηκε από κορυφαίους δασκάλους όπως ο Μπενίτεθ και ο Φάμπρεγας και μεταξύ άλλων διακρίνεται για την εργατικότητά του, την προσαρμοστικότητά του και τον καλό του χαρακτήρα.
Για οποιονδήποτε σοβαρό προπονητή η εμπειρία και η πολύ καλή παρουσία του Δουβίκα σε πρωταθλήματα όπως το ολλανδικό, το ισπανικό και το ιταλικό θα άνοιγε αυτόματα την πόρτα της εθνικής ομάδας. Οχι όμως και για τον δικό μας Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Επί ημερών του Σερβοέλληνα ο Δουβίκας έχει αγωνιστεί 18 λεπτά εναντίον της Ιρλανδίας και 19 λεπτά σε ένα φιλικό παιχνίδι με τη Σλοβακία. Ο Ιβάν έχει δείξει με τον τρόπο του πως ο Δουβίκας δεν ταιριάζει στα πλάνα του. Ας μας απαντήσει όμως, πώς γίνεται ένας παίκτης που είναι δεύτερος σκόρερ στο πιο απαιτητικό πρωτάθλημα του κόσμου για κάθε επιθετικό να μη χωρά στην εθνική ομάδα; Ο Φάμπρεγας θα γελά και θα έχει κάθε δίκιο με το μέρος του.